Дилдор буд дайну дилу тоқату қарор

دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار

Чун ӯ бирафт рафт ба якбор ҳар чаҳор

چون او برفت رفت به یکبار هر چهار

Гӯйанд сбркн ки бияёднигор ту

گویند صبرکن که بیاید نگار تو

Он рӯз сабр рафт ки рафт аз барам нигор

آن روز صبر رفت که رفت از برم نگار

Ҷое ки ёр нест диламро қарор нест

جایی که یار نیست دلم را قرار نیست

Ман озмудаам дили худро ҳазор бор

من آزموده‌ام دل خود را هزار بار

Оқил ба ихтиёр нахоҳад ҳалоки хеш

عاقل به اختیار نخواهد هلاک خویش

Пеш аз ҳалоки ман зкФм рафт ихтиёр

پیش از هلاک من زکفم رفت اختیار

То ёр ҳаст аз паии корӣ наме рӯм

تا یار هست از پی کاری نمی روم

Дилдодаро чикор ба аз ишқ рӯй ёр

دلداده را چکار به از عشق روی یار

Шӯридагӣ накӯаст ба савдои зулфи дӯст

شوریدگی نکوست به سودای زلف دوست

Девонагӣ хушаст ба умеди чашми ёр

دیوانگی خوشست به امید چشم یار

Охир намӯд бахти марои зулфи ёри ман

آخر نمود بخت مرا زلف یار من

Чун хеши сарнигӯну парешон ва бе қарор

چون خویش سرنگون و پریشان و بی‌قرار

Ғами садҳазори мартабаи гирди ҷаҳони бгшт

غم صدهزار مرتبه گرد جهان بگشت

Ҷуз ман наёфт ҳамдамӣ аз халқи рӯзгор

جز من نیافت همدمی از خلق روزگار

Қоонӣ аз ҷафои ҷаҳони ҳеҷ ғам махӯр

قاآنی از جفای جهان هیچ غم مخور

Май хур ба Ямани ъотФти соҳиби ихтиёр

می خور به یمن عاطفت صاحب اختیار