Гар сарв ба бинад қдрънои фаромарз

گر سرو به بیند قدرعنای فرامرز

Аз по фитад ва бӯса занад пои фаромарз

از پا فتد و بوسه زند پای فرامرز

На сарв буд дар ҳамаи табриз ва на шамшод

نه سرو بود در همه تبریز و نه شمشاد

Аз шарми қаду қомати зебои фаромарз

از شرم قد و قامت زیبای فرامرز

Ин ҷой ба хлх кунад он ҷой ба нўшод

این جای به خلخ کند آن جای به نوشاد

Кон ҷо набӯд ҳам сар ва ҳам тоӣ фаромарз

کان جا نبود هم سر و هم تای فرامرز

Бо сарви сеӣ боди сабои вақт саҳар гуфт :

با سرو سهی باد صبا وقت سحر گفت:

К-эии бандаи болои длорои фаромарз

کای بنده بالای دلارای فرامرز

Аз боғ вале аҳди бурун аз чаҳ шудӣ ? гуфт :

از باغ ولی عهد برون از چه شدی؟ گفت:

ё ҷой манаст ин ҷо ё ҷои фаромарз

یا جای من است این جا یا جای فرامرز

Зулмаст агар ҳам чу манӣ ҷилва гар ояд

ظلم است اگر هم چو منی جلوه گر آید

Он ҷо ки буд ҷилвагариҳои фаромарз

آن جا که بود جلوه گری های فرامرز

Дар маҳфили доро чу ба рақс ояд , ояд

در محفل دارا چو به رقص آید، آید

Раққосаи гардун ба тамошои фаромарз

رقاصه گردون به تماشای فرامرز

Вар чарх занад қатраи симоб буд лек

ور چرخ زند قطره سیماب بود لیک

Симоб ки дидааст ба симои фаромарз ?

سیماب که دیده است به سیمای فرامرز؟

Дардо ки бад-ӣни сон ки буд доми дилу дайн

دردا که بدین سان که بود دام دل و دین

Печу хами зулфин самани сои фаромарз

پیچ و خم زلفین سمن سای فرامرز

Тарсам ки зкФи сбҳаҳ наад зоҳид бе хайр

ترسم که زکف سبحه نهد زاهد بی خیر

Дар силсилаи зулфи чилипои фаромарз

در سلسله زلف چلیپای فرامرز

Аммо на ки он кӯри дил аз ғояти имсок

اما نه که آن کور دل از غایت امساک

Ҳаргизи надиҳади дил ба тамошои фаромарз

هرگز ندهد دل به تماشای فرامرز

ӯ ҳам чу магаси ошиқи ҳалво буд аммо

او هم چو مگس عاشق حلوا بود اما

Ҳалвои шаби ҷумъа , на ҳалвои фаромарз

حلوای شب جمعه، نه حلوای فرامرز

Қорун шавад арсўФӣ ва гирад раҳи бозор

قارون شود ارصوفی و گیرد ره بازار

Пашминаи хиради боз на дебои фаромарз

پشمینه خرد باز نه دیبای فرامرز

Хурмо набӯд муфт ки бечора на ночор

خرما نبود مفت که بی چاره نه ناچار

Хоед ба ивази ҳастаи хурмои фаромарз

خاید به عوض هسته خرمای فرامرز

Бо содаи рухони содаи дилиро чаҳ агар нест

با ساده رخان ساده دلی را چه اگر نیست

Бар хотирашони нақши таваллои фаромарз

بر خاطرشان نقش تولای فرامرز

эй боди сабои ҷузи ту касе кӯ ки расонад

ای باد صبا جز تو کسی کو که رساند

Ин арза ба хок дар дорои фаромарз ?

این عرضه به خاک در دارای فرامرز؟

К-эии шоҳи ҷаҳони гург ки дар кисват мяш аст

کای شاه جهان گرگ که در کسوت میش است

Дуздӣ ки буд хозини колои фаромарз

دزدی که بود خازن کالای فرامرز

Бар лаби сухан аз ҷом май кавсар ва дар дил

بر لب سخن از جام می کوثر و در دل

Дорад ҳаваси ҷуръаи саҳбои фаромарз

دارد هوس جرعه صهبای فرامرز

Аҳмақ буд аммо на бад-ӣни мартабаи кохр

احمق بود اما نه بدین مرتبه کآخر

Уқбои бунаад дар сари дунёии фаромарз

عقبی بنهد در سر دنیای فرامرز

Охир на магар ҳар шабаҳ дар зер тавон хуфт

آخر نه مگر هر شبه در زیر توان خفت

Рӯз ар на тавон рафт бболои фаромарз

روز ار نه توان رفت ببالای فرامرز

Зин ғам нахӯрам лек ки бо ин ҳамаи ихлос

زین غم نخورم لیک که با این همه اخلاص

Ҳошо ки диҳад дил ба таманнои фаромарз

حاشا که دهد دل به تمنای فرامرز

Худ боғи ҷинони шоҳи ҷаҳони рост ки бинад

خود باغ جنان شاه جهان راست که بیند

Ҳар шому саҳарӣ рӯй длорои фаромарз

هر شام و سحری روی دلارای فرامرز

Гар шаҳ чу Сикандари талабади чашмаи ҳайвон

گر شه چو سکندر طلبد چشمه حیوان

Гӯ май талаб аз мӯии самани сои фаромарз

گو می طلب از موی سمن سای فرامرز

Гули як ду се рӯзӣ ки ба боғ ояд дар боғ

گل یک دو سه روزی که به باغ آید در باغ

Зебост , на ҳам чун рухи зебои фаромарз

زیباست، نه هم چون رخ زیبای فرامرز