Номадии дӯшу дилам танг шуд аз танҳоӣ

نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی

Чаҳ шавад каз дилами имрӯз гиреҳ бигушое

چه شود کز دلم امروز گره بگشایی

Вари ту ое нашавад чораи танҳои ман

ور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی من

Ки ман аз хеши рӯм чун ту з дар бозоиӣ

که من از خویش روم چون‌ تو ز در بازآیی

Кош аз модари он тарк бипурсанд ки ту

کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو

Гар Не аз париён аз чаҳ парӣ май зоӣ

گر نیی از پریان از چه پری می‌زایی

Шоҳи боидкаҳи хароҷи шукр аз вай гирад

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد

Ки дукони бастаи зи шарми лаб ӯ ҳалвое

که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی

Ту бҳли ғолия бар мӯии ту худро сояд

تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید

Ту ба мӯи ғолияи ӣнқадар чаро май сое

تو به مو غالیه اینقدر چرا می‌سایی

Чаҳ хилофаст надонам ки миёни ману тест

چه خلافست ندانم که میان من و تست

Кончаҳ бар меҳр физойам ту ба ҷавр афзое

کانچه بر مهر فزایم تو به جور افزایی

Баъди азин дар сифати ҳасани ту хомӯш шавам

بعد ازین در صفت حسن تو خاموش شوم

Зонка дар васфи ту гаштами хаҷал аз гуёе

زانکه در وصف تو گشتم خجل از‌گویایی

Дирафшонеи ту Қоонӣам аз дасти бабрад

درفشانی تو قاآنیم از دست ببرد

Одамӣ дар нафишонд ту магари дарёӣ

آدمی در نفشاند تو مگر دریایی