Моҳи ман аз зулф чун гиреҳ бигушоед

ماه من از زلف چون گره بگشاید

Бар дили пуруқдаи ақдҳо бФзоид

بر دل پرعقده عقدها بفزاید

Фикр дигар кун дило ки турраи Маҳмӯд

فکر دگر کن دلا که طرهٔ محمود

Бо ҳамаи бандади гиреҳи гиреҳи нгшобд

با همه بندد گره گره نگشابد

Лаъли шкрбор ӯ шабӣ ки бабўсам

لعل شکربار او شبی که ببوسم

Аз даҳанами субҳи таъм нешикар ояд

از دهنم صبح طعم نیشکر آید

Дил ба чаҳ ху гирад ар ғамаши нстонд

دل به چه خو گیرد ار غمش نستاند

Ҷон ба чаҳ кор ояд ар лабаши нрбоид

جان به چه کار آید ار لبش نرباید

Ҳаркии лаби лаъл ӯ намӯд ба ангушт

هرکه لب لعل او نمود به انگشت

То ба лаби гӯри пушти дасти бхоид

تا به لب گور پشت دست بخاید

Субҳи висолаш чу рӯзгор ҷавонӣаст

صبح وصالش چو روزگار جوانیست

Неки азизаши шумор агарчӣ напояд

نیک عزیزش شمار اگرچه نپاید

эй ки бти бодаи дорӣу бути сода

ای که بط باده داری و بت ساده

Дигарат аз ҳаст ва нест ҳеҷ набояд

دیگرت از هست و نیست هیچ نباید

Занги зудои з рӯй оинаи токӣ

زنگ زدایی ز روی آینه تاکی

Ойӣнаи рӯйин ки занг ғам бизадойад

آیینه رویین که زنگ غم بزداید

эй бути Абдулаземӣ аз ситами ту

ای بت عبدالعظیمی از ستم تو

Тарсами Абдулаземи шарми намояд

ترسم عبدالعظیم شرم نماید

Модари даврони ақими шдкаҳи пас аз ту

مادر دوران عقیم شدکه پس از تو

Зишти бўдгрчаҳи офтоби бзоид

زشت بودگرچه آفتاب بزاید

Гар ҳамаи хубон ба зулфи ғолияи соинд

گر همه خوبان به زلف غالیه سایند

Ғолияи худро ҳаме ба зулф ту сояд

غالیه خود را همی به زلف تو ساید

То дили Қоонӣ аз замонаи турои хост

تا دل قاآنی از زمانه ترا خواست

Ҳургар ояд буриши бадви нгроид

حورگر آید برش بدو نگراید

Вирди забонаши санои тесту замонаш

ورد زبانش ثنای تست و زمانش

Гар ба сар ояд ҷузи ин сухан насарояд

گر به سر آید جز این سخن نسراید

Гетии ширини лабии надида чу Маҳмӯд

گیتی شیرین لبی ندیده چو محمود

Хосса дар он дам ки мейрро бастоед

خاصه در آن دم که میر را بستاید