Буришади сипедаи дам чу азин дашти лоҷувард

برشد سپیده‌دم چو ازین دشت لاجورد

Монндгрдбоди яке ташти грдгрд

مانند گردباد یکی طشتِ گِرد گَرد

Монанди анкабутии заррин ки бар тунд

مانند عنکبوتی زرّین که برتَند

Бргнбдии бунафши ҳамаи торҳои зард

بر گنبدی بنفش همه تارهای زرد

ё Нақшбандӣ аз зар маҳлӯл баркашад

یا نقشبندی از زر محلول برکشد

Ҷанбндаи хори пуштӣ бар лавҳи лоҷувард

جنبنده خار پشتی بر لوح لاجورد

Брҷстм ва дугона кардам ягона ро

برجستم و دوگانه کردم یگانه را

Бо онкӣ ҷуфт нест сазовори зоти фард

با آنکه جفت نیست سزاوار ذات فرد

Май хостами з соқӣ зад бонги к-эии ҳаким

مِیْ ‌خواستم ز ساقی زد بانگ کای حکیم

Дар рӯз офтоб нанӯшад шароби мард

در روز آفتاب ننوشد شراب مرد

Гуфтам ту офтобӣ ва ҳарҷо ту бо манӣ

گفتم تو آفتابی و هرجا تو با منی

Рӯзаст пас набояд Аслан шароб хӯрд

روزست پس نباید اصلاً شراب خَورد

Гуфтои гулӣ бибояду абрӣ ба рӯз май

گفتا گلی بباید و ابری به روز می

ГФнми сиришки бандаи саҳобу рухи ту вирд

گفنم سرشک بنده سحاب و رخ تو ورد

Хандид нарми нармаку гуфто ба зери лаб

خندید نرم نرمک و گفتا به زیر لب

Кин ринди порсиро натавон муҷоб кард

کاین رند پارسی را نتوان مجاب کرد

Алқсаҳи ҳамчуи лаъли хўдо - Ни Тифли хурдсол

القصه‌ همچو لعل خود آن طفل خردسال

Оварад лола ранг меӣ перу солхўрд

آورد لاله رنگ میی پیر و سالخَورد

Бинишаст ва дод ва хӯрдаму бҳркнору бӯс

بنشست و داد و خوردم و بهر کنار و بوس

Бо он санам фитодам дркштӣу набард

با آن صنم فتادم در کُشتی و نبرد

Ман май рабӯдам аз лаб ӯ бӯсҳои гарм

من می‌ربودم از لب او بوسهای گرم

ӯ мекашид дар рухи ман оҳҳои сард

او می‌کشید در رخ من آههای سرد

Мейри Фту ҳамчуи мино мастона ме гирист

میر‌‌فت و همچو مینا مستانه می‌‌گریست

Чун ҷоми бода бо дили ирхўни з рӯй дард

چون جام باده با دل پُر خون ز روی درد

К-эии узви узви пайкарат аз фарқ то қадам

کای عضو عضو پیکرت از فرق تا قدم

Багушӯда чашми шаҳват чун къбтин нарад

بگشوده چشم شهوت چون کعبتین نرد

Токии ҳавои ъушрати мадҳи малики сарой

تا کی هوای عشرت مدح ملک سرای

Перии бисоти суҳбати атфол дар навард

پیری بساط صحبت اطفال در نورد

Токии ғами баҳору ғам дай хӯрем мо

تا کی غم بهار و غم دی خوریم ما

Як чанд ҷои ғам ба агар мехӯрем мо

یک چند جای غم به اگر مِی‌ خوریم ما

Наз тухмаи баҳор ва на аз дӯда дайем

نز تخمهٔ بهار و نه از دودهٔ دییم

Аз чаҳ ғами баҳору ғам дай хӯрем мо

از چه غم بهار و غم دی خوریم ما

Донем рафта ноед вази содагӣ ҳануз

دانیم رفته ناید وز سادگی هنوز

Ҳарчиз меравад ғамаш аз пай хӯрем мо

هرچیز می‌رود، غمش از پی خوریم ما

Дар пои хам биё бинишонем глрхӣ

در پای خم بیا بنشانیم گلرخی

Кови ҳаии пиёла пар кунад ва ҳай хӯрем мо

کاو هی پیاله پر کند و هی خوریم ما

Бӯсем пистаи лабу бодоми чашм ӯ

بوسیم پستهٔ لب و بادام چشم او

То нақл ва май зчшму лаб вай хӯрем мо

تا نقل و می ز چشم و لب وی خوریم ما

Ранҷидаи шайхи азинкаҳи ниҳон бода ме хӯрем

رنجیده شیخ ازینکه نهان باده می‌خوریم

Ранҷиш чаро ба бонги даф ва не хӯрем мо

رنجش چرا به بانگ دف و نی خوریم ما

Гӯйанд умр тай шавад аз меҳазар кунед

گویند عمر طی شود از می حذر کنید

Аз ваҷди онкӣ умр шавад тай хӯрем мо

از وجد آنکه عمر شود طی خوریم ما

Май чунки ёдгори ҷами вкӣ буд биор

می چونکه یادگار جم و کی بود بیار

Ҷомӣ ки то ба ёди ҷам ва кӣ хӯрем мо

جامی که تا به یاد جم و کی خوریم ما

Дрком бар нафас раҳ омад шудан намонад

در کام بر نفَس، ره آمد شدن نماند

Аз бас ки ҷоми бода паёпай хӯрем мо

از بس که جام باده پیاپی خوریم ما

Соғар ҳануз бар лаби мо ҳам зи шавқ май

ساغر هنوز بر لب ما هم ز شوق می

Гӯйем лаҳзаи лаҳза ки мекӣ хӯрем мо

گوییم لحظه لحظه که می کی خوریم ما

Зоянда равад обаш агар мешавад камаст

زاینده رود آبش اگر می‌شود کمست

Як рӯз агар сабӯҳӣ дар ҷай хӯрем мо

یک روز اگر صبوحی در جی خوریم ما

Моро хаёли хизмати шаҳ маст ме кунад

ما را خیال خدمت شه مست می‌کند

На ин ду ман шароб ки дар рай хӯрем мо

نه این دو من شراب که در ری خوریم ما

эй зулфи сунбулии ту ки бргли шукуфта Эй

ای زلف سنبلی تو که بر گل شکفته‌ای

ё аждарии сиёҳ ки бргнҷи хуфта Эй

یا اژدری سیاه که برگنج خفته‌ای

Бар шохи гул бунафша надидам ки бушковад

بر شاخ گل بنفشه ندیدم که بشکفد

Инак бунафшае ту ки бар гули шукуфта Эй

اینک بنفشه‌ای تو که بر گل شکفته‌ای

Бар нори тафтаи дастаи сунбул касе накишт

بر نارِ تفته دستهٔ سنبل کسی نکِشت

Як дастаи сунбулии ту ки брнори тафта Эй

یک دسته سنبلی تو که بر نارِ تفته‌ای

Бар нори кФтаҳи ҳуққаи анбар касе набаст

بر نار کفته حقهٔ عنبر کسی نبست

Як ҳуққаи анбарии ту ки бар нори кФтаҳ Эй

یک حقه عنبری تو که بر نار کفته‌ای

Дидам зи давр дар рухи ту оташини ду шаб

دیدم ز دور در رخ تو آتشین دو شب

Пиндоштам ки ҷангали оташи гирифта Эй

پنداشتم که جنگل آتش گرفته‌ای

Бозӣу парда бар рухи хуршеди баста Эй

بازی و پرده بر رخ خورشید بسته‌ای

Зоғӣу шоҳбоз ба шҳпри наҳуфта Эй

زاغی و شاهباز به شهپر نهفته‌ای

Намрудии азҷФо на ки райҳони хати гўост

نمرودی ازجفا نه که ریحان خط گواست

Бар инки ту халилӣ ва дар нори рафта Эй

بر اینکه تو خلیلی و در نار رفته‌ای

Чун дӯд ва чун шабаҳи сияҳӣу дили маро

چون دود و چون شبه سیهی و دل مرا

Чун нори тафтае ва чу алмоси суфта Эй

چون نار تفته‌ای و چو الماس سفته‌ای

Чизе надонамат ба ҷуз аз соя бар замин

چیزی ندانمت بجز از سایه بر زمین

Аз баҳри онкии косФи моҳи ду ҳафта Эй

از بهر آنکه کاسف ماه دو هفته‌ای

Пари фириштае з чаҳ олӯдае ба гирд

پر فرشته‌ای ز چه آلوده‌ای به گرد

Моно ки хоки роҳи шаҳаншоҳи рафта Эй

مانا که خاک راه شهنشاه رُفته‌ای