Шаби дӯшин ки марои лаб ба лаби нӯшин буд

شب دوشین‌ که مرا لب به لب نوشین بود

Шаб ки аз умр шимурдем шаби дӯшин буд

شب که از عمر شمردیم، شب دوشین بود

Гоҳи лаб бар лаби ҷононау гуҳ бар лаби ҷом

گاه لب بر لب جانانه و گه بر لب جام

То дами субҳи марои кор ба шаби дӯши ин буд

تا دم صبح مرا کار به شب دوش این بود

Нўърўсисти ҷҳизши ҳамаи шодӣу нишот

نوعروسی‌ست جهیزش‌ همه شادی و نشاط

Духтар зар натавон гуфт гарони кобӣн буд

دختر زر نتوان گفت گران کابین بود

Шавқи он моҳи равон аз мижаам парвин дошт

شوق آن ماه روان از مژه‌ام پروین داشت

Кори чашмами ҳамаи шаб бо ма ва бо парвин буд

کار چشمم همه شب با مه و با پروین بود

Кас надонад ки чаҳ дидам ман аз он гардиши чашм

کس‌ نداند که چه دیدم من از آن گردش چشم

Магари он съўаҳ ки дар сидгаҳи шоҳин буд

مگر آن صعوه که در صیدگه شاهین بود

Гоҳ дар доману оғӯши ман он хирмани гул

گاه در دامن و آغوش من آن خرمن گل

Гоҳ дар гарданами он силсилаи мишкӣн буд

گاه در گردنم آن سلسلهٔ مشکین بود

Рехти хӯнам ба ҷафои ёру хушами Қоонӣ

ریخت خونم به جفا یار و خوشم قاآنی

Ки марои комӣ агар буд ба олами ин буд

که مرا کامی اگر بود به عالم این بود