Соҳбо эй ки ба майдони сухани доне

صاحبا ای که به میدان سخن دانی

Чун ту як мард надидам ки савор ояд

چون تو یک مرد ندیدم که سوار آید

Ба ҳунари фахри намоянд ва ту он зотӣ

به هنر فخر نمایند و تو آن ذاتی

Ки ҳунарро ба вуҷӯди ту Фхор ояд

که هنر را به وجود تو فخار آید

Чун лаби лаъл ту хоҳад гуҳари афшонӣ

چون لب لعل تو خواهد گهر افشانی

Дар дарёии маъонӣ ба канор ояд

در دریای معانی به کنار آید

Қаламаст ин ба бенон дгарони андар

قلم است این به بنان دگران اندر

Чун ба даст ту расад аждрў мор ояд

چون به دست تو رسد اژدرو مار آید

Ин чаҳ калакаст ба дасти ту нигоранда

این چه کلک است به دست تو نگارنده

Ки ба як лаҳзаи ду сад сафҳа нигор ояд

که به یک لحظه دو صد صفحه نگار آید

ё чу Марӣаст қавии чанги вари боиндаҳ

یا چو ماری است قوی چنگ ور باینده

Ки сӯии лафзу маъонӣ ба шикор ояд

که سوی لفظ و معانی به شکار آید

Гарчи саҳараст хати мейр вале ҳаргиз

گرچه سحر است خط میر ولی هرگز

Дидае саҳар ки бо муъҷиза ёр ояд ?

دیده ای سحر که با معجزه یار آید؟

Гар ба ҳар сол ба як бор ва ба як ҳафта

گر به هر سال به یک بار و به یک هفته

Гул ба як бор дар айём баҳор ояд

گل به یک بار در ایام بهار آید

Табъи ту пок баҳорӣаст ки андрдӣ

طبع تو پاک بهاری است که اندردی

Сад ҳазорон гул ҳар лаҳза ба бор ояд

صد هزاران گل هر لحظه به بار آید

Дод маънӣ ба мдиҳи ту ҳаме додам

داد معنی به مدیح تو همی دادم

Агар авсофи ту дар ҳад шумор ояд

اگر اوصاف تو در حد شمار آید

Оҷизами ман зснои хуонеи ту ҳар чанд

عاجزم من زثنا خوانی تو هر چند

Дар дилами хайли маъонӣ ба қатор ояд

در دلم خیل معانی به قطار آید

Ҳам санои ту сноӣӣ ба баёни орад

هم ثنای تو ثنائی به بیان آرد

Мадҳати машки ҳам аз машк ттор ояд

مدحت مشک هم از مشک تتار آید

Соҳбои ҳам малико на ба худо донам

صاحبا هم ملکا نه به خدا دانم

Ки турои ин лақабу нисбат ор ояд

که ترا این لقب و نسبت عار آید

Доне эй зубдаи аҳрорчаҳҳо бар ман

دانی ای زبده احرارچه ها بر من

Ки ҳамеи зини фалаки ҳодиса бор ояд ?

که همی زین فلک حادثه بار آید؟

Ман ки фарсӯдаи айёми хзонстм

من که فرسوده ایام خزانستم

Чанд гўӣӣ ки дигар фасл баҳор ояд ?

چند گوئی که دگر فصل بهار آید؟

Беқарорӣаст шиори фалаки гардон

بی قراری است شعار فلک گردان

Бо ман ар бар сари паймон ва қарор ояд

با من ار بر سر پیمان و قرار آید

Рӯзу шаби шӯъбада боз надаҳумӣ бо ман

روز و شب شعبده باز ندهمی با من

То чаҳҳо бар ман азин лайл ва наҳор ояд ?

تا چه ها بر من ازین لیل و نهار آید؟

Нахӯрам хамраши зин рӯй ки сари тоср

نخورم خمرش زین روی که سر تاسر

Лиззати хамраш бо дард хумор ояд

لذت خمرش با درد خمار آید

Нчнми гули зи гулистонаш зеро

نچنم گل ز گلستانش زیرا

Ки гулаши доим бо заҳмат хор ояд

که گلش دائم با زحمت خار آید

То ки аз гардиши даврони ҷаҳони андар

تا که از گردش دوران جهان اندر

Рӯзи равшанро дар паии шаб тор ояд

روز روشن را در پی شب تار آید

Ба дили равшанат эй равшании дил ҳо

به دل روشنت ای روشنی دل ها

Аз ғами даҳри мабодо ки ғубор ояд

از غم دهر مبادا که غبار آید