На ту даст аҳд додӣ ки зи меҳр сар нтобам

نه تو دست عهد دادی که ز مهر سر نتابم

Ба чаҳ ҷурм рӯй тобӣ ки барии зи ҷисми тобам

به چه جرم روی تابی که بری ز جسم تابم

Чаҳ хилоф кардам охир ки ту бархилофи аввал

چه خلاف کردم آخر که تو برخلاف اول

з муонидат намӯдӣ ба мФорқти азобам

ز معاندت نمودی به مفارقت عذابم

Ба худо ки чун маниро ду ҷаҳони гуноҳ бояд

به خدا که چون منی را دو جهان گناه باید

Ки ба ҳиҷр чун ту моҳӣ кунад осмони уқобам

که به هجر چون تو ماهی کند آسمان عقابم

Бигушоӣ чини зулфат ки ба рухи фитодаи чинам

بگشای چین زلفت که به رخ فتاده چینم

Бинмоӣ рӯй хубат ки зи дидаи рафтаи хобам

بنمای روی خوبت که ز دیده رفته خوابم

Ҳам аз он замон ки ғофили мижгон дӯст дидам

هم از آن زمان که غافل مژگان دوست دیدم

Чу шикори тирхӯрдаи ҳамаи дам дар изтиробам

چو شکار تیرخورده همه دم در اضطرابم

Ба ҳавоӣ Кебек рафтам ки чу бози ҳамлаи орм

به هوای کبک رفتم که چو باز حمله آرم

зи ҳалоки хеши ғофил ки зи пай буд уқобам

ز هلاک خویش غافل که ز پی بود عقابم

Манам он гадои мубрам ки кунам суоли бӯса

منم آن گدای مبرم که کنم سوال بوسه

Туе он бахили манъам ки наме диҳии ҷавобам

تویی آن بخیل منعم که نمی‌دهی جوابم

На алоҷ мефиристӣ на ҳалок май писандӣ

نه علاج می‌فرستی نه هلاک می‌پسندی

Чу марӣзи рӯзи буҳрони ҳамаи дам дар инқилобам

چو مریض روز بحران همه دم در انقلابم

Ба дилу зи дидаи даврӣ ба худо аҷаб наёяд

به دل و ز دیده دوری به خدا عجب نیاید

Ки канор диҷла мерад дил аз орзӯии обам

که کنار دجله میرد دل از آرزوی آبم

Чаҳ шуд ин хурӯси имшаб ки хурӯш ӯ ноед

چه شد این خروس امشب که خروش او نیاید

Ки муаззинон бихобанду баромади офтобам

که مؤذنان بخوابند و برآمد آفتابم

Ба итоб чанд гӯйӣ ки рӯ ар на ризмти хӯн

به عتاب چند گویی که رو ار نه ریزمت خون

Накашӣ мароу доне ки ҳаме кашад итобам

نکشی مرا و دانی که همی کشد عتابم

Ба худои чунон бгрими зи ҷудои ҳабибам

به خدا چنان بگریم ز جدایی حبیبم

Ки биравӣ об монад тани хаста чун ҳубобам

که به روی آب ماند تن خسته چون حبابم