Агар аз хӯрдан май лаъл лабат рангинаст

اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست

Бесабаб чист ки май талх ва лабат ширинаст

بی‌سبب چیست که می تلخ و لبت شیرینست

Ҳур дар сояи тӯбо агараш ҷост чаро

حور در سایهٔ طوبی اگرش جاست چرا

Тӯбои қади ту дар сояи ҳўролъинст

طوبی قد تو در سایهٔ حورالعینست

Чеҳраи ман на сипеҳраст чаро ҳамчуи сипеҳр

چهرهٔ من نه سپهرست چرا همچو سپهر

Ҳршб аз ашки равони ҷилва гуҳ парвинаст

هرشب از اشک روان جلوه‌گه پروینست

Дида то дид туро гуфт зиҳии сарви баланд

دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند

Ростии кӯр ба он дида ки кӯтаҳ байнаст

راستی کور به آن دیده که کوته‌بینست

Ба саратгар сари ман бе ту ба болини суда

به سرت گر سر من بی‌‌تو به بالین سوده

Сару пои сӯхтаро кӣ ҳавас болинаст

سر و پا سوخته را کی هوس بالینست

Ин марои бас ки зи васли санамии лолаи изор

این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذار

Шабу рӯзу мау солим ҳама фарвардинаст

شب‌ و روز و مه‌ و سالم همه فروردینست

Ҳркҷои қомат ӯ то гузарӣ шамшодаст

هرکجا قامت او تا گذری شمشادست

Ҳркҷои талъат ӯ то нигарӣ насринаст

هرکجا طلعت او تا نگری نسرینست

Ҳиҷри шамшодаши тимор дил бемораст

هجر شمشادش تیمار دل بیمارست

Васли насринаши таскин дил мискинаст

وصل نسرینش تسکین‌ دل مسکینست

Ҳосили умри гиронмояи ҳамин бас ки маро

حاصل عمر گرانمایه همین بس که مرا

Мадҳи дорои ҷаҳон аз дил ва ҷон ойинаст

مدح دارای جهان از دل و جان آیینست

Хусрави родобўолсиФ ки нӯки қаламаш

خسرو رادابوالسیف که نوک قلمش

Ба сифат чун нафаси бод сабо мишкӣнаст

به صفت چون نفس باد صبا مشکینست

Шоҳи озодаи Муҳамади шаҳ кандар сафи ҷанг

شاه آزاده محمد شه کاندر صف جنگ

Мижа дар чашми аду аз схтш зубинаст

مژه در چشم عدو از سخطش زوبینست