эй турраи мишкӣни ту ҳамшираи қанбар

ای طرهٔ مشکین تو همشیرهٔ قنبر

Ваии холи сияҳи фоми ту нўбоўаҳи анбар

وی خال سیه‌ فام تو نوباوهٔ عنبر

Дунболаи абрӯии ту дар чанбари гесу

دنبالهٔ ابروی تو در چنبر گیسو

Чун қабзаи шамшери алии дркФи қанбар

چون قبضهٔ شمشیر علی درکف قنبر

Бар чеҳраи ту турраи мишкӣни ту гӯйӣ

بر چهرهٔ تو طرهٔ مشکین تو گویی

Устодаи балоли ҳабашии пеши паямбар

استاده بلال حبشی پیش پیمبر

Ман чашм ба зулфат накунам боз ки тарсам

من چشم به زلفت نکنم باز که ترسم

Чашмам чу зира пар шавад аз ҳалқау чанбар

چشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر

Гесуии ту бар қомати раънои ту гӯйӣ

گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

Марии сияҳи овехта аз шохи санавбар

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

Зинҳор ки гуяд ки парӣ бол надорад

زنهار که ‌گوید که پری بال ندارد

Инак рухи хуби ту парии зулфи тўоши пар

اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر

Пурсӣ ҳаме аз ман ки лаби ман ба чаҳ монад

پرسی همی از من‌ که لب من به چه ماند

Қандаст лаби лаъли тўгФтими мукаррар

قندست لب لعل توگفتیم مکرر

Хоҳам шбкӣ бо ту ба кунҷӣ биншинам

خواهم شبکی با تو به‌ کنجی بنشینم

Ҷое ки дар онҷо набӯд ҷуз майу соғар

جایی ‌که در آنجا نبود جز می و ساغر

Бар кафи қадаҳии бода ки уммии зи фурӯғаш

بر کف قدحی باده‌ که امی ز فروغش

Бархонад аз алфози маъонии ҳама яксар

برخواند از الفاظ معانی همه یکسر

Вази партав ҷомаш битавон дид дар арҳом

وز پرتو جامش بتوان دید در ارحام

Ҳар бача ки зояд пас азин то сафи маҳшар

هر بچه‌ که زاید پس ازین تا صف محشر

Он қадр банушем ки май дар ивази хуй

آنقدر بنوشیم‌که می در عوض خوی

Беруни ҷаҳд аз ҳарчӣ мсомаст ба пайкар

بیرون جهد از هرچه مسام است به پیکر

Ман хандаи кунони хезам ва бар рӯй ту уфтам

من خنده‌کنان خیزم و بر روی تو افتم

Чун моҳи ту дар зер ва чу миррӣхи ман аз бар

چون ماه تو در زیر و چو مریخ من از بر

Ҳаии бўимту ҳаии занам аз буии ту атса

هی بویمت و هی زنم از بوی تو عطسه

Ҳаии бўсмт ва ҳай хӯрам аз бӯси ту шукр

هی بوسمت و هی خورم از بوس تو شکر

Чандон знмти бӯса ки сари тоқдмт ро

چندان زنمت بوسه ‌که سر تاقدمت را

Аз бӯсаи намоям чу рухи хеши мҷдр

از بوسه نمایم چو رخ خویش مجدر

эй турраи мишкӣни ту бо машки псръм

ای طرهٔ مشکین تو با مشک پسرعم

Ваии чеҳраи симини ту бо сими бародар

وی چهرهٔ سیمین تو با سیم برادر

Чашму мижаи ?ут ҳеҷ нагӯям ба чаҳ монад

چشم و مژه‌ات هیچ نگویم به چه ماند

Туркӣ ки шӯи ди масту баради даст ба ханҷар

ترکی ‌که شو‌د مست و برد دست به خنجر

Мискини длкм чун раҳад аз чанбари зулфат

مسکین‌دلکم چون رهد از چنبر زلفت

Дар панҷаи шоҳин чаҳ барояд зи кабӯтар

در پنجهٔ شاهین چه برآید ز کبوتر

Рафтам ба миён ту кунам рахна чу иأҷўҷ

رفتم به میان تو کنم رخنه چو یأجوج

Бастии зи сарин дар раҳи ман сади Сикандар

بستی ز سرین در ره من سد سکندر

Пайвастаи замин тар шудӣ аз оби рухи ту

پیوسته زمین تر شدی از آب رخ تو

Гар оби рахтро набадӣ шуълаи озар

گر آب رخت را نبدی شعلهٔ آذر

Рухсора намӯдӣу дилами барадӣ ва рафтӣ

رخساره نمودی و دلم بردی و رفتی

Монои снмо аз париёни дории гавҳар

مانا صنما از پریان داری‌ گوهر

Зулфи ту ба рӯй ту сари афкандаи зи хиҷлат

زلف تو به روی تو سر افکنده ز خجلت

Бниўши далелӣ ки накӯи дории бовар

بنیوش دلیلی ‌که نکو داری باور

Зангӣ чу дар ойӣнаи рух хеш бибинад

زنگی چو در آیینه رخ خویش ببیند

Шарм оядаш аз хеш ва ба зону фиканд сар

شرم آیدش از خویش و به زانو فکند سر

Ҷуз бар рухи зардами мФкни чашми азирок

جز بر رخ زردم مفکن چشم ازیراک

Бемор ғизоӣ нахурд ғайри мзъФр

بیمار غذایی نخورد غیر مزعفر

Гар сӯрат бозӣ шудӣ аз ҳасани муҷассам

گر صورت بازی شدی از حسن مجسم

Мижгони ту чангаши бадӣу зулфи ту шҳпр

مژگان تو چنگش بدی و زلف تو شهپر

Ҳргаҳ фиканам чашм бар он кокули печон

هرگه فکنم چشم بر آن ‌کاکل پیچان

Ҳргаҳ ки занами даст бар он зулфи мънбр

هرگه که زنم دست بر آن زلف معنبر

Зин як шавадам мушти пар аз каждуми Аҳвоз

زین ‌یک شودم مشت پر از کژدم اهواز

Зон як шавадам чашми пар аз афъии ҳмир

زان یک شودم چشم پر از افعی حَمیَر

Як рӯз агарат танг дар оғӯш бигирам

یک روز اگرت تنگ در آغوش بگیرم

То субҳи қиёмат нафасам ҳаст муаттар

تا صبح قیامت نفسم هست معطر

Мангар ба ҳақорати сӯии Қоонӣ каз меҳр

منگر به حقارت سوی قاآنی‌ کز مهر

Шуд муштарии дониш ӯ Зуҳраи кишвар

شد مشتری دانش او زهرهٔ‌کشور

Духти малики малики ситони осияи султон

دخت ملک ملک‌ستان آسیه سلطان

Каши исмату иффат буд аз осияи бартар

کش عصمت و عفت بود از آسیه برتر

ӯ ҷони шаҳу мардумак дида шоҳаст

او جان شه و مردمک دیدهٔ شاهست

Зонрўсти азизаши лақаб аз шоҳи Музаффар

زانروست عزیزش لقب از شاه مظفر

Ҷузи доман шоҳаш набӯд ҷойгаҳи оре

جز دامن شاهش نبود جایگه آری

Ҷуз дар дил дарё набӯд маскани гӯ ҳар

جز در دل دریا نبود مسکن گو‌هر

Чун чеҳра наад шоҳ ба рухсораши гӯйӣ

چون چهره نهد شاه به رخسارش‌گویی

Аз чарх даромад ба замини бурҷи ду пайкар

از چرخ درآمد به زمین برج دو پیکر

Ҳар субҳ ки рухсори худ аз об бишӯяд

هر صبح که رخسار خود از آب بشوید

Ҳар қатра аз он об шавад меҳри мунаввар

هر قطره از آن آب شود مهر منور

Фарбеҳ шавад аз қурби шаҳаншоҳ агарчӣ

فربه شود از قرب شهنشاه اگرچه

Наздикӣ хуршед кунад маро лоғар

نزدیکی خورشید کند مه را لاغر

эй зинати оғӯш ва бар довари даврон

ای زینت آغوش و بر داور دوران

Кзсўрти ту маънӣ ҷон гашта мусаввир

کزصورت تو معنی جان‌گشته مصور

Хезади паии таъзими рухи хуби ту ҳар рӯз

خیزد پی تعظیم رخ خوب تو هر روز

Хуршеди зи гардун чу сапанд аз сари миҷмар

خورشید ز گردون چو سپند از سر مجمر

Аз нури ту дар пардаи аслоб тавон дид

از نور تو در پردهٔ اصلاب توان دید

Имони зи рухи муъмини вкФр аз дили кофар

ایمان ز رخ مومن وکفر از دل‌کافر

Ту маркази ҳасанӣу малики доираи ҷӯад

تو مرکز حسنی و ملک دایرهٔ جود

Зонаст туро ҷо ба дили шоҳи диловар

زان است تو را جا به دل شاه دلاور

Шаҳро ту ба баргирӣ ва бисёр аҷибаст

شه را تو به برگیری و بسیار عجیبست

Марказ ки ҳамеи доираро гирад дар бар

مرکز که همی دایره را گیرد در بر

Гӯйанд малик менахурд пас з чаҳ бӯсад

گویند ملک می نخورد پس ز چه بوسد

Лабҳои ту каш нашава з меҳаст фузунтар

لبهای تو کش نشوه ز می هست فزونتر

Дар дафтар агар васфи ифоф ту нигоранд

در دفتر اگر وصف عفاف تو نگارند

Ҳамчун парӣ аз дида ниҳон гардад дафтар

همچون پری از دیده نهان ‌گردد دفتر

Инсофи даҳ имрӯз ба ғайр аз ту ки дорад

انصاف ده امروز به غیر از تو که دارد

Маҳтоб ба пероҳану хуршед ба мъҷр

مهتاب به پیراهن و خورشید به معجر

Момт буд он шамсаи айвони ҷалолат

مامت بود آن شمسهٔ ایوان جلالت

Каз бадари Рахши ҷой арақ мечакад ахтар

کز بدر رخش جای عرق می‌چکد اختر

Вази бас ки бар ӯ иффат ӯ парда кашидаст

وز بس‌ که بر او عفت او پرده ‌کشیدست

Оҷиз буд аз мадҳат ӯ ваҳми суханвар

عاجز بود از مدحت او وهم سخنور

Танҳо на ҳамин пӯшади рухсораи зи мардон

تنها نه همین پوشد رخساره ز مردان

Каз ғояти исмат з занонаст мастир

کز غایت عصمت ز زنانست مستر

Аз ҳуҷра бурун ноед ало ба шаби тор

از حجره برون ناید الا به شب تار

То сояи ҳамаш низ набинад ба раҳи андар

تا سایه همش نیز نبیند به ره اندر

Дар оина ҳргаҳ нигарад акси рухи хеш

در آینه هرگه نگرد عکس رخ خویش

Бегона шмордш равад дар пас чодар

بیگانه شماردش رود در پس چادر

Ҷуз ӯ ки бар ӯ парда кашад исмати Заҳро

جز او که بر او پرده‌ کشد عصمت زهرا

Мардуми ҳамагӣ ъўр даройанд ба маҳшар

مردم همگی عور درآیند به محشر

Дар батни машйат ки хилоиқ ҳама буданд

در بطن مشیت‌که خلایق همه بودند

Номаҳраму муҳаррам бар ҳам хуфтаи саросар

نامحرم و محرم بر هم خفته سراسر

ӯ дркнФи Фотимаи давр аз ҳамаи мардум

او درکنف فاطمه دور از همه مردم

Маҳҷӯби бади андари ҳуҷби раҳмати довар

محجوب بد اندر حجب رحمت داور

Гӯйӣ ки хадиҷааст ҳам оғӯши Муҳамад

گویی‌ که خدیجه است هم آغوش محمد

Зирокаҳи батулӣ чу турои омадаи модар

زیراکه بتولی چو ترا آمده مادر

эй духти шаҳ эй мардумаки чашми шаҳаншоҳ

ای دخت شه ای مردمک چشم شهنشاه

эй ҳамчуи хрдкомл ва чун рӯҳи мутаҳҳар

ای همچو خردکامل و چون روح مطهر

Бе пардаи буруни о ки каст рӯй набинад

بی پرده برون آ که کست روی نبیند

Бниўши далел ва машав аз бандаи мукаддар

بنیوش دلیل و مشو از بنده مکدر

Гӯйанд ҳакямон ки равад хати шуъоъӣ

گویند حکیمان‌ که رود خط شعاعی

Аз чашми сӯии ончӣ ба чашмаст баробар

از چشم سوی آنچه به چشمست برابر

То хати шуъоъӣ ба басар боз нагардад

تا خط شعاعی به بصر باز نگردد

Дар босира ҳосил нашавад сӯрати мубсир

در باصره حاصل نشود صورت مبصر

Ҳасани ту ба ҳаддӣаст ки он хати зи рухи ту

حسن تو به حدیست‌که آن خط ز رخ تو

Баргаштанаш аз фарт вела нест муяссар

برگشتنش از فرط وله نیست میسر

Машшотаи ҳасани ту буд султони оре

مشاطهٔ حسن تو بود سلطان آری

Ҳам меҳр бибояд ки кунад маро зевар

هم مهر بباید که کند مه را زیور

Чун шона кунад мӯии турои ҷайбу канораш

چون شانه کند موی ترا جیب و کنارش

То рӯз дигар пар буд аз нофаи азФр

تا روز دگر پر بود از نافهٔ اذفر

Чун рӯй турои шӯи яд ва сояд ба рахти даст

چون‌ روی ‌ترا شو‌ید و ساید به رخت دست

Фӣ улҳол бирӯяд зи кафши лолаи аҳмар

فی‌الحال بروید ز کفش لالهٔ احمر

Аз ҷинат ва кавсар накунад ёд ки ӯ ро

از جنت و کوثر نکند یاد که او را

Рухсору лаби тест ба аз ҷинату кавсар

رخسار و لب تست به از جنت و کوثر

То аз асар наУмия ҳар сол ба наврӯз

تا از اثر نامیه هر سال به نوروز

Бар фарқ наад лолаи каллаи гӯшаи қайсар

بر فرق نهد لاله ‌کله ‌گوشهٔ قیصر

Оғӯши малики боди шабу рӯзу мау сол

آغوش ملک باد شب و روز و مه و سال

Аз чеҳрау чашми ту пар аз лолау ъбҳр

از چهره و چشم تو پر از لاله و عبهر