Ба ҳар чаҳ васфи намоями туро ба зебоӣ

به هر چه وصف نمایم  تو را به زیبایی

Ҷамилтар зи ҷамолӣ чу рӯй бинмое

جمیل‌تر ز جمالی چو روی بنمایی

Сифат кунанд накӯёни шаҳрро ба ҷамол

صفت کنند نکویان شهر را به جمال

Ту бо ҷамоли чунин дар сифат наме ое

تو با جمالی چنین در صفت نمی‌آیی

Ба нотавонии ман байн тараҳҳумӣ фармо

به ناتوانی من بین ترحّمی فرما

Ки нест бо ту марои панҷаи тавоноӣ

که نیست با تو مرا پنجهٔ توانایی

Магари муъоина ?ут бингаранд ва бишносанд

مگر معاینه‌ات بنگرند و بشناسند

Ки чун зи чашм рӯй дар сифат наме ое

که چون ز چشم روی در صفت نمی‌آیی

Ба ҳади ҳиси ту зевар намерасад тарсам

به حد حس تو زیور نمی‌رسد ترسم

Ки зишттар шӯй ар хештани бёроиӣ

که زشت‌تر شوی ار خویشتن بیارایی

Тафовути шабу рӯз аз барои мост на ту

تفاوت شب و روز از برای ماست نه تو

Аз он сабаб ки ту худ меҳри олами ороӣ

از آن سبب که تو خود مهر عالم‌آرایی

Шаби висол ту донистам аз чаҳ кӯтоҳаст

شب وصال تو دانستم از چه کوتاهست

Ту худ ситораи рӯзӣ чу парда бигушое

تو خود ستارهٔ روزی چو پرده بگشایی

Магаси з сар наниҳад шавқи ишқи ширинӣ

مگس ز سر ننهد شوق عشق شیرینی

Бобрўиӣ ки турш кардааст ҳалвое

‌به ابرویی که تُرُش کرده است حلوایی

зи хокпои азизи ту бар надорам сар

ز خاک‌‌ پای عزیز تو بر ندارم سر

Ки нест аз ту марои тоқати шикебе

که نیست از تو مرا طاقت شکیبایی

Ба қавли муддаӣон аз ту барнадорам даст

به قول مدعیان از تو برندارم دست

Вагар зи ишқ тўкорм кашад ба расвоӣ

وگر ز عشق تو کارم کشد به رسوایی

Магари ту бо рухи худ баъд азин баварзӣ ишқ

مگر تو با رخ خود بعد ازین بورزی عشق

Аз онкии ҳам гул ва ҳам андалеб гуёе

از آن‌که هم گل و هم عندلیب گویایی

Ба сарву моҳ аз он ошиқаст Қоонӣ

به سرو و ماه از آن عاشقست قاآنی

Ки моҳи сарвқаду сарви моҳи симое

که ماه سرو‌ قد و سرو ماه‌سیمایی