эй карда сияҳи чашми ту тороҷи дилу ҷон

ای کرده سیه چشم تو تاراج دل و جان

Аз фитнаи тарки ту ҷаҳонӣ шудаи вайрон

از فتنهٔ ترک تو جهانی شده ویران

Кӣ бо тан Суҳроб кунад ханҷари рустам

کی با تن سهراب کند خنجر رستم

Корӣ ки кунад бо дилами он ханҷари мижгон

کاری که کند با دلم آن خنجر مژگان

Ошуфта макун чун дили ман кори ҷаҳонӣ

آشفته مکن چون دل من کار جهانی

Бар боди мада яъне он зулфи парешон

بر باد مده یعنی آن زلف پریشان

Аз гӯии занхдонату чавгони сари зулф

از گوی زنخدانت و چوگان سر زلف

Осемаи серуми доим чун гӯии зи чавгон

آسیمه سرم دایم چون گوی ز چوگان

Аз гиряи ман нарм нагардад дили сахтат

از گریهٔ من نرم نگردد دل سختت

Ҳаргиз накунад борони таъси ба санадон

هرگز نکند باران تاثیر به سندان

Чун нуқта ва чун мӯӣ шуд аз ғами тану ҷонам

چون نقطه و چون موی شد از غم تن و جانم

Дар фаҳми миёну даҳанат эй бути хандон

در فهم میان و دهنت ای بت خندان

Бар ваҳми миёни ту нҳодстии тӯҳмат

بر وهم میان تو نهادستی تهمت

Бар ҳеҷ даҳони ту ббстстии бӯҳтон

بر هیچ دهان تو ببستستی بهتان

Бар ва ҳам касе ҳеҷ надидам ки камари баст

بر و هم کسی هیچ ندیدم که کمر بست

Вази ҳеҷ биФшондаҳ касе гавҳари ғалатон

وز هیچ بیفشانده کسی گوهر غلطان

Сарвии туу ғайр аз ту аз он чеҳраи рангин

سروی تو و غیر از تو از آن چهرهٔ رنگین

Бар сарв надидам ки касе басти гулистон

بر سرو ندیدم که کسی بست گلستان

Зулф ту камандаст ва ду сад Юсуфи дил ро

زلف تو کمندست و دو صد یوسف دل را

Овехта дорад з бар чоҳи занхдон

آویخته دارد ز بر چاه زنخدان

Бар ёди лаби лаъли ту Эй гуфт ту лؤлؤ

بر یاد لب لعل تو ای گفت تو لؤلؤ

То кӣ ҳаме аз ҷазаъи фурӯи резами марҷон

تا کی همی از جزع فرو ریزم مرجان

Бе рӯй ту дар шоми фироқ эй бути армн

بی‌ روی تو در شام فراق ای بت ارمن

Оҳами з фалак бугзараду ашки зи доман

آهم ز فلک بگذرد و اشک ز دامن

Пеши назарами нақши ҷамоли ту мусаввир

پیش نظرم نقش جمال تو مصور

Ҳарҷо нагарм бом ва дару хонау барзан

هرجا نگرم بام و در و خانه و برزن

эй фитнаи олам чаҳ балоеи ту ки шаҳрӣ

ای فتنهٔ عالم چه بلایی تو که شهری

Гашт аз ту надим надаму ҳамдами шеван

گشت از تو ندیم ندم و همدم شیون

Аз ҷавшани ҷони даргузаради тири нигоҳат

از جوشن جان درگذرد تیر نگاهت

Ҳргаҳ ба рухи орои он зулф чу ҷавшан

هرگه به رخ آرایی آن زلف چو جوشن

Аз дӯстяти ончӣ ба ман омадаи ҳаргиз

از دوستیت آنچه به من آمده هرگز

Номад ба фаромарзи яли азкинаҳи баҳман

نامد به فرامرز یل ازکینهٔ بهمن

Пайдои зи изори ту буд лола ба харвор

پیدا ز عذار تو بود لاله به خروار

Пинҳони зи бозори ту буд нуқра ба хирман

پنهان ز بازار تو بود نقره به خرمن

Аз лолаи ту рафтаи марои хорӣ дар по

از لالهٔ تو رفته مرا خاری در پا

Аз нуқраи ту мондаи марои борӣ бар тан

از نقرهٔ تو مانده مرا باری بر تن

Зини бори марои коста чун ки тан чун кӯҳ

زین بار مرا کاسته چون که تن چون کوه

Зон хори марои омадаи дили равзани равзан

زان خار مرا آمده دل روزن روزن

Борӣктар аз риштаи сӯзан буд он лаб

باریک‌تر از رشتهٔ سوزن بود آن لب

Савдои туами пеша буд ишқи туами фан

سودای توام پیشه بود عشق توام فن

Бо ӣнҳамаам дидан рӯй ту парии шан

با اینهمه‌ام دیدن روی تو پری‌شان

Бо ӣнҳамаам ҷустани васли ту пурйон

با اینهمه‌ام جستن وصل تو پریون

Чун менагарм бастан бо даст ба чанбар

چون می‌نگرم بستن با دست به چنبر

Чун май шимурам судан обаст ба ҳован

چون می‌شمرم سودن آبست به هاون

эй зулфи ту пари ҳалқатар аз ҷавшани Довӯд

ای زلف تو پر حلقه‌تر از جوشن داود

эй рӯй ту тобандатар аз оташи намруд

ای روی تو تابنده‌تر از آتش نمرود

Бо ҷому қадаҳи зин сипасам умр шавад сарф

با جام و قدح زین‌ سپسم عمر شود صرف

Бгзидм чун машраби он лаъл ме олуд

بگزیدم چون مشرب آن لعل می‌آلود

эй симбр аз ҷои Фзои хезу Фрўриз

ای سیمبر از جای فزا خیز و فروریز

Дар соғари заррини яке он оташ бе дӯд

در ساغر زرین یکی آن آتش بی‌دود

Пеши ор майу ҷом ба рағми ғами дерин

پیش آر می و جام به رغم غم دیرین

Бедоруӣ май дард маро набӯд беҳбуд

بی‌داروی می درد مرا نبود بهبود

зи он май ки аз он ҳар дил ғамгин шуд хуррам

ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم

Зон май ки аз он хоти р пжмон шуд хушнӯд

زآن می که از آن خاط‌ر پژمان شد خشنود

Май сират ва ҳанҷор ҳакимаст ва ту доне

می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی

Беҳудаи ҳакими ин ҳамаи исрори нафармуд

بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود

Бо духтари зар то набӯд касро савдо

با دختر زر تا نبود کس را سودا

Ҳайҳот ки баргирад азкори ҷаҳони суд

هیهات که برگیرد ازکار جهان سود

зи он бода ки тобандатар аз чеҳр Аёзаст

ز آن باده که تابنده‌تر از چهر ایازست

Дарда ки шавад оқибати корами Маҳмӯд

درده که شود عاقبت کارم محمود

Мақсӯди ман аз бодаи туе бӯ ки ба мастӣ

مقصود من از باده تویی بو که به مستی

Оварад тавон бӯсаи занам бар рухи мақсӯд

آورد توان بوسه زنم بر رخ مقصود

Аз бӯсаи ту бо ман з чаҳ рӯ бухл баварзӣ

از بوسه تو با من ز چه‌رو بخل بورزی

Аз ашк чун ман бо ту наварзам Бамгари ҷӯад

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

эй тангтар аз синаи ушшоқи даҳонат

ای تنگتر از سینهٔ عشاق دهانت

Борӣктар аз фикри хирадманди миёнат

باریکتر از فکر خردمند میانت

Ҳамсанг қулал шуд ғамам аз фикри сринт

همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت

Ҳамроз адам шуд танам аз ишқи даҳонат

همراز عدم شد تنم از عشق دهانت

Сад хори ҷафо дар дилам аз ҳасрат бишикаст

صد خار جفا در دلم از حسرت بشکست

Он боғ ки шуд таъбия бар сарви равонат

آن باغ که شد تعبیه بر سرو روانت

Қади ту буд тиру камони осои абрӯат

قد تو بود تیر و کمان ‌آسا ابروت

Ман ҷуфтаи қад аз ҳасрати он тиру камонат

من جفته قد از حسرت آن تیر و کمانت

Бигрифта синони тарки нигоҳи ту мижгон

بگرفته سنان ترک نگاه تو مژگان

намебугзарад аз ҷавшани ҷони нӯки синонат

می بگذرد از جوشن جان نوک سنانت

Бо онкӣ хӯрд хӯни ҷаҳони хотами лаълат

با آنکه خورد خون جهان خاتم لعلت

Дар зери нигини омадаи малики ду ҷаҳонат

در زیر نگین آمده ملک دو جهانت

Дигар ба пашизӣ нахуррам сарви чаман ро

دیگر به پشیزی نخرم سرو چمن را

Гардад сӯии мо моил агар сарви чмонт

گردد سوی ما مایل اگر سرو چمانت