Масту бихўди срўнози ман ба саҳро ме равад

مست‌ و بیخود سروناز من به‌ صحرا می‌رود

Бо чунин мастӣ нигаҳ кун то чаҳ зебо ме равад

با چنین مستی نگه کن تا چه زیبا می‌رود

Гоҳ меуфтад зи мастии гоҳ май хезади зи ҷо

گاه می‌افتد ز مستی، گاه می‌خیزد ز جا

То дигар зин рафтанаш ёрб чаҳ бар мо ме равад

تا دگر زین رفتنش، یارب! چه بر ما می‌رود

Гуҳи такаббур май Фрўшдгаҳ тавозуъ ме кунад

گه تکبر می‌فروشد، گه تواضع می‌کند

Гоҳи шарми олӯда гоҳе бемуҳобо ме равад

گاه شرم‌آلوده، گاهی بی‌محابا‌ می‌رود

ӯ ба саҳро меравад вази рашки хоки роҳ ӯ

او به‌ صحرا می‌رود وز رشک خاک راه او

Дар ду чашми мо зи ашки шӯр дарё ме равад

در دو چشم ما ز اشک شور دریا می‌رود

Ҳам лаб ҷонбхш дорад ҳам ҷамоли длФриб

هم لب جانبخش دارد هم جمال دلفریب

Юсуфаст ин май хиромад ё масеҳо ме равад

یوسف است این می‌خرامد یا مسیحا می‌رود

Ман ҳам аз дунбол ӯ афтону хезон май рӯм

من هم از دنبال او افتان و خیزان می‌روم

Ҳркҷо хуршед бошад соя онҷо ме равад

هرکجا خورشید باشد، سایه آن‌جا می‌رود

Чун ду зулфи худ агар садра фишонд остин

چون دو زلف خود اگر صد ره فشاند آستین

Ҳамчуи гесу аз қафояш май рӯм то ме равад

همچو گیسو از قفایش می‌روم تا می‌رود

Бас ки ҳар узваш бааст аз узви дигари чашми ман

بس که هر عضوش به است از عضو دیگر، چشم‌ من

Дар саропои вуҷӯдаши зер ва боло ме равад

در سراپای وجودش زیر و بالا می‌رود

Зулфаши ошуфтаи зи мастии рухи шукуфта аз шароб

زلفش آشفته ز مستی، رخ شکفته از شراب

Бо руху зулфии чунин танҳо ба саҳро ме равад

با رخ و زلفی چنین تنها به صحرا می‌رود

Мардуми ин шаҳри шоҳдбоз ва амрдхўораҳ анд

مردم این شهر شاهدباز و امردخواره‌اند

Дар чунин шаҳрӣ чаро ӯ маст ва танҳо ме равад

در چنین شهری چرا او مست و تنها می‌رود

Ҳркҷои рӯ май намояд май баради як шаҳри дил

هرکجا رو می‌نماید می‌برد یک شهر دل

Тарк тотораст пиндорӣ ба яғмо ме равад

ترک تاتارست پنداری به یغما می‌رود

Хоҳамаш доман бигирам то диҳад бӯсӣ ба ман

خواهمش دامن بگیرم تا دهد بوسی به من

Лек Қоонӣ надонам медиҳад ё ме равад

لیک قاآنی ندانم می‌دهد یا می‌رود