эй зулфи тираи сояи боли фиришта Эй

ای زلف تیره سایهٔ بال فرشته‌ای

ё аз саводи дида ҳўро сиришта Эй

یا از سواد دیدهٔ حورا سرشته‌ای

Он рух ситорааст ва ту чархи ситора Эй

آن رخ ستاره است و تو چرخ ستاره‌ای

ё не фириштааст ва ту боли фиришта Эй

یا نی فرشته است و‌ تو بال فرشته‌ای

Бар гирди маи зи машки сияҳи тӯдаи тӯда Эй

بر گرد مه ز مشک سیه توده توده‌ای

Бар сурхи гули зи сунбултар пуштаи пушта Эй

بر سرخ گل ز سنبل‌تر پشته پشته‌ای

Ҳиндӯ ба чеҳра лоам кашад венаи аҷаб ки ту

هندو به چهره لام‌‌ کشد وین عجب که تو

Ҳиндӯе ва ба сӯрати лоами навишта Эй

هندویی و به صورت لام نوشته‌ای

Авдӣ на анбарӣ на абирӣ на нофа Эй

عودی نه عنبری نه عبیری نه نافه‌ای

Домӣ на ҳалқае на камандӣ на ришта Эй

دامی نه حلقه‌ای نه کمندی نه رشته‌ای

Тӯмори умри тираи мое ва аз ҷафо

طومار عمر تیرهٔ مایی و از جفا

Тӯмори умри зиндаи дилони дрнўштаҳ Эй

طومار عمر زنده‌دلان درنوشته‌ای

Баргаштае чу лашкари баргашта аз қаттол

برگشته‌ای چو لشکر برگشته از قتال

Монои зи ғорати дили мо бозгашта Эй

مانا ز غارت دل ما بازگشته‌ای

Бе кулуфти мазорибаи баси қалби хаста Эй

بی کلفت مضاربه بس قلب خسته‌ای

Бе заҳмати муҳорибаи баси халқи кушта Эй

بی‌زحمت محاربه بس خلق کشته‌ای

Дар боғ хулд хусбӣ аз он рӯи муаттарӣ

در باغ خلد خسبی از آن رو معطری

Дар офтоби гирд ӣ аз он рӯи биришта Эй

در آفتاب گرد‌ی از آن رو برشته‌ای

Аз авди нардбонӣ аз он пояи поя Эй

از عود نردبانی از آن پایه پایه‌ای

Вази машки бодбонӣ аз он риштаи ришта Эй

وز مشک بادبانی از آن رشته رشته‌ای

Доми дилӣ ва дар ?бирти он холи мшкбор

دام دلیّ و در برت آن خال مشکبار

Монанди донаи ист ки дар доми ҳашта Эй

مانند دانه‌ایست که در دام هشته‌ای

ё тухми фитнаи ист ки дар марғзори ҳасан

یا تخم فتنه‌ایست که در مرغزار حسن

Аз баҳри биқрории ушшоқи кушта Эй

از بهر بیقراری عشاق کشته‌ای

Чун сабзи куштаи исти хати ёр ва ту мудом

چون سبز کشته‌ایست خط یار و تو مدام

Деҳқони сифати муҷовири он сбзкштаҳ Эй

دهقان صفت مجاور آن سبزکشته‌ای

Ояд чу хоки мақдами шоҳ аз ту буии машк

آید چو خاک مقدم شاه از تو بوی مشک

ЗлФои магар ба машки фурӯашони гузашта Эй

زلفا مگر به مشک‌فروشان گذشته‌ای

эй зулфи тира ҳар дами домани Фрознӣ

ای زلف تیره هر دم دامن فرازنی

То доманӣ бар оташи сӯзони мо занӣ

تا دامنی بر آتش‌ سوزان ما زنی

Хоҳии магар ки гули ченӣ аз боғи чеҳри ёр

خواهی مگر که گل چنی از باغ چهر یار

Коидўни ҳаме чу гулчини домани Фрознӣ

کایدون همی چو گلچین‌ دامن فرازنی

Зангӣ фурӯ зад оташу доман бар ӯ занад

زنگی فرو‌زد آتش و دامن‌ بر او زند

Зангии Не бар оташи доман чаро занӣ

زنگی نیی بر آتش دامن چرا زنی

Ҳиндӯгар оФи тоби пурситади ту эй шигифт

هندو گر آف‌تاب پرستد تو ای شگفت

Чандин бар офтоб чаро пушти пои занӣ

چندین بر آفتاب چرا پشت پا زنی

Зонсон ки хешро ба ҳўосл занад уқоб

زآنسان که ‌خویش‌ را به‌ حواصل ‌زند عقاب

Ҳрлҳзаҳи хешро ба рухи дилрабои занӣ

هرلحظه خویش‌ را به رخ دلربا زنی

Бар рӯй ёри ман чу диҳад ҷунбишати насим

بر روی یار من چو دهد جنبشت نسیم

Монии бзнгиӣ ки брўмии қафои занӣ

مانی بزنگیی که برومی قفا زنی

Маъзӯр дорамат агарам қасд ҷон кунӣ

معذور دارمت اگرم قصد جان کنی

Ҳиндӯе ва ба хӯни мусулмони салои занӣ

هندویی و به خون مسلمان صلا زنی

Мӯи кимиёии зар буд акнӯн ба чеҳри мо

مو کیمیای زر بود اکنون به چهر ما

Мўё равостгар қадре кимиёи занӣ

مویا رواست‌‌ گر قدری کیمیا زنی

Бозу зананд баҳри шинои андари об ва ту

بازو زنند بهر شنا اندر آب و تو

Бозуи ҳаме ба хӯни дили ошнои занӣ

بازو همی به خون دل آشنا زنی

Дилҳо зи кафи рибоӣу ҳрдм ба кори зулм

دلها ز کف ربایی و ‌هردم به کار ظلم

Таҳсин кунӣ сипоси барии марҳабои занӣ

تحسین کنی سپاس بری مرحبا زنی

Кӣ сояи афканӣ ба сари мо ту каз ғурур

کی سایه افکنی به سر ما تو کز غرور

Бар фарқи офтоби фурӯзони ливои занӣ

بر فرق آفتاب فروزان لوا زنی

Ҳиндӯии остона ӣ шоҳӣ аз он қабл

هندوی آستانه ی شاهی از آن قبل

Ҳрдми тпончаҳ бар рухи шамси алзҳии занӣ

هردم طپانچه بر رخ شمس الضحی زنی

эй зулф ҳар дилӣ ки буд дар змони ту

ای زلف هر دلی که بود در ضمان تو

Аз фитнаи замона буд дар амони ту

از فتنهٔ زمانه بود در امان تو

Дили ҷой дар ту дорад ва ту дар дил эй аҷаб

دل جای در تو دارد و تو در دل ای عجب

Ту ошён ӯ шуда ӯ ошёни ту

تو آشیان او شده او آشیان تو

Ҷони чашм дар ту дорад ва ту чашм бар ба ҷон

جان چشم در تو دارد و تو چشم بر به جان

Ту посбон ӯ шуда ӯ посбони ту

تو پاسبان او شده او پاسبان تو

Чашмами шубони тираи ҳаме орзӯ кунад

چشمم شبان تیره همی آرزو کند

То аз шубони тӣ раҳ биҷӯем нишони ту

تا از شبان تی‌ره بجویم نشان تو

ди амни фурӯи мучин ки гарм ҷон равад зи даст

د‌امن فرو مچین که گرم جان رود ز دست

Аз домани ту даст надорам ба ҷони ту

از دامن تو دست ندارم به جان تو

Бо абрувон ба куштани мо аҳди баста Эй

با ابروان به کشتن ما عهد بسته‌ای

Мушкил тавон кашид азин пас камони ту

مشکل توان کشید ازین پس‌ کمان تو

Ҳолеи марои Аннани таҳаммули рӯи ди зи даст

حالی مرا عنان تحمّل رو‌د ز دست

Ҳргаҳ ки бод даст занад дар Аннани ту

هرگه که باد دست زند در عنان تو

Дилҳои мо чу боргарон май кашӣ ба дӯш

دلهای ما چو بارگران می کشی به دوش

Чун мӯӣ аз он хамидаи тани нотавони ту

چون موی از آن خمیده تن ناتوان تو

Гӯйанд сӯй чин наравад ҳеҷ корвон

گویند سوی چین نرود هیچ کاروان

Венаи расми божгўнаҳ буд дар замони ту

وین رسم باژگونه بود در زمان تو

Дилҳо кунад ба чини ту чун корвони сафар

دلها کند به چین تو چون کاروان سفر

Вази чини зулф ту наравад корвони ту

وز چین زلف تو نرود کاروان تو

Монои ғуломи даргаи шоҳӣ аз он қабл

مانا غلام درگه شاهی از آن قبل

Хуршеди сргзорд бар . Остони ту

خورشید سرگذارد بر .آستان تو

Дарҷи ақиқи вгўҳр агар нестӣ з чист

درج عقیق وگوهر اگر نیستی ز چیست

Овезаи ақиқу гуҳар бар миёни ту

آویزهٔ عقیق و گهر بر میان تو

Неи не чу ман мдиҳи ҷҳондоргФтаҳ Эй

نی نی چو من مدیح جهاندارگفته‌ای

Конбоштст аз дар вгўҳри даҳони ту

کانباشتست از در وگوهر دهان تو

Мишкӣн чу халқи шоҳи ҷаҳонӣ аз он буд

مشکین چو خلق شاه جهانی از آن بود

Зеби ърўоби мадҳати ман достони ту

زیب عرواب مدحت من داستان تو

эй зулф гашта пайкари ман мӯе аз ғамат

ای زلف گشته پیکر من مویی از غمت

Аз мӯяи доманам шудаи Омуе аз ғамат

از مویه دامنم شده آمویی از غمت

Ҷое надонам аз ҳамаи офоқи кондрў

جایی ندانم از همه آفاق کاندرو

Чашмон ман накарда равони ҷӯӣ аз ғамат

چشمان من نکرده روان جویی از غمت

Миҳроби вор хам шавадам пушти бандагӣ

محراب‌وار خم شودم پشت بندگی

Гар дар расад ишораи абрӯе аз ғамат

گر در رسد اشارهٔ ابرویی از غمت

Чавгонами эҳтиёҷи нбошдкаҳи рӯзу шаб

چوگانم احتیاج نباشدکه روز و شب

Саргаштаам чу гӯии баҳри кӯе аз ғамат

سرگشته‌ام چو گوی بهر کویی از غمت

Гар сдҳзоркўаҳи гаронам наад ба дӯш

گر صدهزارکوه گرانم نهد به دوش

Осони кашами чўкоаҳ ба неруе аз ғамат

آسان کشم چوکاه به نیرویی از غمت

Ҷинат ҷаҳаннамӣ шавад аз туфи оҳи ман

جنت جهنمی شود از تفّ آه من

Гар бишинавам ба соҳати он бӯе аз ғамат

گر بشنوم به ساحت آن بویی از غمت

Ҷон кист тани кадоми сабурӣ чаҳ тоб чист

جان کیست تن کدام صبوری چه‌ تاب چیست

Гар дар расад бишорати ирғўиӣ аз ғамат

گر در رسد بشارت یرغویی از غمت

То бӯ ки қисса ту бапушам аз ин ва он

تا بو که قصهٔ تو بپوشم از این و آن

Орми ҳамора рӯй баҳри сӯе аз ғамат

آرم هماره روی بهر سویی از غمت

Мӯии азкФми баромаду брномдми зи даст

موی ازکفم برآمد و برنامدم ز دست

Каз каф ба ихтиёри даҳуми мӯе аз ғамат

کز کف به اختیار دهم مویی از غمت

Зон рўкаҳи бардаи боди баҳри сӯии буии ту

زان روکه برده باد بهر سوی بوی تو

Рӯ май нуҳум чу бод ба ҳар сӯе аз ғамат

رو می‌نهم چو باد به‌هر سویی از غمت

Монии ғубори мақдами шаҳро ба буиу ранг

مانی غبار مقدم شه را به بوی و رنگ

Зон дар ҷаҳони фитодаи ҳаёҳӯе аз ғамат

زان در جهان فتاده هیاهویی از غمت

эй зулфи ҳамчуи чнгли шаҳбози бинмт

ای زلف همچو چنگل شهباز بینمت

Ёлят агар ба чнгли шаҳи бози бинмт

یالیت اگر به چنگل شه باز بینمت

Аз бас ба гӯнаи тира ва дар ҳамлаи хира Эй

از بس به گونه تیره و در حمله خیره‌ای

Пари ғробу чнгли шаҳбози бинмт

پرّ غراب و چنگل شهباز بینمت

Чун бахти душмани малики ошуфтае валек

چون بخت دشمن ملک آشفته‌ای ولیک

Чун хинги шоҳи саркашу таннози бинмт

چون خنگ شاه سرکش و طناز بینمت

Шоҳи ҷаҳони магар ба ту дастии дрозкрд

شاه جهان مگر به تو دستی درازکرد

Каз фарти Фрҳии ҳамаи тани нози бинмт

کز فرط فرّهی همه تن ناز بینمت

Таррорае ба сирату ҷзораҳ эй ба шакл

طراره‌ای به سیرت و جزاره‌ای به شکل

Ҷодӯии ҳинду каждуми Аҳвози бинмт

جادوی هند و کژدم اهواز بینمت

Шерозаи саҳифаи ҳасанӣ ва аз ҷафо

شیرازهٔ صحیفهٔ حسنیّ و از جفا

Шӯри Ироқу фитнаи Ширози бинмт

شور عراق و فتنهٔ شیراز بینمت

Буии ту раҳи намояди моро ба сӯии ту

بوی تو ره نماید ما را به سوی تو

Мишкӣ шигифт нест ки ғаммози бинмт

مشکی شگفت نیست که غمّاز بینمت

Андари қафои лашкари дилҳои хастагон

اندر قفای لشکر دلهای خستگان

Чун гирди хинги шоҳ сабк тоз бинмт

چون گرد خنگ شاه سبک تاز بینمت

Монанди сояи илми шаҳ ба кӯҳу дашт

مانند سایهٔ علم شه به کوه و دشت

Гуҳ бар нишебу гоҳ бар фарози бинмт

گه بر نشیب و گاه بر فراز بینمت

Дар пои ёри ман ба иродати сроФкнӣ

در پای یار من به ارادت سرافکنی

Виҳк чу ҷяши хусрави сарбози бинмт

ویحک چو جیش خسرو سرباز بینمت

Шоҳӣ ки чун ба ҷавшани моҳӣ дар анҷумаст

شاهی که چون به جوشن ماهی در انجمست

ё ғӯтаи вари наҳангӣ дар баҳр қулзумаст

یا غوطه‌ور نهنگی در بحر قلزمست

Гар ҷӯӣ аз ҷамол ба меҳраш тафохураст

گر جویی از جمال به مهرش تفاخرست

Вари гӯйӣ аз ҷалол ба чархиш тақаддумаст

ور گویی از جلال به چرخش تقدّمست

Гиҳон ба баҳри ҷўдш чун қатраи имст

گیهان به بحر جودش چون قطرهٔ یمست

Гардун ба дашти ҷоҳаш чун ҳалқа камаст

‌گردون به‌ دشت جاهش چون‌ حلقهٔ کمست

Ғоиб нагардад аз назари халқи раҳматаш

غایب نگردد از نظر خلق رحمتش

Монад ҳаме ба нур ки дар чашм мардумаст

ماند همی به نور که در چشم مردمست

Байзо фурӯзад аз дил кинам тафаккураст

بیضا فروزد از دل کاینم تفکرست

Парвин фишонд аз лаб кинам такаллумаст

پروین فشاند از لب کاینم تکلّمست

Бо теғи баҳри сӯзиши Илёсу Хизр ро

با تیغ بحر سوزش الیاس و خضر را

Аввали амал ки фарз намояд таяммумаст

اول عمل که فرض نماید تیمّمست

Дар нӯки теғу неши синонаш ба рӯзи разм

در نوک تیغ و نیش سنانش به روز رزم

Як ҳмири аждаҳо ва як Аҳвоз каждумаст

یک حمیر اژدها و یک اهواز کژدمست

Он кӯҳи раҳи нўрдкаҳи Рахшаши ниҳодаи ном

آن کوه ره‌نوردکه رخشش نهاده نام

Чархи мудаввараш чу яке гӯй дар дамаст

چرخ مدوّرش چو یکی گوی در دمست

Албрзкўаҳ бо ҳамаи брзу ҳамаи шиква

البرزکوه با همه برز و همه شکوه

Чун снгризаҳи исти каши ожидаҳ дар самаст

چون سنگریزه‌ایست کش آژیده در سُمست

Ҳам сайр ӯ зи гармӣ устод сарсараст

هم سیر او ز گرمی استاد صرصرست

Ҳам пушт ӯ зи нармии халлоқи қоқмст

هم پشت او ز نرمی خلاق قاقمست

Ҳргаҳ ба ҳамлаи оташӣ аз наъл ӯ ҷаҳд

هرگه به حمله آتشی از نعل او جهد

Он оташи дмонро алванд ҳизумаст

آن آتش دمان را الوند هیزمست

Кӯҳи рузину боди бузин рӯзи корзор

کوه رزین و باد بزین روز کارزار

Гӯйии гуҳи дирангу шитобаши аб ва ам аст

گویی گه درنگ و شتابش اَب و اُم است

Бо бахти ҳамлаашро гӯйӣ тавофуқаст

با بخت حمله‌اش را گویی توافقست

Бо фатҳи пўиаҳашро моно талозумаст

با فتح پویه‌اش را مانا تلازمست