Халқро қиссаи ҳасани парӣ аз ёд равад

خلق را قصهٔ حسن پری از یاد روَد

Ҳркҷои зикрӣ аз он шӯх призод равад

هر کجا ذکری از آن شوخ پری‌زاد روَد

Ҳар шикоят ки маро аз ту буд дар дили танг

هر شکایت که مرا از تو بود در دلِ تنگ

Чун кунам ёди висолати ҳама аз ёд равад

چون کنم یاد وصالت همه از یاد رود

Ҳркҷо каз руху болой ту гӯйанд сухан

هر کجا کز رخ و بالای تو گویند سخن

Зулми бошдкаҳи ҳадиси азгл ва шамшод равад

ظلم باشد که حدیث از گل و شمشاد رود

Вақт онаст ки то сунбулаи чархи маро

وقت آن‌ست که تا سنبلهٔ چرخ مرا

Аз ғами сунбули гесуии ту фарёд равад

از غم سنبل گیسوی تو فریاد رود

Аз тараби орифу омии ҳама дар рақс оянд

از طرب عارف و عامی همه در رقص آیند

Ҳркҷои зикрӣ аз он ҳасан худодод равад

هر کجا ذکری از آن حسن خداداد رود

Хӯн шавад диҷлаи зи ашк аз хабари гиряи ман

خون شود دجله ز اشک از خبر گریهٔ من

Вақте аз хиттаи Кирмони сӯй Бағдод равад

وقتی از خطهٔ کرمان سوی بغداد رود

Он на болост блоиист ки аз рафтан ӯ

آن نه بالاست بلایی‌ست که از رفتن او

Дилу дайну сару сомони ҳама бар бод равад

دل و دین و سر و سامان همه بر باد رود

Бо забон чу манӣ хосса ки дар мадҳати шоҳ

با زبان چو منی خاصه که در مدحت شاه

Ситамаст ар сухан аз сӯсан озод равад

ستم‌ست ار سخن از سوسن آزاد رود