Ки буд он тарки хӯни ошоми сармаст
که بود آن ترک خون آشام سرمست
Ки ҷонами барад ва хӯнам хӯрд ва дил хаст
که جانم برد و خونم خورد و دل خست
Даромад сархушу афтодам аз пой
درآمد سرخوش و افتادم از پای
Бурун шуд маст ва берун рафтам аз даст
برون شد مست و بیرون رفتم از دست
Сипар бар пушту теғи кӣна дар мушт
سپر بر پشت و تیغ کینه در مشت
Камон дар дасту тири фитна дар шаст
کمان در دست و تیر فتنه در شست
Фиғони ҷои нафас аз сина бархест
فغان جای نفس از سینه برخاست
Ҷунуни ҷои хирад дар мағз бинишаст
جنون جای خرد در مغز بنشست
На тираш ҳаст тирии каши тавон ҷуст
نه تیرش هست تیری کش توان جُست
На захмаш ҳаст захмии каши тавон баст
نه زخمش هست زخمی کش توان بست
На чашм аз неши тираш метавон дӯхт
نه چشم از نیش تیرش میتوان دوخت
На ҳеҷ аз пеши тираш ме тавон ҷуст
نه هیچ از پیش تیرش میتوان جست
Вафоу меҳр дар ҷон ва дилаш нест
وفا و مهر در جان و دلش نیست
Ҷафоу ҷавр дар об ва гулаш ҳаст
جفا و جور در آب و گلش هست
Ба коми душманон аз дӯст бибаред
به کام دشمنان از دوست ببرید
Ба рағми ёр бо ағёри пайваст
به رغم یار با اغیار پیوست
Ҳалоки он тан ки беёд Рахш зист
هلاک آن تن که بی یاد رخش زیست
Асири он дил ки аз дом ғамаш раст
اسیر آن دل که از دام غمش رست
Азизи он ҷон ки аз ишқаш шавад хор
عزیز آن جان که از عشقش شود خوار
Баланди он сар ки дар роҳаш шавад паст
بلند آن سر که در راهش شود پست
Надидам то надидам чашми масташ
ندیدم تا ندیدم چشم مستش
Ки вақте одамӣ бе мешавад маст
که وقتی آدمی بی می شود مست
Бҳл то сари нуҳум бар хоки таслим
بهل تا سر نهم بر خاک تسلیم
Ки чун моҳӣ асирам карда дар шаст
که چون ماهی اسیرم کرده در شست
Бурун на як қадами Қоонӣ аз хеш
برون نه یک قدم قاآنی از خویش
Ки аз қайди ду олам метавон раст
که از قید دو عالم میتوان رست
Баҳору аҳд соҳиб ихтиёраст
بهار و عهد صاحب اختیارست
Бибояд бода хӯрд ва тавба бишикаст
بباید باده خورد و توبه بشکست