Лаҳни Исмоилу рӯйиш офат чашмасту гӯш

لحن اسماعیل و رویش آفت چشمست و گوش

Он барад аз чашми хоб ва ин барад аз гӯши ҳуш

آن برد از چشم خواب و این برد از گوش هوش‌

Ҳасан ӯ дилро ба рақси орад вале аз роҳи чашм

حسن او دل را به‌رقص آرد ولی از راه‌چشم

Савт ӯ ҷонро ба ваҷди орад вале аз роҳи гӯш

صوت او جان را به وجد آرد ولی از راه گوش

Шавқи дидори накӯяши перро созад ҷавон

شوق دیدار نکویش پیر را سازد جوان

Шӯри овози ҳазинаши хомро орад ба ҷӯш

شور آواز حزینش خام را آرد به جوش

Чун ба базм бода бархезад зи лаби овоз ӯ

چون به بزم باده برخیزد ز لب آواز او

Бонги чанг аз ҷом меояд ба гӯши бодаи нӯш

بانگ چنگ از جام می آید به گوش باده‌نوش

эй ки гӯйӣ гар нанӯшад мечисон ояд ба рақс

ای که گویی گر ننوشد می چسان آید به رقص

ӯ ба меҳоҷат надорад бо ду чашм май фуруш

او به می حاجت ندارد با دو چشم می‌فروش

Аз пас девори боғигар садояш бишинавӣ

از پس دیوار باغی گر صدایش بشنوی

Май хурии савганди коинк булбул омад дар хурӯш

می‌خوری سوگند کاینک بلبل آمد در خروش

Ром шуд бо оҳӯии чашмаши дил девона ам

رام شد با آهوی چشمش دل دیوانه‌ام

Рост будаст инки маҷнӯн инс гирад бо вуҳуш

راست بودست اینکه مجنون انس گیرد با وحوش‌

Гар на Юсуф аз чаҳ дар Миср ҷамол омад азиз

‌گر نه یوسف از چه در مصر جمال آمد عزیز

Варна Довӯд аз чаҳ дорад зулфакони дръи пӯш

ورنه داود از چه دارد زلفکان درع‌پوش

ӯгар Исмоили мардумро чаро қурбон кунад

او گر اسماعیل مردم را چرا قربان کند

Гар халили содиқӣ эй дили дарин даъвӣ бакӯш

گر خلیل صادقی ای دل درین دعوی بکوش

Сурхи знбўристи лаълаш лек чун занбӯри наҳл

سرخ زنبوریست لعلش لیک چون زنبور نحل

Ҳам занад аз нағмаи неш ва ҳам диҳад аз бӯсаи нӯш

هم زند از نغمه نیش و هم دهد از بوسه نوش

Ҷой дорад гар битарсад зу амири малики ҷам

جای دارد گر بترسد زو امیر ملک جم

Зонка ӯ аз зулф дорад мори заҳҳокӣ ба дӯш

زانکه او از زلف دارد مار ضحاکی به دوش

Мӯӣ ӯ бар рӯй ӯ қоонёгар бенгарӣ

موی او بر روی او قاآنیا گر بنگری

Хираи гардӣ каз чаҳ шайтон чира омад бар сурӯш

خیره گردی کز چه شیطان چیره آمد بر سروش