Тамоми гашти маи рӯза ва ҳилол дамид

تمام‌ گشت مه روزه و هلال دمید

Ҳилоли ид ба моҳии тамом бояд дид

هلال عید به ماهی تمام باید دید

Бануш ҷоми ҳилолӣ ба ёди абрӯии ёр

بنوش جام هلالی به یاد ابروی یار

Ки ҳамчуи абрӯии ёр аз уфуқ ҳилол дамид

که همچو ابروی یار از افق هلال دمید

Лаб суол бабанду даҳон хам бигушоӣ

لب سوال ببند و دهان خم بگشای

Ки рӯза рафт ва надорам маҷол гуфт ва шунид

که روزه رفت و ندارم مجال‌ گفت و شنید

зи зоҳидӣ чаҳ сарое ба шоҳидони бгроӣ

ز زاهدان چه سرایی به شاهدان بگرای

Басаст нақл ва ривоят биор нағул ва набед

بس است نقل و روایت بیار نقل و نبید

Расед иду гузашти он маӣ ки дар кафи мо

رسید عید و گذشت آن مهی‌ که در کف ما

Мудом дар ивази ҷом сбҳаҳ ме гардид

مدام در عوض جام سبحه می‌گردید

Бирез хӯни суроҳе ки қаҳрамони сипеҳр

بریز خون صراحی‌ که قهرمان سپهر

Ба ханҷари маи нави ҳнҷр сиём бурид

به خنجر مه نو حنجر صیام برید

Ҷароҳатӣ ба дил аз рӯза дошт шиша май

جراحتی به دل از روزه داشت شیشهٔ می

Чу пунба аз сар захмаш фитод хӯни бчкид

چو پنبه از سر زخمش فتاد خون بچکید

Магари ҳилоли дарин моҳ рӯза дошт чу ман

مگر هلال درین ماه روزه داشت چو من

Ки гӯна зард шудаш аз малол ва пушт хамед

که‌ گونه زرد شدش از ملال و پشت خمید

Нишони доғи валиаҳд агар надошт ҳилол

نشان داغ ولیعهد اگر نداشت هلال

Чаро з дидан ӯ ранг офтоб парид

چرا ز دیدن او رنگ آفتاب پرید

Ҳануз дар дил ман ҳаст завқи ҳолати дӯш

هنوز در دل من هست ذوق حالت دوش

Ки тарки нӯши лаби ман зи роҳ маст расед

که ترک نوش لب من ز راه مست رسید

Агарчӣ қофия ёбад халал вале ба мисл

اگرچه قافیه یابد خِلل ولی به مثل

Чу гул набошад дар боғ ҳам хушаст хуед

چو‌گل نباشد در باغ هم خوشست خوید

Ду зулф дошт муҳим чун ду шаби баробари рӯз

دو زلف‌ داشت‌ مهم‌ چون دو شب برابر روز

Ва ё ду ҳиндӯии урёни муқобили хуршед

و یا دو هندوی عریان مقابل خورشید

Чу нуқтаи даҳанаши танг ва дар вай аз танагӣ

چو نقطهٔ دهنش تنگ و در وی از تنگی

Сухан чу доираи баргард хеш ме гардид

سخن چو دایره بر گرد خویش می‌گردید

Саводи мардумаки чашми ман ба ориз ӯ

سواد مردمک چشم من به عارض او

Чу гӯии соҷ ба майдон оҷ ме ғалатед

چو گوی ساج به‌میدان عاج می‌غلطید

Ғараз биёмад бинишаст ва бо ҳазор адаб

غرض بیامد بنشست و با هزار ادب

Ба расми одати аҳбоби ҳол ман пурсед

به رسم عادت احباب حال‌ من پرسید

. Чаҳ гуфт гуфт ки моҳ сиём шуд сипарӣ

چه‌ گفت‌ گفت‌ که ماه صیام شد سپری

Вази осмони паии қатлаши ҳилол теғ кашид

وز آسمان پی قتلش هلال تیغ کشید

Ёри бода ки аз умр то дамӣ боқӣаст

بیار باده‌ که از عمر تا دمی باقیست

Ба айшу шодӣ бояд ҳаме чамед ва чаред

به عیش و شادی باید همی چمید و چرید

Рафиқи тозаи биҷавӣу рҳиқ куҳна бихоҳ

رفیق تازه بجوی و رحیق‌ کهنه بخواه

Ки баҳри ранҷу фаноро канора нест падед

که بحر رنج و فنا را کناره نیست پدید

Бдодмбши қадаҳӣ май ки ҳамчуи ҷавҳари ақл

بدادمش قدحی می که همچو جوهر عقل

Нарафта дар лабаш аз ҷом дар димоғи давид

نرفته در لبش از جام در دماغ دوید

Мӣии чўкоҳрбои зард вкФ нишаста бар ӯ

مئی چو کاهربا زرد و کف نشسته بر او

Чу дар ҳдиқаҳи биҷодаҳи шохи марворид

چو در حدیقهٔ بیجاده شاخ مروارید

Ва ё ту гуфтӣ дар бӯстон ба қӯти табъ

و یا تو گفتی در بوستان به قوت طبع

Ҳамеи шукуфа бар атроф сндрўс дамид

همی شکوفه بر اطراف سندروس دمید

Чу масти гашти валиаҳдро саное гуфт

چو مست‌ گشت ولیعهد را ثنایی‌ گفت

Ки чарх дар ивази коми гом ӯ бӯсед

که چرخ در عوض ‌کام ‌گام او بوسید

Равони нусрату бозуии фатҳи Носири дайн

روان نصرت و بازوی فتح ناصر دین

Ки ҳарчӣ теғаш бигирифт хома аш бахшед

که هرچه تیغش بگرفت خامه‌اش بخشید

Ҳануз меҳри Рахш буд дар ҳиҷоби адам

هنوز مهر رخش بود در حجاب عدم

Ки ҳамчуи субҳи зи шавқаши вуҷӯд ҷома дарид

که ‌همچو صبح ز شوقش ‌وجود جامه درید

Шҳо туе ки гуҳи ҳашар маст бархезад

شها تویی‌ که‌ گه حشر مست برخیزد

зи ҷоми теғи ту ҳар кови шароб марг чашид

ز جام تیغ تو هر کاو شراب مرگ چشید

Туе ки кони ҳунари рости хомаи ту гуҳар

تویی ‌که‌ کان هنر راست خامهٔ تو گهر

Туе ки қуфли зафари рости ханҷари ту калид

تویی‌ که قفل ظفر راست خنجر تو کلید

Сари синони ту зрғоми маргро нохун

سر سنان تو ضرغام مرگ را ناخن

Зиҳи камони ту бозуии фатҳро тъўид

زه‌ کمان تو بازوی فتح را تعوید

КлФ гирифт чу рухсори моҳи панҷаи меҳр

کلف‌ گرفت چو رخسار ماه پنجهٔ مهر

зи рашк рӯй ту аз бскаҳи пушт даст гузид

ز رشک روی ‌تو از بس که پشت دست‌‌ گزید

Вуҷӯди ҳосили чандини ҳазор сола фурухт

وجود حاصل چندین هزار ساله فروخت

Баҳоии он маи як рӯзаи тоъати ту харид

بهای آن مه یک روزه طاعت تو خرید

Мгркаҳ гетӣ ғораст ва ту расӯл ки чарх

مگر که‌ گیتی غارست و تو رسول‌ که چرخ

Ба гирди гетӣ чун анкабут тор танед

به ‌گرد گیتی چون عنکبوت تار تنید

Магари шарораи теғ ту дид рӯзи масоф

مگر شرارهٔ تیغ تو دید روز مصاف

Ки оташ аз фазаъ ӯ ба сулби хораи хазид

که آتش از فزع او به صلب خاره خزید

Машоми ғолияу мағз машк ёфт зи ком

مشام غالیه و مغز مشک یافت ز کام

Насими халқи ту то бар димоғи даҳри вазид

نسیم خلق تو تا بر دماغ دهر وزید

зи нанги онкӣ камонат намӯд пушт ба хасм

ز ننگ آنکه ‌کمانت نمود پشت به خصم

Хами каманди ту бар худ чу мор май печид

خم کمند تو بر خود چو مار می‌پیچید

Чу дид мнтқми қаҳрати он кажии зи камон

چو دید منتقم قهرت آن‌ کژی ز کمان

Фиканд зиҳ ба гулӯӣ ва ду гӯш ӯ молида

فکند زه به‌ گلوی و دو گوش او مالید

Чаҳ вақти тоири тири ту пари кушоди зи ҳам

چه وقت طایر تیر تو پر گشاد ز هم

Ки насар чарх чу бсмли миёни хӯни нтпид

که نسر چرخ چو بسمل میان خون نطپید

Ба маҳди аҳди ту он лаҳза хуфт кӯдаки амн

به مهد عهد تو آن لحظه خفت کودک امن

Ки шери фатҳи зи пистони новак ту макед

که شیر فتح ز پستان ناوک تو مکید

Ҳамораи тока дар офоқ ҳаст пасту балад

هماره تاکه در آفاق هست پست و بلند

Ҳамеша то ки дар айём ҳаст зишту палид

همیشه تا که در ایام هست زشت و پلید

Чу даҳри дркнФи давлатати бёромд

چو دهر در کنف دولتت بیارامد

Ҳар он касе ки чу давлати зи дшн ту рамед

هر آن‌ کسی‌ که چو دولت ز دشمن تو رمید