Бикаш ар кашӣ ба теғам , бизан ар занӣ ба тирам

بکُش ار کُشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم

Бикун ончӣ май туоне ки ман аз ту ногузирам

بکن آن چه می‌توانی که من از تو ناگزیرم

Ҳамаи шарт ошиқ онаст ки ком дӯст ҷӯяд

همه شرط عاشق آن‌ست که کام دوست جوید

Бикун ар кунӣ қабулам , бабр ар барии асирам

بکُن ار کُنی قبولم، ببر ار بری اسیرم

Сари ман фурӯ наёяд ба каманди паҳлавонон

سر من فرو نیاید به کمند پهلوانان

Ту кунӣ ба тори мӯеи ҳамаи рӯзаи дастгирам

تو کُنی به تار مویی، همه‌روزه دست‌گیرم

Назар ар зи дӯсти пӯшам ки бурун равад зи чашмам

نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم

Ба чаҳ иқтидор гӯям ки буруни шӯ аз замирам

به چه اقتدار گویم که «برون شو از ضمیرم»؟

зи ҷаҳон канора кардам ки ту дар канорами ое

ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی

Магар эй ҷавони раҳонеи зи ғами ҷаҳони перам

مگر ای جوان! رهانی ز غم جهان پیرم

Ту ба роҳи бод гуё сари зулф худ гушӯдӣ

تو به راه باد گویا، سر زلف خود گشودی

Ки зи мағзи ҷои атсаи ҳама май ҷаҳди абирам

که ز مغز جای عطسه همه می‌جهد عبیرم

Талаб аз худоӣ кардам ки бимирам ар ниёе

طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی

Ту наомадӣу тарсам ки дарин талаби бимирам

تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم

Магарам назар бидӯзӣ ба хаданги ҷавр варна

مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ور نه

Ҳама то ҳаёт дорам назар аз ту брнагирам

همه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم

Ба ҳавои меҳри Маҳмӯд чу зарра дар нишотам

به هوای مِهر محمود چو ذره در نشاطم

Ки чу офтоби рӯзӣ ба фалаки баради амирам

که چو آفتاب روزی، به فلک برَد امیرم