эй рафиқони имшаби Исмоил ғавғо ме кунад
ای رفیقان امشب اسماعیل غوغا میکند
Чангро зи овози шӯрангез расво ме кунад
چنگ را ز آواز شورانگیز رسوا میکند
Осмони имшаби зи ҳайронӣ саропо гашта чашм
آسمان امشب ز حیرانی سراپا گشته چشم
Сунъи ҳақро дар вуҷӯд ӯ тамошо ме кунад
صنع حق را در وجود او تماشا میکند
Роҳи гӯши ошиқон аз лаҳн дилкаш ме занад
راه گوش عاشقان از لحن دلکش میزند
Сайди чашми нозирон аз рӯй зебо ме кунад
صید چشم ناظران از روی زیبا میکند
Нағмаи ширин ӯ гӯйии ғизои рӯҳи мост
نغمهٔ شیرین او گویی غذای روح ماست
Каз латофат дар дилу мағзу ҷигар ҷо ме кунад
کز لطافت در دل و مغز و جگر جا میکند
Ҳалқ Довӯдаст гӯйӣ дар гулӯяши таъбия
حلق داودست گویی در گلویش تعبیه
Зон мзомирши асар дар санг хоро ме кунад
زان مزامیرش اثر در سنگ خارا میکند
Чашм дар хамёза меуфтад зи шавқ рӯй ӯ
چشم در خمیازه میافتد ز شوق روی او
Хоссаи он дам каз паии хондани даҳан во ме кунад
خاصه آن دم کز پی خواندن دهن وا میکند
Сахт май тарсади зи танҳоӣ дилаш гардад малул
سخت میترسد ز تنهایی دلش گردد ملول
Зон сабаб дар куштани ошиқ мудоро ме кунад
زان سبب در کشتن عاشق مدارا میکند
Гирд ӯ ошуфтагон ҷамъанду гӯйии соҳирии сет
گرد او آشفتگان جمعند و گویی ساحریست
Каз бенот алнъши таркиб сурайё ме кунад
کز بناتالنعش ترکیب ثریا میکند
Чун лаби соғари лаби ширини шӯрангез ӯ
چون لب ساغر لب شیرین شورانگیز او
Бас ки ҷон бахшаст бӯсидан тақозо ме кунад
بس که جان بخش است بوسیدن تقاضا میکند
Шоҳиду шамъу шаробу шаҳду шукр гӯ мабош
شاهد و شمع و شراب و شهد و شکر گو مباش
Кори он ҳар панҷро ӯ худ ба танҳо ме кунад
کار آن هر پنج را او خود به تنها میکند
Вақти хондангар лаби ширин ӯ бинад магас
وقت خواندن گر لب شیرین او بیند مگس
Бар лаб ӯ менишинад тарк ҳалво ме кунад
بر لب او مینشیند ترک حلوا میکند
Бас ки срто пой ширинаст агар ояд ба боғ
بس که سرتا پای شیرینست اگر آید به باغ
Боғбон ӯро хаёли нахл хурмо ме кунад
باغبان او را خیال نخل خرما میکند
Гар Флотўн илоҳӣ ояд аз Юнон ба Форс
گر فلاطون الهی آید از یونان به فارس
ӯ ба як лаҳни Ироқаши маст ва шайдо ме кунад
او به یک لحن عراقش مست و شیدا میکند
Гар бидонам дар биҳиштам инчунин ғулмон диҳанд
گر بدانم در بهشتم اینچنین غلمان دهند
Хотирами пеш аз аҷали мурдан таманно ме кунад
خاطرم پیش از اجل مردن تمنا میکند
Ҳркҷои коўози шӯрангез ӯ гардад баланд
هرکجا کآواز شورانگیز او گردد بلند
Шодӣ аз дунёу уқбо рӯ бидон ҷо ме кунад
شادی از دنیا و عقبی رو بدان جا میکند
Дар вуҷӯдаш аз ҳуҷуми ҳасан ҳрсў маҳшараст
در وجودش از هجوم حسن هرسو محشرست
Бо чунин зебоӣ аз маҳшар чаҳ парво ме кунад
با چنین زیبایی از محشر چه پروا میکند
Гар хирадмандӣ биковад то қиёмати зулф ӯ
گر خردمندی بکاود تا قیامت زلف او
Зер ҳар чинаши дилии девона пайдо ме кунад
زیر هر چینش دلی دیوانه پیدا میکند
Ҳарки аз аҳли ватани рӯзии садоӣ ӯ шунид
هرکه از اهل وطن روزی صدای او شنید
Рӯзи дигар чун мусофири сар ба саҳро ме кунад
روز دیگر چون مسافر سر به صحرا میکند
Венаи аҷабтаргар мусофир бинадаш дар малики Форс
وین عجبتر گر مسافر بیندش در ملک فارس
Аз ватан дил мекунад дар Форс мأўо ме кунад
از وطن دل میکَنَد در فارس مأوا میکند
Сар ба дӯш ҳам нишинон чун наад вақти сурӯд
سر به دوش همنشینان چون نهد وقت سرود
Моҳро монад ки ҷо дар бурҷ ҷавзо ме кунад
ماه را مانَد که جا در برج جوزا میکند
Бори миннат май наад бар дӯши ёрон зон сабаб
بار منت مینهد بر دوش یاران زان سبب
Вақти хондани такя бар дӯш аҳбо ме кунад
وقت خواندن تکیه بر دوش احبا میکند
Сина ӯ чун ба дард ояд ба дард ояд дилам
سینهٔ او چون به درد آید به درد آید دلم
Каз аҳбои рӯ чаро сӯй атиббо ме кунад
کز احبا رو چرا سوی اطبا میکند
Рӯзи мардуми тӣ * роҳад варна чашмат тор нест
روز مردم تی*راهد ورنه چشمت تار نیست
Серума дар чашми сиёҳи худ ба ъмдо ме кунад
سرمه در چشم سیاه خود به عمدا میکند
Ҳеҷ кҳолӣ надидам беҳтар аз рухсор ӯ
هیچ کحالی ندیدم بهتر از رخسار او
Зон ки чашмаши ҳркҷои кӯрии сет бино ме кунад
زان که چشمش هرکجا کوریست بینا میکند
Дил ба мастии як шаб аз дастам ба айёрии рабӯд
دل به مستی یک شب از دستم به عیاری ربود
Ҳарчӣ мегӯям бидиҳ амрўи з ва фардо ме кунад
هرچه میگویم بده امروز و فردا میکند
Бӯсаи ҷони бахшу чашми ҷони сетонаш ҳар нафас
بوسهٔ جانبخش و چشم جانسِتانش هر نَفَس
Кори ъзроӣилу эъҷоз масеҳо ме кунад
کار عزرائیل و اعجاز مسیحا میکند
Зон худоӣ ошиқон дорад лақаб каз чашму лаб
زان خدای عاشقان دارد لقب کز چشم و لب
намекашад ҳар лаҳзаи халқиро ва эҳё ме кунад
میکشد هر لحظه خلقی را و احیا میکند
Аз ҷамол ӯ шараф дорад замину осмон
از جمال او شرف دارد زمین و آسمان
Ҳис ӯ гӯйии ҷаҳонро зер ва боло ме кунад
حس او گویی جهان را زیر و بالا میکند
Гӯ нишинад турш ва гуяд талх ва гардад тунду тез
گو نشیند ترش و گوید تلخ و گردد تند و تیز
Шӯрбахтаст онкӣ бо ширин мъодо ме кунад
شوربخت است آنکه با شیرین معادا میکند
Ҷӯи шини Довӯди дздидст кин мӯӣ манаст
جوشن داود دزدیدهست کاین موی منست
Бо вуҷӯди онкӣ аз дуздӣ тбро ме кунад
با وجود آنکه از دزدی تبرا میکند
Моҳро дар машк пинҳон карда кин рӯй манаст
ماه را در مشک پنهان کرده کاین روی منست
Вар касе гуяд ки ин моҳаст , ҳошо ме кунад
ور کسی گوید که این ماهست، حاشا میکند
Бас аҷаб дорам ки зулф ӯ чаро девона аст
بس عجب دارم که زلف او چرا دیوانه است
Бо вуҷӯди онкии ақлу ҳуш яғмо ме кунад
با وجود آنکه عقل و هوش یغما میکند
Дар ҷамол ӯст Қоонии чунин ширини забон
در جمال اوست قاآنی چنین شیرینزبان
Ҷилваи ойӣнаи тӯтиро шкрхо ме кунад
جلوهٔ آیینه طوطی را شکرخا میکند