Насрау иқболу бахту давлату фатҳу зафар

نصره و اقبال و بخت و دولت و فتح و ظفر

Чокарони остони шаҳриёри додгар

چاکران آستان شهریار دادگر

Ҳам дар он соъат ки хусрав хайма зад берун шуданд

هم در آن ساعت که خسرو خیمه زد بیرون شدند

Бо ғуломони рикобаши ҳам рикоб ва ҳам сафар

با غلامان رکابش هم رکاب و هم سفر

Чун рақибон дар раҳи хизмати так ва пў мезаданд

چون رقیبان در ره خدمت تک و پو میزدند

То магар гиранд як раҳи сабқатӣ бар як дигар

تا مگر گیرند یک ره سبقتی بر یک دگر

Ҳам чунон рафтем то соҳоти малик бо язид

هم چنان رفتیم تا ساحات ملک با یزید

Ёфт аз Ямани қудуми шаҳи шиквау зебу фар

یافت از یمن قدوم شه شکوه و زیب و فر

Бахт омад пеши тахти шаҳриёр вързаҳ дошт

بخت آمد پیش تخت شهریار وعرضه داشت

К-эии мутӣъи амр ва наят зишту неку хайру шар

کای مطیع امر و نهیت زشت و نیک و خیر و شر

Рухсатӣ фармо ки аз урдӯии масъӯд ӣ рикоб

رخصتی فرما که از اردوی مسعود ی رکاب

Сӯии шаҳру қалъаи ронами як ду рӯзии пеш тар

سوی شهر و قلعه رانم یک دو روزی پیش تر

Шоҳ рухсат дод ва чун рӯзии ду , раҳ паймӯда дид

شاه رخصت داد و چون روزی دو، ره پیموده دید

Қалъае каз ҷайби чархи ҳафтумин бар карда сар

قلعه ای کز جیب چرخ هفتمین بر کرده سر

Гуфт субҳони аллоҳи ингар сонӣ афлок нест

گفت سبحان الله این گر ثانی افلاک نیست

Аз чаҳ рӯ бошад буруҷаш дар адади аснии ъушр

از چه رو باشد بروجش در عدد اثنی عشر

Лухтии он ҷо монаду деҳқони зодаеро пеш хонд

لختی آن جا ماند و دهقان زاده ای را پیش خواند

То магар аз номи он ҳсн ҳсин ҷӯяд хабар

تا مگر از نام آن حصن حصین جوید خبر

Гуфт ҳсни занг зӯраст ин ва натавонаш гушӯд

گفت حصن زنگ زور است این و نتوانش گشود

На ба тӯб ва на ба лашгар , на ба зӯр ва на ба зар

نه به توپ و نه به لشگر، نه به زور و نه به زر

Бахти хандони гашти азин гуфтор ва гуфт : инак ба байн

بخت خندان گشت ازین گفتار و گفت: اینک به بین

Толеъи хайри алмулуку ботини хайри албшр

طالع خیر الملوک و باطن خیر البشر

Ногаҳон аз пурҳи ҳомӯни ғуборӣ тира хост

ناگهان از پره هامون غباری تیره خاست

Кандарон шуд чеҳраи хуршеди тобони мусинтар

کاندران شد چهره خورشید تابان مسنتر

Мавкиби сардори аъзами қоиди ҷяши аҷам

موکب سردار اعظم قاید جیش عجم

Бо ҳамаи хайл ва ҳашам омад зи даври андари назар

با همه خیل و حشم آمد ز دور اندر نظر

Бахт пеш афтоду лашкари фавҷи фавҷ аз пай расед

بخت پیش افتاد و لشکر فوج فوج از پی رسید

То ба даст омад ҳамаи бурҷу ҳисору бом ва дар

تا به دست آمد همه برج و حصار و بام و در

Ҳар ки ҷон берун кашид аз тангнои он ҳисор

هر که جان بیرون کشید از تنگنای آن حصار

Сӯии шаҳр боязид омад ба зории раҳи сипар

سوی شهر بایزید آمد به زاری ره سپر

Шӯришӣ афтод аз он юриш дар аҳли боязид

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید

Кофтади андари хайли даҷол аз зуҳӯри мунтазир

کافتد اندر خیل دجال از ظهور منتظر

Шаҳри пар ошӯб шуд пўрччн мағлуб шуд

شهر پر آشوب شد پورچچن مغلوب شد

Бахт гуфт ин хуб шуд ҳмдолқлоби алқдр

بخت گفت این خوب شد حمدالقلاب القدر

Ҳам дар он дами ҷомаи рӯмӣ ба тани пӯшед ва рафт

هم در آن دم جامه رومی به تن پوشید و رفت

То дар он кисват шавад пӯри чеченро роҳ бар

تا در آن کسوت شود پور چچن را راه بر

Пери гуми раҳ чун нпзрФт аз ҷавон раҳ намой

پیر گم ره چون نپذرفت از جوان ره نمای

Бахт аз ӯ баргашту ғазабон аз ҳисор омад ба дар

بخت از او برگشت و غضبان از حصار آمد به در

Ҷумла аз дунбол ӯ мусҳаф ба каф бишитофтанд

جمله از دنبال او مصحف به کف بشتافتند

Ҳар чаҳ шайхи муътамад буду фақиҳи муътабар

هر چه شیخ معتمد بود و فقیه معتبر

Роҳибони исавӣ бо соҳибони мавлавӣ

راهبان عیسوی با صاحبان مولوی

Пеши тахти хусравӣ бар хок биниҳоданд сар

پیش تخت خسروی بر خاک بنهادند سر

Ин ба кафи Инҷилу хоҷ ва он ба сари мндилу тоҷ

این به کف انجیل و خاج و آن به سر مندیل و تاج

К-эии турои иклилу тоҷ аз моҳу хури рухшанда тар

کای ترا اکلیل و تاج از ماه و خور رخشنده تر

Раҳм кун бар ҳоли қавмӣ бе навой мустаманд

رحم کن بر حال قومی بی نوای مستمند

Афв кун тақсири муштии нои сазои мҳтқр

عفو کن تقصیر مشتی نا سزای محتقر

Он тўӣӣ каз лутфи ту хандон шавад боғи биҳишт

آن توئی کز لطف تو خندان شود باغ بهشت

Ваон тўӣӣ каз қаҳри ту сӯзон буд нори сқр

وان توئی کز قهر تو سوزان بود نار سقر

Рои рои тест ва мо хизмати гузору мўтмн

رای رای تست و ما خدمت گزار و موتمن

Амри амри тест ва мо фармонпазиру мўтмр

امر امر تست و ما فرمان پذیر و موتمر

Шоҳ раҳм оварад ва шафқат кард ва муҳлат дод ва рафт

شاه رحم آورد و شفقت کرد و مهلت داد و رفت

Ходимии корди амири шаҳрро аздзи бадар

خادمی کارد امیر شهر را ازدز بدر

Рӯй гетӣ чун зшб монанди рӯзи мудаббирон

روی گیتی چون زشب مانند روز مدبران

Шуд сиёҳ , омад ба шоҳ аз он сияҳи корони хабар

شد سیاه، آمد به شاه از آن سیه کاران خبر

Каз билод рӯмён омад ба кини бастаи миён

کز بلاد رومیان آمد به کین بسته میان

Сафдарии бофару ҳнку лашкарӣ беҳаду мар

صفدری بافر و هنک و لشکری بی حد و مر

Ногаҳон омад падед аз ҳсни шаҳри дизи сифед

ناگهان آمد پدید از حصن شهر دز سفید

Оташи тӯбу туфангу шуълаи теғу табар

آتش توپ و تفنگ و شعله تیغ و تبر

Шоҳ шуд дар хашм ва бар хайлу ҳашами андохти чашм

شاه شد در خشم و بر خیل و حشم انداخت چشم

То яке хезад ба дафъи он гуруҳи бади сайр

تا یکی خیزد به دفع آن گروه بد سیر

Нусрати он ҷои пеш дастӣ кард ва дастурӣ гирифт

نصرت آن جا پیش دستی کرد و دستوری گرفت

То ба як ркзт кунад он қалъаро зеру зибр

تا به یک رکضت کند آن قلعه را زیر و زبر

Пас гузин кард аз сипаҳи фавҷии зрўс ва барнишаст

پس گزین کرد از سپه فوجی زروس و برنشست

Боду фавҷи дигар аз эрониёни номвар

باد و فوج دیگر از ایرانیان نامور

То ҳисори дизи сифеду ҳсни шаҳр бо язид

تا حصار دز سفید و حصن شهر با یزید

Рояташро шуд мақому мавкибашро шуд мақар

رایتش را شد مقام و موکبش را شد مقر

Бар буруҷ омад урӯҷ аз он се фавҷи баҳри мавҷ

بر بروج آمد عروج از آن سه فوج بحر موج

Чун дуои хастагон бар осмони андари саҳар

چون دعای خستگان بر آسمان اندر سحر

Хутбаи нусрат ба номи хусрави душмани шикан

خطبه نصرت به نام خسرو دشمن شکن

Хонда шуд чун аз ҳисоми лашкари душмани шукр

خوانده شد چون از حسام لشکر دشمن شکر

Субҳ дам дидам ҷавонӣ бар дар устода ба пой

صبح دم دیدم جوانی بر در استاده به پای

Гуфтам : ин худ кист номаш чист ? гуфтандам : зафар

گفتم: این خود کیست نامش چیست؟ گفتندم: ظفر

Гуфтамаш :гар ҳоҷатии дорӣ ба ҳоҳби бозгуӣ

گفتمش: گر حاجتی داری به حاحب بازگوی

Гуфт : « молии ҳоҷаи алои бмни Фоқи албшр »

گفت:«مالی حاجه الا بمن فاق البشر»

Алғрз то пеш шаҳ рафт ва сано гуфт ва гирифт

الغرض تا پیش شه رفت و ثنا گفت و گرفت

Даҳ ҳазор аз Форсони лашкари пари хоаши хар

ده هزار از فارسان لشکر پرخاش خر

Взҳдўду ноҳия монанди нори ҳомӣа

وزحدود و ناحیه مانند نار حامیه

Бар ҳсўн сомӣа борид борони шарар

بر حصون سامیه بارید باران شرر

То ба роҳии баси дарозу пурнишебу пурфароз

تا به راهی بس دراز و پرنشیب و پرفراز

Тарк тоз аз холёз омад ба куллӣ сулаи мар

ترک تاز از خالیاز آمد به کلی سوله مر

Асб ва мард омад сутӯҳ аз бас дарон сқноқу кӯҳ

اسب و مرد آمد ستوه از بس دران سقناق و کوه

Бо дамовандӣ гуруҳ омад пиёдаи паии сипар

با دماوندی گروه آمد پیاده پی سپر

То баромад бар телии саркӯб ва аз ҳар ду гуруҳ

تا برآمد بر تلی سرکوب و از هر دو گروه

Хост банки ҳарбу зарбу гиру дору крўФр

خاست بانک حرب و ضرب و گیر و دار و کروفر

Як тарафи зинҳори ҷӯй ва як тарафи такбири гӯй

یک طرف زنهار جوی و یک طرف تکبیر گوی

Банку фарёд аз ду сӯии ин ё алии он ё умр

بانک و فریاد از دو سوی این یا علی آن یا عمر

Шоҳи мардонро ба гардон чун мадад омад шикаст ,

شاه مردان را به گردان چون مدد آمد شکست،

Лашкари шиъии сипоҳи синёни бади гуҳар

لشکر شیعی سپاه سنیان بد گهر

Аз кғӣ то дашти трҷони кон марҷон шуд зхўн

از کغی تا دشت ترجان کان مرجان شد زخون

Вази хнс то ҳад шршўр омад андари шӯру шар

وز خنس تا حد شرشور آمد اندر شور و شر

Дар билоди куфру кин аз оби теғи аҳли дайн

در بلاد کفر و کین از آب تیغ اهل دین

Аз сарони мушрикин нахл синон шуд борвар

از سران مشرکین نخل سنان شد بارور

Дашнаҳо ташна ба хӯну теғҳо шингарфи гаван

دشنه ها تشنه به خون و تیغ ها شنگرف گون

Ин ҳамаи хорои шикоф ва он ҳамаи пӯлод дар

این همه خارا شکاف و آن همه پولاد در

Ҷони душман дар так наъли саманди тези так

جان دشمن در تک نعل سمند تیز تک

Ҳуши аъдо бар пари тири хаданги тези пар

هوش اعدا بر پر تیر خدنگ تیز پر

Хастагони бастаи нолони ҳам чу оҳӯ дар каманд

خستگان بسته نالان هم چو آهو در کمند

Пуштаҳои кушта дар хӯни ҳам чу моҳӣ дар шимур

پشته های کشته در خون هم چو ماهی در شمر

Ғозён бар тозён чун бар ҳужаброни пели маст

غازیان بر تازیان چون بر هژبران پیل مست

Сари кашон бо маҳвашон чун бо ғизолони шери нар

سر کشان با مهوشان چون با غزالان شیر نر

Духтарони пардагӣ чун ахтарон дар бардагӣ

دختران پردگی چون اختران در بردگی

На ба чодар дар ҳиҷоб ва на ба мъҷри мътҷр

نه به چادر در حجاب و نه به معجر معتجر

Меҳри рахшон бе салби лаъли Бадахшон аз ду лаб

مهر رخشان بی سلب لعل بدخشان از دو لب

Хӯни халқӣ дар талаби дида ҳбо карда ҳадар

خون خلقی در طلب دیده هبا کرده هدر

Кӯдакон бегуноҳ ахтар фишон бар рӯй моҳ

کودکان بی گناه اختر فشان بر روی ماه

Гули фишонда бар гиёҳ ва мл чашонда аз шукр

گل فشانده بر گیاه و مل چشانده از شکر

Рух чу май бинии бширу хуй чу жола бар ҳарир

رخ چو می بینی بشیر و خوی چو ژاله بر حریر

Лаб чу лола бар абиру хат чу ҳола бар қамар

لب چو لاله بر عبیر و خط چو هاله بر قمر

Шаҳду шукр дар рҳиқу машку анбар бар шқиқ

شهد و شکر در رحیق و مشک و عنبر بر شقیق

Ҷоми бода бар ақиқу сими сода бар ҳаҷар

جام باده بر عقیق و سیم ساده بر حجر

Баси парии зодон нағз омад чу бодоми ду мағз

بس پری زادان نغز آمد چو بادام دو مغز

Деви зодонро дар оғӯшу шаётинро ба бар

دیو زادان را در آغوش و شیاطین را به بر

Ин чу Кебек , он чун заған , ин дили навоз , он дили шикан

این چو کبک، آن چون زغن، این دل نواز، آن دل شکن

Ин парӣ , он аҳриман , ин ҷони шикор , он ҷони шукр

این پری، آن اهرمن، این جان شکار، آن جان شکر

Ин ба гули пӯшади зираи он бар зираи бандади гиреҳ

این به گل پوشد زره آن بر زره بندد گره

Ин ба чини машки ттор ва он ба кини рашки ттар

این به چین مشک تتار و آن به کین رشک تتر

Ин ба лаби ранги табари хӯни он ба тири оҳори хӯн

این به لب رنگ تبر خون آن به تیر آهار خون

Ин гуҳар дар лаъли рахшони он ба лаъли андари гуҳар

این گهر در لعل رخشان آن به لعل اندر گهر

Дар ҳудӯд малик меж омад зафар бо ҷяши хеш

در حدود ملک میژ آمد ظفر با جیش خویش

Бози пеши шаҳриёри мстъони мнтср

باز پیش شهریار مستعان منتصر

Фатҳи он ҷо буд ва дид он мавкибу ҷяшу ҳашам

فتح آن جا بود و دید آن موکب و جیش و حشم

Ва он ҳамаи хайлу бғолу сирвату молу ҳашар

و آن همه خیل و بغال و ثروت و مال و حشر

Ногуҳ омад пеши шоҳ ва бӯса зад бар хоки роҳ

ناگه آمد پیش شاه و بوسه زد بر خاک راه

К-эии ғуломони туро бар хону қайсари фахру фар

کای غلامان ترا بر خان و قیصر فخر و فر

Хидматӣ фармо ки дар анҷом он кӯшам ба ҷон

خدمتی فرما که در انجام آن کوشم به جان

Тоъатӣ фармо ки дар тақдими он пўим ба сар

طاعتی فرما که در تقدیم آن پویم به سر

Шоҳ пурседаш ки чанд аз шаҳрҳо хоҳӣ гушӯд ?

شاه پرسیدش که چند از شهرها خواهی گشود؟

Гуфт : он тести малики арманӣаи сар ба сар

گفت: آن تست ملک ارمنیه سر به سر

Боз пурседаш ки чанд аз ғозён хоҳӣ гузид ?

باز پرسیدش که چند از غازیان خواهی گزید؟

Гуфт : як тани баси зи солорони дарбори хатар

گفت: یک تن بس ز سالاران دربار خطر

Як тан аммо як сипаҳ дар тоъати аътоби шаҳ

یک تن اما یک سپه در طاعت اعتاب شه

Як кас аммо як ҷаҳон дар бастани абвоби шар

یک کس اما یک جهان در بستن ابواب شر

Лавҳ беранг аз буруну нақши Аржанг аз дарун

لوح بی رنگ از برون و نقش ارژنگ از درون

Дил ба найрангу фусуну лаб ба оёти ъбр

دل به نیرنگ و فسون و لب به آیات عبر

Мор берун кун зи сӯрох аз забони чарбу нарм

مار بیرون کن ز سوراخ از زبان چرب و نرم

Корўорўн кун ба душман аз шуъӯни нафъу зр

کاروارون کن به دشمن از شئون نفع و ضر

Дидаи фикри дурбинаш дар азали роҳи ҳудо

دیده فکر دوربینش در ازل راه هدی

Ҷуста рой накана дониш аз қазои сари қадар

جسته رای نکنه دانش از قضا سر قدر

Хонда дар хурдии басии дарси ҳунарҳои бузург

خوانده در خردی بسی درس هنرهای بزرگ

Хӯрда дар тифлии басии неши ҷафоҳои падар

خورده در طفلی بسی نیش جفاهای پدر

Рафтанаши сару сабки хезу сариъ ва бе диранг

رفتنش سر و سبک خیز و سریع و بی درنگ

Гуфтанаши нағзу ҳамаи мағзу муфиду мухтасар

گفتنش نغز و همه مغز و مفید و مختصر

Ин бигуфт он ҷо ва аз ҷои ҷуст ва аз мейрони бор

این بگفت آن جا و از جا جست و از میران بار

Барад бо худ меҳтарӣ чунон ки гуфтам боҳунар

برد با خود مهتری چونان که گفتم باهنر

Рӯз ва шаб меронад то вақте ба пой диз расед

روز و شب می راند تا وقتی به پای دز رسید

Каз ду сӯи ошӯби маҳшар буду ғавғои ҳашар

کز دو سو آشوب محشر بود و غوغای حشر

Хокро сероб дид аз чашмаи ҳабли алўрид

خاک را سیراب دید از چشمه حبل الورید

Даштро лаб рез дид аз тӯдаи лухти ҷигар

دشت را لب ریز دید از توده لخت جگر

Ҳалқи бибридаи бародар бар бародар ҳар тараф

حلق ببریده برادر بر برادر هر طرف

Мушт ёзида падар ҳар сӯ ба хӯни рез аз писар

مشت یازیده پدر هر سو به خون ریز از پسر

Лухтӣ осуд ва назар багушӯду таблии кӯфти зуд

لختی آسود و نظر بگشود و طبلی کوفت زود

Каз аду на ном монад ва на нишон ва на асар

کز عدو نه نام ماند و نه نشان و نه اثر

Ҳам дарон соъат ба ғайзу қаҳр дар атрофи шаҳр

هم دران ساعت به غیظ و قهر در اطراف شهر

Андар омад мавкиби Мансури шоҳи баҳр ва бар

اندر آمد موکب منصور شاه بحر و بر

Бахт душман шуд ба хобу ҷяш шаҳ бигузашт аз об

بخت دشمن شد به خواب و جیش شه بگذشت از آب

Фатҳ омад бо шитоб ва гуфт : нъми алмстқр

فتح آمد با شتاب و گفت: نعم المستقر

Як дами ин ҷо бош ва аз ковуш ба созиш бар гароӣ

یک دم این جا باش و از کاوش به سازش بر گرای

Як шаби ин ҷомон ва аз юриш ба пӯзиш дар гузар

یک شب این جامان و از یورش به پوزش در گذر

Шоҳро инкор буду фатҳ лоба ме фузуд

شاه را انکار بود و فتح لابه می فزود

То расед аз шаҳри фавҷӣ аз сқоти мътзр

تا رسید از شهر فوجی از ثقات معتذر

Теғу мусҳаф бар кафу аҷзу зроът бар забон

تیغ و مصحف بر کف و عجز و ضراعت بر زبان

Доғи тоъат бар руху зайли итоат бар камар

داغ طاعت بر رخ و ذیل اطاعت بر کمر

Дод шаҳи хати амону фатҳи ҳам дар он замон

داد شه خط امان و فتح هم در آن زمان

Рафту волиро кашон оварад аз қалъа ба дар

رفت و والی را کشان آورد از قلعه به در

Давлати он дам бўолФзўлӣ карду роҳ диз гирифт

دولت آن دم بوالفضولی کرد و راه دز گرفت

То биорад ҳамлҳои нақду ҷинсу симу зар

تا بیارد حمل های نقد و جنس و سیم و زر

Рӯзи дигар чун ба тахти оҷ меҳр афрӯхт тоҷ

روز دیگر چون به تخت عاج مهر افروخت تاج

Мейр рӯм оварад боҷ аз ҷинси сақлобу хазар

میر روم آورد باج از جنس سقلاب و خزر

Бадараҳо аз сими сода , сраҳҳо аз зари ноб

بدره ها از سیم ساده، صره ها از زر ناب

Тангҳо аз қанди Мисру нофаҳо аз машк тар

تنگ ها از قند مصر و نافه ها از مشک تر

Шаҳ бирав бахшед ва бар осом ӯ хат дар кашид

شه برو بخشید و بر آثام او خط در کشید

Вази хлоъ фахриа шуд мстмолу муфтахар

وز خلاع فاخره شد مستمال و مفتخر

Фикр шайтонӣ баровард аз дил ва афканда кард

فکر شیطانی برآورد از دل و افکنده کرد

Курки усмонии зибр , ташрифи султонӣ ба бар

کرک عثمانی زبر، تشریف سلطانی به بر

Пас бадв дод он мамоликро ва ӯ хаттии супурд

پس بدو داد آن ممالک را و او خطی سپرد

То диҳад сад ҳамл ҳар солии хароҷи мустамар

تا دهد صد حمل هر سالی خراج مستمر

Боду даҳ алиф аз сипоҳи рокибу роҷл ба ҳлФ

بادو ده الف از سپاه راکب و راجل به حلف

Коед андари бараду барфу ҳрўи ҳрқи андари сафар

کاید اندر برد و برف و حرو حرق اندر سفر

Азми наҳзат чун шуд иқбол омад ва муҳкам гирифт

عزم نهضت چون شد اقبال آمد و محکم گرفت

Пояи арши ҷалоли хусрави фаррухи сайр

پایه عرش جلال خسرو فرخ سیر

Каз ҳамин лашкар ки худ зин мамлакат бигрифта ем

کز همین لشکر که خود زین مملکت بگرفته ایم

Бояд андари фасл дай бигирифт корӣ дар назар

باید اندر فصل دی بگرفت کاری در نظر

Шоҳи азуи пзрФт ва гуфт :

شاه ازو پذرفت و گفت:

Бо ту оради равони нимӣ золоФи ҳашар

با تو آرد روان نیمی زالاف حشر

ӯ аз он сӯ шуд равону шаҳриёри хусравон

او از آن سو شد روان و شهریار خسروان

Ронад лашкари сар ба сар аз роҳи арҷяш ва ттар

راند لشکر سر به سر از راه ارجیش و تتر

Аз дигар сӯи сафдари ғозии ҳасан хон рафту баст

از دگر سو صفدر غازی حسن خان رفت و بست

Бар сипоҳи душманон аз ҳар тарафи роҳи мФр

بر سپاه دشمنان از هر طرف راه مفر

Ҷяши шаҳи Мансуру хайли душманони маҳсӯри мост

جیش شه منصور و خیل دشمنان محصور ماست

Инак аз таъйиди фазли кирдигори додгар

اینک از تایید فضل کردگار دادگر

Нест ҳоҷати ллаҳи алҳмди ин замон коед ?бирт

نیست حاجت لله الحمد این زمان کاید برت

Лашкар аз тҳрону пӯл аз рашту сардор аз Аҳар

لشکر از طهران و پول از رشت و سردار از اهر

Срўро , парвардгоро , шодзӣ , озод бош

سرورا، پروردگارا، شادزی، آزاد باش

Аз ғами лайл ва наҳору гардиши шамсу қамар

از غم لیل و نهار و گردش شمس و قمر

Ҷумла сар сабзем чун гулбун ба ҳангоми рабиъ

جمله سر سبزیم چون گلبن به هنگام ربیع

Ҳоли таҳрири қасидаи хомси шаҳри сифр

حال تحریر قصیده خامس شهر صفر

То ҷаҳон бошад шаҳаншоҳи ҷаҳони сари сабзи бод

تا جهان باشد شهنشاه جهان سر سبز باد

Чун гул аз абри баҳоии хоссаи ҳангоми саҳар

چون گل از ابر بهای خاصه هنگام سحر

Зарфишон бахшанда меғу срФшони рухшандаи теғ

زرفشان بخشنده میغ و سرفشان رخشنده تیغ

Ин чу абр бедареғ ва он чу барқи пуршарар

این چو ابر بی دریغ و آن چو برق پرشرر