Чаҳ ғами з бе каллаии кои смон кулоҳ манаст
چه غم ز بیکلهی کآسمان کلاه من است
Замини бисот ва дару дашт боргоҳ манаст
زمین بساط و در و دشت بارگاه من است
Гадои ишқаму султони вақти хештанам
گدای عشقم و سلطان وقت خویشتنم
Ниёзу масканату аҷзу ғам сипоҳ манаст
نیاز و مسکنت و عجز و غم سپاه من است
Ба роҳ ишқ нтобам сар аз иродати дӯст
به راه عشق نتابم سر از ارادت دوست
Ки ишқи мамлакату дӯст подшоҳ манаст
که عشق مملکت و دوست پادشاه من است
Зананд таъна ки андари ҷаҳон паноҳат нест
زنند طعنه که اندر جهان پناهت نیست
Ба ҷони дӯсти ҳамон нестӣ паноҳ манаст
به جان دوست همان نیستی پناه من است
Ба рӯзи ҳашар ки аъмоли хеш арза диҳанд
به روز حشر که اعمال خویش عرضه دهند
Саводи зулф батон номаи сиёҳ ман аст
سواد زلف بتان نامۀ سیاه من است
Ба мастӣ ар зи лабати бӯсае талаб кардам
به مستی ار ز لبت بوسهای طلب کردم
Лаби пиёла дар ин ҷурм узрхоҳ манаст
لب پیاله در این جرم عذرخواه من است
Қаландарона гунаҳ мекунам надорам бок
قلندرانه گنه میکنم ندارم باک
Аз онкии раҳмати ҳақи зомин гуноҳ манаст
از آن که رحمت حق ضامن گناه من است
Ба риндии ин ҳунарами бас ки айб кас накунам
به رندی این هنرم بس که عیب کس نکنم
Кас ар з ман напазирад худо гувоҳ манаст
کس ار ز من نپذیرد خدا گواه من است
Маро ба ҳолати мастии нигар ки то бинӣ
مرا به حالت مستی نگر که تا بینی
Ҷаҳон ва ҳарчӣ дар ӯ ҳаст дастгоҳ манаст
جهان و هر چه در او هست دستگاه من است
Дамӣ ки масти занами такя дар баробари дӯст
دمی که مست زنم تکیه در برابر دوست
Ҳазор роз наоне ба ҳар нигоҳ манаст
هزار راز نهانی به هر نگاه من است
Чигуна тарк кунам бодаро ба шому саҳар
چگونه ترک کنم باده را به شام و سحر
Ки он дуои шабу вирд субҳгоҳ манаст
که آن دعای شب و ورد صبحگاه من است
Ҳазор мартаба бар турбатами гузашт ва нагуфт
هزار مرتبه بر تربتم گذشت و نگفت
Ки ин балокаши афтодаи хок роҳ манаст
که این بلاکش افتاده خاک راه من است
Маро ки такя бар айём нест Қоонӣ
مرا که تکیه بر ایام نیست قاآنی
Влои хоҷаи айёми такя гоҳ манаст
ولای خواجهٔ ایام تکیهگاه من است
Амири кишвари ҷами соҳиби ихтиёри аҷам
امیر کشور جم صاحب اختیار عجم
Ки дар шдоиди айём додхоҳ манаст
که در شداید ایام دادخواه من است