Сухан аз бӯсаи он лаъли лаб нӯш афтод

سخن از بوسهٔ آن لعل لب نوش افتاد

Ба миёни бор дигар хӯн Сиёвуш афтод

به میان بار دگر خون سیاوش افتاد

Гашти як сони шабу рӯзам ки туро аз руху зулф

گشت یک‌سان شب و روزم که ترا از رخ و زلف

Субҳ бо шоми сияҳи бози ҳам оғӯш афтод

صبح با شام سیه باز هم‌آغوش‌ افتاد

Ончунон дар рухи некӯии ту ҳайрон мондам

آنچنان در رخ نیکوی تو حیران ماندم

Ки марои каъбау бтхонаҳ фаромӯш афтод

که مرا‌ کعبه و بتخانه فراموش افتاد

Мари марои ҳеҷ ба ширинии дашном ту нест

مر مرا هیچ به شیرینی دشنام تو نیست

Нӯш ҷонаст ҳар он неш ки бо нӯш афтод

نوش‌ جانست هر آن نیش که با نوش‌ افتاد

Шоҳи ҳасанат ба ҷафои шева заҳҳок гирифт

شاه حسنت به جفا شیوهٔ ضحاک گرفت

Афъии зулфи каҷат то ба сар дӯш афтод

افعی زلف کجت تا به سر دوش افتاد

Перҳани чоки занами дмбдм аз ғами чаканам

پیرهن چاک زنم دمبدم از غم چکنم

Ки маро кор бидон сарв қбопўш афтод

که مرا کار بدان سرو قباپوش‌ افتاد

Бо ҳамаи зуҳд ки Қоонии мо май варзад

با همه زهد که قاآنی ما می‌ورزد

Оқибат дар сар хам мезад ва мадҳуш афтод

عاقبت در سر خم می‌ زد و مدهوش‌ افتاد