Баҳори омдкаҳи азглбни ҳамеи бонг ҳазор ояд

بهار آمدکه ازگلبن همی بانگ هزار آید

Ба ҳар соъати хурӯши мурғи зор аз марғзор ояд

به هر ساعت خروش مرغ زار از مرغزار آید

Ту гӯйии арғунуни бастанд бар ҳар шох ва ҳар баррагӣ

تو گویی ارغنون بستند بر هر شاخ و هر برگی

зи баси бонги тзрўу слслу дроҷ ва сор ояд

ز بس بانگ تذرو و صلصل و دراج و سار آید

Биҷӯ шуд мағзи ҷон чун буии гул аз гулистони хезад

بجو‌شد مغز جان ‌چون ‌بوی ‌گل ‌از گلستان خیزد

Биппарад мурғи дил чун бонги мурғ аз шохсор ояд

بپرد مرغ دل چون بانگ مرغ از شاخسار آید

Хурӯши андалебу савтсору нола ӣ қамарӣ

خروش عندلیب و صوت سار و ناله ی قمری

Гуҳии азгли гуҳӣ аз срўбни гуҳ аз чанор ояд

گهی ازگل گهی از سروبن گه از چنار آید

Ту гӯйии соҳати бустони биҳишти аданро монад

تو گویی ساحت بستان بهشت عدن را ماند

зи баси ғулмону ҳури онҷои қатори андар қатор ояд

ز بس غلمان و حور آنجا قطار اندر قطار آید

Яке гирад ба кафи лола ки таркиб қадаҳ дорад

یکی‌گیرد به‌کف لاله‌که ترکیب قدح دارد

Яке бргл кунад таҳсин казу буинигор ои яд

یکی برگل ‌کند تحسین ‌کزو بوی نگار آ‌ید

Кӣ бо дилбари сода ба тараф бӯстон гардад

کی با دلبر ساده به طرف بوستان ‌گردد

Яке бо соғари бода ба тараф ҷӯйбор ояд

یکی با ساغر باده به طرف جویبار آید

Яке бинад чаманро бетаъаммул марҳабо гуяд

یکی بیند چمن را بی‌تأمل مرحبا گوید

Яке бӯед саманро моти сунъ кирдигор ояд

یکی بوید سمن را مات صنع‌کردگار آید

Яке бар лолаи покўбд ки ҳаии ҳай ранг ме дорад

یکی بر لاله پاکوبد که هی‌هی رنگ می‌دارد

Яке аз гул ба ваҷд ояд ки бахи бахи буи ёр ояд

یکی از گل به وجد آید که بخ‌بخ بوی یار آید

Яке бар сабза май ғалатади яке бар лола май рақсад

یکی بر سبزه می‌غلطد یکی بر لاله می‌رقصد

Яке гоҳе равад аз ҳаши яке гуҳ ҳӯшёр ояд

یکی ‌گاهی رود از هش یکی‌ گه هوشیار آید

з ҳар сутии навоаш , арғунуну чг ва не ояд

ز هر سوتی نواش، ارغنون و چگ و نی آید

зи ҳркўиии садои барбату тнбўр ва тор ояд

ز هرکویی صدای بربط و طنبور و تار آید

Кӣ онҷои навозади неи яке онҷогсорд май

کی آنجا نوازد نی یکی آنجاگسارد می

Садоиҳоиу ҳўӣу ҳаии з ҳар сӯ садҳазор ояд

صدای های و هوی و هی ز هر سو صدهزار آید

Ба ҳар ҷои ҷашнӣу ҷӯшӣ ба ҳар гомии қадаҳи нӯшӣ

به هر جا جشنی و جوشی به هر گامی قدح نوشی

Намонад ғолибан ҳушӣ чу фасл навбаҳор ояд

نماند غالبا هوشی چو فصل نوبهار آید

Магар дар снблстони моҳи ман жулидаи гесу ро

مگر در سنبلستان ماه من ژولیده‌گیسو را

Ки аз сунбул ба мағзами буии ҷон беихтиёр ояд

که از سنبل به مغزم بوی جان بی‌اختیار آید

Ало ё соқио май даҳ ба ҷони ман паёпаии даҳ

الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی ده

Дамодами ҳаии хуру ҳаии даҳ ки май тарсам хумор ояд

دمادم هی خور و هی ده که می‌ترسم خمار آید

Сияҳ шуд аз риё рӯзам бидиҳ оби риёи сӯзам

سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

Ба ҷонатгар дусади хирмани риёи як ҷӯ ба кор ояд

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

Наме донеи канори сабза чун лиззат диҳад бода

نمی‌دانی‌کنار سبزه چون لذت دهد باده

Хусӯси он дам ки аз гулзори бод мшкбор ояд

خصوص آن دم‌ که از گلزار باد مشکبار آید

Ба ҳақи бодаи хороне ки май нӯшад бо хубон

به حق باده‌ خوارانی‌ که می نوشد با خوبان

Ки бехубон ба комами оби кавсар ногувор ояд

که بی‌خوبان به‌کامم آب‌کوثر ناگوار آید

Шароб талх мехоҳам ба ширинӣ ки аз шӯриш

شراب تلخ می‌خواهم به شیرینی‌که از شورش

Хирад девона гардад кӯҳу саҳро беқарор ояд

خرد دیوانه‌ گردد کوه و صحرا بی‌قرار آید

Дилам бар дашти шухии шоҳидии шнгӣ ки ҳамчу ӯ

دلم بر دشت شوخی شاهدی شنگی که همچو او

На моҳӣ аз хутани хезад на туркӣ аз ҳисор ояд

نه ماهی از ختن خیزد نه ترکی از حصار آید

Чу боди он зулфи торикаш ба рухсораши бшўронд

چو باد آن زلف تاریکش به رخسارش بشوراند

Паии тороҷи чини гӯйии сипоҳ Зангбор ояд

پی تاراج چین‌گویی سپاه زنگبار آید

Дамӣ каз ҳам гушойами ҳалқҳои зулфи мишкӣнаш

دمی‌ کز هم‌گشایم حلقهای زلف مشکینش

Ба мағзами корвон дар корвони машк ттор ояд

به مغزم‌ کاروان در کاروان مشک تتار آید

Ба ҷони аўкаҳи ҳргаҳи кокули вгисўӣ ӯ байнам

به جان اوکه هرگه‌کاکل وگیسوی او بینم

Ҷаҳони гӯйӣ ба чашми ман пар аз афъӣ ва мор ояд

جهان ‌گویی به چشم من پر از افعیّ و مار آید

Чу бӯи сами лаъли ширинаши лабам Ҳиндӯстон гардад

چو بو‌سم لعل شیرینش لبم هندوستان‌ گردد

Чу байнам рӯй рангинаши ду чашмам Қандаҳор ояд

چو بینم روی رنگینش دو چشمم قندهار آید

Назар аз бӯстони бандам агар ӯ чеҳра бигушоед

نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشاید

Канор аз дӯстони гирами гарм ӯ даркинори ояд

کنار از دوستان‌گیرم‌گرم او درکنار آید

Канори хешро пари ақраби ҷаррора май байнам

کنار خویش را پر عقرب جراره می‌بینم

Дамӣ кандар канорам бо ду зулф то бидор ояд

دمی ‌کاندر کنارم با دو زلف تا بدار آید

Нигоҳам чун ҳамеи ғалатади з рӯй ӯ ба мӯӣ ӯ

نگاهم چون همی‌غلطد ز روی او به‌موی او

Ба чашмам олам ҳастӣ пар аз дӯд ва шарор ояд

به چشمم عالم هستی پر از دود و شرار آید

Ва хату зулфу мижау абрӯи вгисўиш

و خط و زلف و مژه و ابرو وگیسویش

Ҷаҳони торик дар чашмам чу як мушт ғубор ояд

جهان‌تاریک‌در چشمم‌چو یک‌مشت‌غبار آید

Чаҳ рамзаст ин намед анам ки чун зулфу Рахши байнам

چه‌رمزست ‌این نمید‌‌انم‌ که چون ‌زلف و رخش بینم

Ба чашмам ҳар дўгитии гоҳи равшани гоҳ тор ояд

به چشمم هر دوگیتی ‌گاه روشن‌گاه تار آید

Рахши Аҳвозро монад казу каждуми ҳамеи хезад

رخش اهواز را ماند کزو کژدم همی خیزد

Дамии кони зулфи пари чинаш ба рӯй обдор ояд

دمی‌کان زلف پر چینش به روی آبدار آید

Кашад мӯӣ майонаш рӯзу шаби кӯҳи гарони гӯйӣ

کشد موی میانش روز و شب‌کوه‌گران‌گویی

Маро монад ки бо ин лоғарии бас бурдбор ояд

مرا ماند که با این لاغری بس بردبار آید

Лаби Қоонӣ аз васфи лабаши банголаро монад

لب قاآنی از وصف لبش بنگاله را ماند

Казу ҳрдми наботу қанду шукр борбор ояд

کزو هردم نبات و قند و شکر باربار آید

Ало ё сарв симино бибин он бодау мино

الا یا سرو سیمینا ببین آن باده و مینا

Ки гӯйӣ аз ки синои таҷаллӣ ошкор ояд

که گویی از کُهِ سینا تجلی آشکار آید

Марои гӯйӣ ки таҳсин кун чу сртопои ман бинӣ

مرا گویی که تحسین‌ کن چو سرتاپای من بینی

Ту сар то пои таҳсинии туро таҳсин чаҳ кор ояд

تو سر تا پای تحسینی تو را تحسین چه کار آید

Биҷӯ шуд мағзи ман ҳргаҳ ки гӯйии фахри хўбонм

بجو‌شد مغز من‌ هرگه ‌که ‌گویی فخر خوبانم

Ту халлоқи нкўёнии турои зини фахр ор ояд

تو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید

Гулат хонам маат донам на ҳеҷат васф натавонам

‌گلت‌خوانم‌ مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

Ки ҳайронам намедонам чаҳ васфат созгор ояд

که حیرانم نمی‌دانم چه وصفت سازگار آید

Ту чун дар хонаи оеи хонаи рашк бӯстон гардад

تو چون ‌در خانه ‌آیی خانه رشک بوستان ‌گردد

Агар фасли хазон дар бӯстони ое баҳор ояд

اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید

Ғарибӣ каз ту баргардад ба шаҳр хеш ме нолад

غریبی‌کز تو برگردد به شهر خویش می‌نالد

Ки пиндорад ба ғурбат аз бар хеш ва табор ояд

که پندارد به غربت از بر خویش‌ و تبار آید

Чаро бояд кашӣдан миннати наққошу суратгар

چرا باید کشیدن منت نقاش و صورتگر

Ту дар ҳар хонаи коиии хонаи пари нақши а ва нигор ояд

تو در هر خانه‌کآیی خانه پر نقش‌ا و نگار آید

Нигоро субҳ наврӯзасту рӯзи бӯсаи ?ути имрӯз

نگارا صبح نوروزست‌ و روز بوسه‌ات امروز

Ки дар исломи ин суннат ба ҳар идӣ шиор ояд

که در اسلام این سنت به هر عیدی شعار آید

Ба ёдат ҳаст дар мастии ду маи зин пеш ме гуфтам

به یادت‌هست ‌در مستی ‌دو مه ‌زین‌ پیش‌ می‌گفتم

Ки чун наврӯз ояд навбати бӯс вкнор ояд

که چون نوروز آید نوبت بوس وکنار آید

Ту шукр ханда мекардӣу нек оҳиста ме гуфтӣ

تو شکر خنده‌ می‌کردی‌ و نیک‌ آهسته می‌گفتی

Буд наврӯзи ман рӯзӣ ки соҳиб ихтиёр ояд

بود نوروز من روزی که صاحب‌اختیار آید

Ҳусайни хони мейри малики ҷам ки чун дар базм биншинад

حسین‌خان‌ میر ملک‌جم‌ که ‌چون در بزم بنشیند

Насиби аҳли гетӣ аз ямин ӯ ясор ояд

نصیب اهل‌گیتی از یمین او یسار آید

Ба гоҳи кӣнагар танҳо нишинад аз бар тавсан

به‌گاه‌کینه‌گر تنها نشیند از بر توسن

Бади андешаш чунон донад ки як дунё савор ояд

بد اندیشش چنان داند که یک دنیا سوار آید

Ба гоҳи хашми мижгонҳои ӯ дар чашми бадхоҳон

به‌گاه خشم مژگانهای او در چشم بدخواهان

Чу тири Таҳамтан дар дида Исфандиёр ояд

چو تیر تهمتن در دیدهٔ اسفندیار آید

Чу аз даст зарафшонаш нагорд хомаам васфӣ

چو از دست زرافشانش نگارد خامه‌ام وصفی

Варақи андар дару девони шеърам зарнигор ояд

ورق اندر در و دیوان شعرم زرنگار آید

Ҳакимӣ гуфта ҳар кас хӯн хӯрд лоғар шавад акнӯн

حکیمی ‌گفته هر کس خون خورد لاغر شود اکنون

Яқинам шуд ки шамшераши зи хӯни ху рдн назор ояд

یقینم ‌شد که ‌شمشیرش ‌ز خون‌خو‌ردن ‌نزار آید

Ба рӯзи разм ӯ дар гӯши аҳли машриқу мағриб

به روز رزم او در گوش اهل مشرق و مغرب

Ба ҳар ҷониб ки рӯи оранди бонг зинҳор ояд

به هر جانب که رو آرند بانگ زینهار آید

зи шавқи онкӣ бар мардуми каф родаш бибахшоед

ز شوق آنکه بر مردم‌ کف رادش ببخشاید

Зар аз кони сим аз маъдан дар аз қаър баҳор ояд

زر از کان سیم از معدن دُر از قعر بحار آید

Ба рӯзи воқеаи золмоси теғаши бскаҳ хӯн ҷӯшад

به‌روز واقعه‌زالماس ‌تیغش‌بسکه خون جوشد

Тогоеи паҳнаи гетии ҳамаи ёқӯт зор ояд

توگویی پهنهٔ‌گیتی همه یاقوت زار آید

Муҳосиб гуфт рӯзии бшмрми ҷўдш вале тарсам

محاسب گفت ‌روزی ‌بشمرم‌ جودش‌ ولی ترسم

зи хиҷлати брнёрди сар агар рӯз шумор ояд

ز خجلت برنیارد سر اگر روز شمار آید

Гуҳи кин бо кафи зрбхш чун бар Рахш биншинад

گه ‌کین با کف زربخش چون بر رخش بنشیند

Бидон монад ки абрӣ бар фароз кӯҳсор ояд

بدان ماند که ابری بر فراز کوهسار آید

Ҳисорӣ нест малики офаринишро магари ҳзмш

حصاری نیست ملک آفرینش را مگر حزمش

Чаҳ ғами ҷяши Фои рокондрони муҳкам ҳисор ояд

چه غم جیش فا راکاندران محکم حصار آید

Фалаки қадро малики садро баҳор ояд ба ҳар солӣ

فلک قد را ملک صد را بهار آید به هر سالی

Ба буии онкӣ аз хилқат ба гетӣ ёдгор ояд

به بوی آنکه از خلقت به‌گیتی یادگار آید

Ба идат таҳният гӯйанд вмн гӯям тўхўди идӣ

به‌عیدت‌تهنیت‌گویند ومن‌گویم‌توخود عیدی

Ба идати таҳният ҳар кови намояд шармсор ояд

به عیدت تهنیت هر کاو نماید شرمسار آید

Марои наврӯзи бади рӯзӣ ки дидам чеҳри фирӯзат

مرا نوروز بد روزی که دیدم چهر فیروزت

Дигар наврӯзҳо дар пеши ман беэътибор ояд

دگر نوروزها در پیش من بی‌اعتبار آید

Ало то нисбати садро агар бо чорсд санҷӣ

الا تا نسبت صد را اگر با چارصد سنجی

Чунон чун нисбати даҳ бо чиҳил як бо чаҳор ояд

چنان چون نسبت ده با چهل‌یک با چهار آید

Ҳисоби давлатати афзӯн аз он кандар ҳисоб уфтад

حساب ‌دولتت ‌افزون‌از آن‌کاندر حساب افتد

Шумори муддатати берун азон кандар шумор ояд

شمار مدتت بیرون ازان ‌کاندر شمار آید

Ту пиндории даҳонат баҳр Аммонаст Қоонӣ

تو پنداری دهانت بحر عمانست قاآنی

Ки аз ваии риштаи андари ришта дар шоҳвор ояд

که از وی رشته اندر رشته در شاهوار آید