Заҳҳоки вори куштаи басӣ бегуноҳ ро

ضحاک ‌وار کشته بسی بی گناه را

Бар дӯш то фиканда ду мори сиёҳ ро

بر دوش تا فکنده دو مار سیاه را

Қасди зқни нмўдмш аз зулфи анбарин

قصد ذقن نمودمش از زلف عنبرین

Чашмам надид дар шаби торики чоҳ ро

چشمم ندید در شب تاریک چاه را

Ҳуш аз серум ба чобукии он шӯхи каҷи кулоҳ

هوش از سرم به چابکی آن شوخ کج‌کلاه

Баради ончунон ки дузди шаб аз сари кулоҳ ро

برد آنچنان که دزد شب از سر کلاه را

Ҳайрони зоҳидам ки бар он рӯй чун биҳишт

حیران زاهدم که بر آن روی چون بهشت

Аз аблаҳии гуноҳи шуморади нигоҳ ро

از ابلهی گناه شمارد نگاه را

Май хӯрданам ба маҷлиси ҷонон гуноҳ нест

می خوردنم به مجلس جانان گناه نیست

Осӯда дар биҳишт чаҳ донад гуноҳ ро

آسوده در بهشت چه داند گناه را

Сӯфӣ нашуд риёзати чли солаи сӯдманд

صوفی نشد ریاضت چل ساله سودمند

Як дами биё ва майкада кун хонақоҳ ро

یک دم بیا و میکده کن خانقاه را

Кӯи бодаи ду солау моҳи ду ҳафта Эй

کو بادهٔ دو ساله و ماه دو هفته‌ای

То шаб ба айш рӯз кунам солу моҳ ро

تا شب به عیش روز کنم سال و ماه را

Ҳар рӯзу шаб ба ёди ҷамоли ҷамили ту

هر روز و شب به یاد جمال جمیل تو

Назора мекунам рухи хуршеду моҳ ро

نظاره می‌کنم رخ خورشید و ماه را

Дар гесуии сиёҳи ту дилҳо чу шбрўон

در گیسوی سیاه تو دلها چو شبروان

Гум кардаанд дар шаби торики роҳ ро

گم کرده‌اند در شب تاریک راه را

Дорам дилии гирифтау мушкил ки шоҳи ишқ

دارم دلی گرفته و مشکل که شاه عشق

Дар ин фазоӣ танг занад боргоҳ ро

در این فضای تنگ زند بارگاه را

Вақтаст каз татовули он чашми фитнаи ҷӯй

وقتست کز تطاول آن چشم فتنه‌جوی

Огаҳ кунем лашкари аббоси шоҳ ро

آگه کنیم لشکر عباس شاه را

Шоҳӣ ки хоки даргаи гардуни асос ӯ

شاهی که خاک درگه گردون اساس او

Тоҷ зараст тораки хуршеду моҳ ро

تاج زر است تارک خورشید و ماه را