Ту дар хӯбӣу зебои чунон имрӯзи яктое

تو در خوبی و زیبایی چنان امروز یکتایی

Ки хуршед ар ба худ бандӣ ба зебои ниФзоиӣ

که ‌خورشید ار به‌ خود بندی به ‌زیبایی نیفزایی

Ҳадиси рӯзи маҳшар ҳар касе дар парда ме гуяд

حدیث روز محشر هر کسی در پرده می‌گوید

Шавад бе пардаи он рӯзӣ ки рӯй аз парда бинмое

شود بی‌پرده‌ آن‌ روزی که‌ روی‌ از پرده بنمایی

Чаҳ нисбат бо шукри дорӣ ки сар то пои ширинӣ

چه نسبت با شکر داری که سر تا پای شیرینی

Чаҳ хешӣ бо қамари дорӣ ки по то фарқи зебоӣ

چه‌ خویشی ‌با قمر داری که پا تا فرق زیبایی

Магари ҳамсо ӣа нурӣ ки дар ваҳмам наме ганҷӣ

مگر همسا‌یهٔ نوری که در وهمم نمی‌‌گنجی

Магари ҳамшираи ҳурӣ ки дар чашмам наме ое

مگر همشیرهٔ‌ حوری که در چشمم نمی‌آیی

Ба ҳарҷо рӯ кунӣ дар равшанӣ чун моҳи машҳурӣ

به هرجا رو کنی‌ در روشنی چون ماه مشهوری

Ба ҳарҷо по наҳй дар ростӣ чун сарви яктое

به هرجا پا نهی در راستی چون سرو یکتایی

Чунин равшан надидам рух яқин дорам ки хуршедӣ

چنین روشن ندیدم رخ یقین دارم که خورشیدی

Бад-ӣн нармӣ науфтад тан гумон дорам ки дебое

بدین نرمی نیفتد تن گمان دارم که دیبایی

Ҷамоли хубрӯёнро ба зевар зинат афзойанд

جمال خوبرویان را به زیور زینت افزایند

Тугар зевар ба худ бандӣ ба хӯбии зевар афзое

تو گر زیور به خود بندی به خوبی زیورافزایی

зи бас дар ҳасани машҳурии каси авсофат наме пурсад

ز بس در حسن مشهوری کس اوصافت نمی‌پرسد

Ки нозир ҳркҷо бинад ту чун хуи рашиди пайдое

که ناظر هرکجا بیند تو چون خو‌رشید پیدایی

Чунон ширинӣ арзон шуд зи гуфторат ки дар олам

چنان شیرینی ارزان شد ز گفتارت که در عالم

Харидорӣ надорад ҷузи магаси дукони ҳалвое

خریداری ندارد جز مگس دکان حلوایی

Агар қасд лабат кардам бидор аз лутфи маъзӯрам

اگر قصد لبت کردم بدار از لطف معذورم

зи баси ширини забон будӣ гумони барадам ки ҳалвое

ز بس شیرین‌زبان بودی گمان بردم که حلوایی

Агар хоҳад худои рӯзӣ ки ҳастиро биорояд

اگر خواهد خدا روزی که هستی را بیاراید

Туро гуяд таҷаллӣ кун ки ҳастиро бёроиӣ

تو را گوید تجلی کن که هستی را بیارایی

Гунаҳ кун ҳарчӣ май хоҳӣ ва аз маҳшар макун парво

گنه کن هرچه‌ می‌خواهی و از محشر مکن پروا

Ки бо ин чеҳра дар дӯзах дар фирдавс бигушое

که با این چهره در دوزخ درِ فردوس بگشایی

Бидиҳ дашному ханҷари каши буруни ои маст ва ғавғо кун

بده دشنام و خنجر کش برون آ مست و غوغا کن

Ки бо ин ҳасани маъзӯрӣ ба ҳар ҷурмӣ ки фармое

که با این حسن معذوری به هر جرمی که فرمایی

Ба рӯй моҳи ханҷари каш ба малики шоҳи лашкари каш

به روی ماه خنجر کش‌ به ملک شاه لشکر کش

Казин ҳасанат ки май байнам ба ҳар кории тавоноӣ

کزین حسنت که می‌بینم به هر کاری توانایی

Худованди карам бар ҳол мискинон бибахшоед

خداوند کرم بر حال مسکینان ببخشاید

Ба мискинии дарафтодам ки бар ҳолам бибахшое

به مسکینی درافتادم که بر حالم ببخشایی

зи чашмам ҳарчӣ хӯни боради рақиби афсонаи пиндорад

ز چشمم هرچه ‌خون بارد رقیب افسانه پندارد

Наҳифи мавҷи дарёро чаҳ донад марди саҳройӣ

نهیب موج دریا را چه داند مرد صحرایی

Нишони ишқи беҳӯшии сети биҳуш эй ки ҳушёрӣ

نشان عشق بیهوشی‌ست بیهوش ای ‌که‌ هشیاری

Камоли васфи хомӯшии сети хомӯш эй ки гуёе

کمال ‌وصف خاموشی‌ست خاموش ای ‌که گویایی

Биҳамдиллоҳ ки аз хубони нигории зард мӯ дорам

بحمدالله که از خوبان نگاری زردمو دارم

Ки бар нахли қадаши ширини намояди зулфи хурмое

که بر نخل قدش شیرین نماید زلف خرمایی

Магар ҳиндӯаст зулф ӯ ки бар худ заъфарон сояд

مگر هندوست زلف‌ او که بر خود زعفران ساید

Ки ҷуз дар кеши ҳиндӯ расм набӯ ди заъфарони сое

که جز در کیش هندو رسم نبو‌د زعفران‌سایی

Магари зони зулфи хурмоеи мазоқ ҷон кунам ширин

مگر زآن زلف خرمایی مذاق جان کنم شیرین

Ки ҷузи ди иўонгӣ судӣ набахшад зулфи савдое

که جز د‌یوانگی سودی نبخشد زلف سودایی

Забон барбанд Қоонӣ ки шириниро зи ҳади барадӣ

زبان بربند قاآنی که شیرینی ز حد بردی

Раво бошад ки тӯтиро биомузии шкрхоиӣ

روا باشد که طوطی را بیاموزی شکرخایی

Ба соҳиби ихтиёр ар каси суханҳои ту бархонад

به صاحب اختیار ار کس سخن‌های تو برخواند

Туро чандон фиристад зар ки аз ғам ҳо биёсое

تو را چندان فرستد زر که از غم‌ها بیاسایی