Акнӯн ки гули афрӯхтаи оташ ба гулистон

اکنون که گل افروخته آتش به گلستان

Афрӯхт набояд дигар оташ ба шабистон

افروخت نباید دگر آتش به شبستان

Рӯи рахти хазон дар гарави духти рузон на

رو رخت خزان در گرو دخت رزان نه

Бустон май ва пас бо санамии рӯи сӯии бснон

بستان می و پس‌ با صنمی رو سوی بسنان

Дар фикрам то лаъибати бикрӣ ба кафи орм

در فکرم تا لعبت بکری به کف آرم

Бозӣ кунамаш ҳршб бо нори ду пистон

بازی کنمش هرشب با نار دو پستان

Гар нори ду пистон ваем хӯн нанишонд

گر نار دو پستان ویم خون ننشاند

Ҳеҷам надиҳади фоидаи унноб ва сипасатон

هیچم ندهد فایده عناب و سپستان

Мисатони ҳамагар Хизр диҳад оби ҳаётат

مستان همه گر خضر دهد آب حیاتت

Бустон май боқии зи кафи соқии мисатон

بستان می باقی ز کف ساقی مستان

Бишинав сухани рости зи мисатон ва бихӯр май

بشنو سخن راست ز مَستان و بخور می

Гар фасли баҳорон буд аз фасли зимистон

گر فصل بهاران بود از فصل زمستان

эй тарки саҳар ба ки сӯй боғ хиромем

ای ترک سحر به که سوی باغ خرامیم

Вази бодаи гулистонро созем млстон

وز باده گلستان را سازیم ملستان

эй ҳар ду лабати сурхтар аз паҳлавии Суҳроб

ای هر دو لبت سرخ‌تر از پهلوی سهراب

Андам ки бирав ханҷар зад рустами дастон

آندم که برو خنجر زد رستم دستان

Гӯйии рӯми имшаб ки кунам дасти нигорин

گویی روم امشب که کنم دست نگارین

Саҳласт нигорои бҳли ин ҳиялату дастон

سهلست نگارا بهل این حیلت و دستان

Хоҳӣ ки ҳинои бандӣ бар кафи қадаҳии гир

خواهی که حنا بندی بر کف قدحی گیر

То сурх кунад акс мет панҷау дастон

تا سرخ کند عکس میت پنجه و دستان

Ту Тифли дабистонӣ ва ман пери муаллим

تو طفل دبستانی و من‌ پیر معلم

Бархон сабақи худ з бар эй Тифли дабистон

برخوان سبق خود ز بر اِی طفل دبستان

эй зулф ҳамоно зи нажоди ҳабашии ту

ای زلف همانا ز نژاد حبشی تو

Вази хайли ҳабаши зангӣ беғулу ғашии ту

وز خیل حبش زنگی بی‌غلّ و غشی تو

Моно ки расӯл қршӣ ҳаст рухи ёр

مانا که رسول قرشی هست رخ یار

Костодаҳ ба пешаш чу балоли ҳабашии ту

کاستاده به پیشش چو بلال حبشی تو

Брёли бутами саркашӣ аз куфри шабу рӯз

بریال بتم سرکشی از کفر شب و روز

Пайдост ки аз насли инолу ткшии ту

پیداست که از نسل ینال و تکشی تو

Чун знгики ъўр ки дар об нишонанд

چون زنگیک عور که در آب نشانند

Дар оби ншстстӣ аз он муртаишии ту

در آب نشستستی از آن مرتعشی تو

Аз шиддати савдои ҷигари андар тпш уфтад

از شدت سودا جگر اندر طپش افتد

Савдо ба ҷигари дорӣ аз он дар тпшии ту

سودا به جگر داری از آن در طپشی تو

Дар қайди дили мо Неу узр ту пайдост

در قید دل ما نیی و عذر تو پیداست

КошФтаҳу девонау шӯридаи вшии ту

کاشفته و دیوانه و شوریده وشی تو

Дарбари кашии ои Н рӯй чу хуршеди нигорин

دربر کشی آ‌ن روی چو خورشید نگارین

Алҳақ ки аҷаби сояи хуршеди кашии ту

الحق که عجب سایهٔ خورشید کشی تو

То чанд кашии сар ки саратро бузанд ёр

تا چند کشی سر که سرت را بزند یار

Зон саркашии андари хури ин сарзанишии ту

زان سرکشی اندر خور این‌ سرزنشی تو

ЗлФои ҳамаи дами ташна ба хӯни дили мое

زلفا همه دم تشنه به خون دل مایی

Моно ки чунин сӯхтаи дил аз аташии ту

مانا که چنین سوخته دل از عطشی تو

Ҳар ҳалқаи ту силсила гардан ширӣаст

هر حلقهٔ تو سلسلهٔ گردن شیریست

Гӯйӣ ки каманди малики шери кашии ту

گویی که کمند ملک شیر کشی تو

Набӯд аҷаб ар вақт ҷавонӣ ҷаҳонаст

نبود عجب ار وقت جوانیّ جهانست

Коқболи ҷавони малики ҷавон шоҳ ҷавонаст

کاقبال جوان ملک جوان شاه جوانست

Мамлуки ваии сет ончӣ фарозаст ва нишебаст

مملوک وی ست آنچه فرازست و نشیبست

Мақҳур вайаст ончии мкинст ва маконаст

مقهور ویست آنچه مکینست و مکانست

Дай гуфт ҳакимӣ ки замин аз чаҳ наҷунбад

دی گفت حکیمی که زمین از چه نجنبد

Бо онкии дарави ҳукм шаҳаншоҳ равонаст

با آنکه درو حکم شهنشاه روانست

Гуфтам ки замини тан буду ҳукми малики рӯҳ

گفتم که زمین تن بود و حکم ملک روح

Тани сокину чизе ки равонаст равонаст

تن ساکن و چیزی که روانست روانست

Шоҳои маликои фари ту ҷамшед заминаст

شاها ملکا فرّ تو جمشید زمینست

Ваон чеҳри дурахшони ту хуршед замонаст

وان چهر درخشان تو خورشید زمانست

Ҳрчшмаҳ ва ҳар сабза ки аз хок барояд

هرچشمه و هر سبزه که از خاک برآید

Дидори туу шукри турои чашм ва забонаст

دیدار تو و شکر ترا چشم و زبانست

Нагирифта ба каф гурз бикӯбӣ даҳани хасм

نگرفته به کف گرز بکوبی دهن خصم

Бо хасми ту ин луқмаи аҷаби даст ва даҳонаст

با خصم تو این لقمه عجب دست و دهانست

Аз сабзаи теғ ту хӯрд туъмаи бидонадяш

از سبزهٔ تیغ تو خورد طعمه بداندیش

Оре Чехияанд сабз ғизоӣ ҳайвонаст

آری چکند سبز غذای حیوانست

Он чизака бо ин ҳамаи ҳиммати зкФи ту

آن چیزکه با این همه همت زکف تو

Берун натавон кард Аннанаст ва синонаст

بیرون نتوان کرد عنانست و سنانست

эй тоҷи ту азгўҳр ва , эй тахти ту аз оҷ

ای تاج تو ازگوهر و، ای تخت تو از عاج

Ҳар тоҷўри тахти нишинӣ ба ту муҳтоҷ

هر تاجور تخت نشینی به تو محتاج

Дандони худ аз бех кунад пел ба хартум

دندان خود از بیخ کند پیل به خرطوم

То пояи тахти ту муҳайё кунад аз оҷ

تا پایهٔ تخت تو مهیا کند از عاج

Бар мақдамат аз баҳри шараф бӯса занад бахт

بر مقدمت از بهر شرف بوسه زند بخت

Бар торакат аз фарти шаафи саҷдаи баради тоҷ

بر تارکت از فرط شعف سجده برد تاج

Он рўзкаҳ бе воситаи кӯраи оташ

آن روزکه بی‌واسطهٔ کورهٔ آتش

Даракони зи туфи теғи гарон об шавад зоҷ

درکان ز تف تیغ گران آب شود زاج

Чашмак занад аз гирди сипаҳи нӯки синон ҳо

چشمک زند از گرد سپه نوک سنان‌ها

Чун бар зибри чархи кавокиб ба шаби доҷ

چون بر زبر چرخ کواکب به شب داج

Ҳар кови з бар зин нигарад шахс ту донад

هر کاو ز بر زین نگرد شخص تو داند

Кони шаб ба ҳамин ҷисм набӣ рафт ба миъроҷ

کان شب به‌ همین جسم نبی رفت به ‌معراج

Чун ҷӯш занад ҷяши ту бар гирди ту гӯйӣ

چون جوش زند جیش‌ تو بر گرد تو گویی

Дарёии муҳӣтии туу аФўоҷи ту амвоҷ

دریای محیطی تو و افواج تو امواج

Зонсон ки тпди нуқра ба кон аз туфи теғат

زانسان که طپد نقره به کان از تف تیغت

Дар бута бар оташ натапад зибқи рҷроҷ

در بوته بر آتش نتپد زیبق رجراج

Дар назд хилоф ту бибозад сару ҷон ро

در نزد خلاف تو ببازد سر و جان را

Бадхоҳи лаҷуҷи ту бдонгўнаҳ ки ҳаллоҷ

بدخواه لجوج تو بدانگونه که حلاج

Шоҳои зафарати бандау иқболи қарини бод

شاها ظفرت بنده و اقبال قرین باد

Ин рӯй заминати ҳама дар зери нигини бод

این روی زمینت همه در زیر نگین باد

Аввали нафаси хасми ту дар рӯзи вилодат

اوّل نفس خصم تو در روز ولادت

Охири нафаси маргу дами бозпасин бод

آخر نفس مرگ و دم بازپسین باد

Чун ганҷи ту лоғар шавад аз кафи ҷаводат

چون گنج تو لاغر شود از کفّ جوادت

Аз моли бидонадяши дигарбораи самин бод

از مال بداندیش دگرباره سمین باد

Ҳар ҳомилаи ковро ба даруни кин ту бошад

هر حامله کاو را به درون کین تو باشد

Якбораи шарораш ба раҳми ҷои ҷанини бод

یکباره شرارش به رحم جای جنین باد

Вари нутфа хасмат шавад аз халқи ҷанинӣ

ور نطفهٔ خصمت شود از خلق جنینی

Хӯн гардад он нутфа ва то ҳаст чунин бод

خون گردد آن نطفه و تا هست چنین باد

Бе меҳри ту ҳар субҳ ки хуршед битобад

بی مهر تو هر صبح که خورشید بتابد

Чун сояи ҳамаи ранҷи кусуфаш ба камӣни бод

چون سایه همه رنج کسوفش به کمین باد

Бо буғзи ту ҳарҷо малик шоҳ нишонеаст

با بغض تو هرجا ملک شاه نشانیست

Он шоҳи нишони ҳамчуи гадо роҳ нишин бод

آن شاه نشان همچو گدا راه‌نشین باد

Дар рӯй замини ҳарки буд хасми ту бар вай

در روی زمین هرکه بود خصم تو بر وی

Ин рӯй замини тангтар аз зери замини бод

این روی زمین تنگتر از زیر زمین باد

Яздонати ду сад қарн диҳад умри валикин

یزدانت دو صد قرن دهد عمر ولیکن

Ҳрсоъти азуи моҳӣ ва ҳар моҳи синӣни бод

هرساعت ازو ماهی و هر ماه سنین باد

То турраи таркони тторӣ ба кафи оре

تا طرّهٔ ترکان تتاری به کف آری

Аввали сафарати сол дигар таббату чини бод

اول سفرت سال دگر تبت و چین باد