эй бахти бад эй мусоҳиби ҷонам

ای بخت بد ای مصاحب جانم

эй васл ту гашта асли ҳрмонм

ای وصل تو گشته اصل حرمانم

эй бе ту нагашта шоми як рӯзам

ای بی تو نگشته شام یک روزم

эй боту нарафта шоди як онам

ای باتو نرفته شاد یک آنم

эй хирмани умр аз ту бар бодам

ای خرمن عمر از تو بر بادم

Ваии хонаи сабр аз ту вайронам

وی خانه صبر از تو ویرانم

Ҳам кавкаби саъд аз ту манҳусам

هم کوکب سعد از تو منحوسم

Ҳам мояи нафъ аз ту хусронам

هم مایه نفع از تو خسرانم

Теғаст тора ва ту ҷаллодам

تیغ است تاره و تو جلادم

Сҷнаст замона ва ту сҷонм

سجن است زمانه و تو سجانم

Аз рӯзи азали тўӣии ту ҳам роҳам

از روز ازل توئی تو هم راهم

То шоми абади тўӣии ту ҳам шанам

تا شام ابد توئی تو هم شانم

Чун тавқи фишурдаи танги ҳулқумам

چون طوق فشرده تنگ حلقومم

Чун хори гирифтаи сахти домонам

چون خار گرفته سخت دامانم

Умрӣаст ки рӯзу шаби ҳамеи дорӣ

عمری است که روز و شب همی داری

Бар хон ҷафои чархи меҳмонам

بر خوان جفای چرخ مهمانم

Он сифла ки мизбон буд надиҳад ,

آن سفله که میزبان بود ندهد،

Ҷузи ҳанзали ёсу сабри ҳрмонм

جز حنظل یاس و صبر حرمانم

Хӯн созад агар диҳад дамии обам

خون سازد اگر دهد دمی آبم

Ҷон хоҳад агар диҳад лабии нонам

جان خواهد اگر دهد لبی نانم

Ҷлоб асал надода бигушоед

جلاب عسل نداده بگشاید

Аз нашутур дарду ғами раги ҷонам

از نشتر درد و غم رگ جانم

Зон сон ки сегон ба ҷиФаҳ гирд оянд

زان سان که سگان به جیفه گرد آیند

Бо саги сафатони нишонда бар хонам

با سگ صفتان نشانده بر خوانم

Ин гоҳ ҳаме занад ба чанголам

این گاه همی زند به چنگالم

Ваон гоҳ ҳаме газад ба дандонам

وان گاه همی گزد به دندانم

То чанд ба хон чарх бояд барад

تا چند به خوان چرخ باید برد

Аз баҳри ду нони ҷафои ду нонам ?

از بهر دو نان جفای دو نانم؟

Ин сифла ки осмонаш ме хонанд

این سفله که آسمانش می خوانند

Кинаш ба ман аз чаҳ рӯаст ме донам

کینش به من از چه روست می دانم

Қурсии ду фузун надорад ва донад

قرصی دو فزون ندارد و داند

Каз барг ва нўотҳӣаст анбонам

کز برگ و نواتهی است انبانم

Тарсад ки ба кдиаҳи сад мъозоллаҳ

ترسد که به کدیه صد معاذالله

Як луқма аз он ду қурси бустонам

یک لقمه از آن دو قرص بستانم

эй сифла агар чаҳ ман гадо бошам

ای سفله اگر چه من گدا باشم

Рӯзӣ хур хон фазли субҳонам

روزی خور خوان فضل سبحانم

Ман дасти тамаъи зи нони ту шастам

من دست طمع ز نان تو شستم

Ту даст ситам бишӯй аз ҷонам

تو دست ستم بشوی از جانم

Сад шукр ки бениёзам аз олам

صد شکر که بی نیازم از عالم

То чокари шаҳриёри давронам

تا چاکر شهریار دورانم

Он кас ки маро бидод , дандон дод

آن کس که مرا بداد، دندان داد

Нон аз кафи подшоҳи Эронам

نان از کف پادشاه ایرانم

Аббоси шаҳи он ки аз кафи родаш

عباس شه آن که از کف رادش

Як қатра чакид ва гуфт Аммонам

یک قطره چکید و گفت عمانم

Вази акси фурӯғи меҳр чеҳраш тофт

وز عکس فروغ مهر چهرش تافت

Як зарра ва гуфт меҳри тобонам

یک ذره و گفت مهر تابانم

Аз реза нон хон ӯ бошад

از ریزه نان خوان او باشد

Мағзӣ ки буд даруни стхўонм

مغزی که بود درون ستخوانم

Ҷонам ба вуҷӯди ҷӯад ӯ зинда аст

جانم به وجود جود او زنده است

Чунон ки ба хӯни урӯқу шарёнам

چونان که به خون عروق و شریانم

Гар кофари ҳақ нъмтс бошам

گر کافر حق نعمتس باشم

Ҳқо ки дуруст нест имонам

حقا که درست نیست ایمانم

Вари мункири фазлу раҳматаши гирдам

ور منکر فضل و رحمتش گردم

Инкор буд ба фазли раҳмонам

انکار بود به فضل رحمانم

То давр надидам осмон зон дар

تا دور ندیدم آسمان زان در

Нашитофт ба сар чу Лайси ғзбонм

نشتافت به سر چو لیث غضبانم

Гўӣӣ на манам ҳамон ки ме гуфтӣ

گوئی نه منم همان که می گفتی

Бартар ба хатари зи чархи гардонам

برتر به خطر ز چرخ گردانم

Як дам на агар ба ком ман гардад

یک دم نه اگر به کام من گردد

Авҷаш ба ҳазизи бози гардонам

اوجش به حضیض باز گردانم

Чун шуд ки кунун зҷўру бедодаш

چون شد که کنون زجور و بیدادش

То арш расад хурӯшу афғонам ?

تا عرش رسد خروش و افغانم؟

Събону асади сриъ ман буданд

ثعبان و اسد صریع من بودند

Комрўзи сриъи савру саратонам

کامروز صریع ثور و سرطانم

эй шӯъбадагар фалак ба шаби бозӣ

ای شعبده گر فلک به شب بازی

Ҳар шом чаро кунӣ ҳросонм

هر شام چرا کنی هراسانم

Ман мантар мор ва аждаҳо дорам

من منتر مار و اژدها دارم

Аз ақраби кӯри худ мтрсонм

از عقرب کور خود مترسانم

Ин хомаи шикаста бодогр бошад ,

این خامه شکسته باداگر باشد،

Камтар зи Асои пӯри умронам

کم تر ز عصای پور عمرانم

Бо он ки санои шаҳ ба рӯзу шаб

با آن که ثنای شه به روز و شب

намехонам ва бар забонаш май ронам

می خوانم و بر زبانش می رانم

Он шоҳ ки осмони зҷўдш буд

آن شاه که آسمان زجودش بود

Пайваста туфайл хон эҳсонам

پیوسته طفیل خوان احسانم

Гар ризқи ҷаҳони зи дахл девон дод

گر رزق جهان ز دخل دیوان داد

Ҷузи ман ки зўии алҳқўқи девонам

جز من که ذوی الحقوق دیوانم

Донам ки зи роҳ тарбият хоҳад

دانم که ز راه تربیت خواهد

Борӣки миён ба сони икронм

باریک میان به سان یکرانم

На хому ҷмому хӯрдау хуфта

نه خام و جمام و خورده و خفته

Фарбеҳ шуда чун харону гоўонм

فربه شده چون خران و گاوانم

Мзмор диҳад маро ки пеши орад

مضمار دهد مرا که پیش آرد

Аз хайли ҷаҳон ба рӯз медонам

از خیل جهان به روز میدانم

Авроқам аз он ба арраи пироид

اوراقم از آن به اره پیراید

То дар гузарад зи сидраи ағсонм

تا در گذرد ز سدره اغصانم

То равнақу оби ман биафзояд

تا رونق و آب من بیفزاید

Чун лаъл диҳад ба чархи савҳонам

چون لعل دهد به چرخ سوهانم

Бемораму дардманд ва ӯ донад

بیمارم و دردمند و او داند

Тадбири алоҷу роҳи дармонам

تدبیر علاج و راه درمانم

Гар таб , таби амтло буд лошк

گر تب، تب امتلا بود لاشک

Имсок буд ммди буҳронам

امساک بود ممد بحرانم

Врълти ман з ранҷ истисқост

ورعلت من ز رنج استسقاست

Боист мудом дошт ътшонм

بایست مدام داشت عطشانم

Зини ҷўъу аташ буд агар охир

زین جوع و عطش بود اگر آخر

Ҷон шояд аз ин ду дарди бурҳонам

جان شاید از این دو درد برهانم

Венаи турфа ки рӯзгори пиндорад

وین طرفه که روزگار پندارد

Каз ҷўъу аташ талаф шавад ҷонам

کز جوع و عطش تلف شود جانم

Ваон кӯри дили осмон ҳаме ронад

وان کور دل آسمان همی راند

Аз суфра ба сони клби ҷўъонм

از سفره به سان کلب جوعانم

эй сифла ту кистӣ ки май ронӣ

ای سفله تو کیستی که می رانی

Аз суфраи хоси худ бад-ӣни сонам ?

از سفره خاص خود بدین سانم؟

Ҳар чанд мқлу муфлисами бинӣ

هر چند مقل و مفلسم بینی

На ташнаи обу гуруснаи нонам

نه تشنه آب و گرسنه نانم

Сад шукр ки дар вуҷӯди худ ҳар дам

صد شکر که در وجود خود هر دم

Бар хон таомҳои алвонам

بر خوان طعام های الوانم

Мурғи дилу оташи ғам инак ҳаст

مرغ دل و آتش غم اینک هست

Гар ҳирс буд ба мурғи бирёнам

گر حرص بود به مرغ بریانم

Бо чашмаи чашм хӯн фишон фориғ

با چشمه چشم خون فشان فارغ

Аз моءи муайяну роҳи райҳонам

از ماء معین و راح ریحانم

Ҷузи хӯн ҷигар мабод дар ҷомам

جز خون جگر مباد در جامم

Бар хон шкрогри ҳаваси ронам

بر خوان شکراگر هوس رانم

Чун шоҳи зи марҳамат қарин оварад

چون شاه ز مرحمت قرین آورد

Бо хайли малик на навъи инсонам

با خیل ملک نه نوع انسانم

Ҳайфаст ки бози ҳирси водорад

حیف است که باز حرص وادارد

Бар обу алафи мисоли ҳайвонам

بر آب و علف مثال حیوانم

Нзҷўии мҷраҳи ҷуръаи брбоим

نزجوی مجره جرعه بربایم

Наз хирмани чархи хӯшаи бустонам

نز خرمن چرخ خوشه بستانم

эй шоҳи ҷаҳон чу инат фармон аст

ای شاه جهان چو اینت فرمان است

Ман банда ба амтсоли изъонам

من بنده به امتثال اذعانم

Доман ба ду олам ар ниФшондм

دامن به دو عالم ار نیفشاندم

Шояд зи ду дида хӯн биафшонам

شاید ز دو دیده خون بیفشانم

Ман ҳар ду ҷаҳон бидода бигрифта

من هر دو جهان بداده بگرفته

Як кафи зи ғубори роҳи султонам

یک کف ز غبار راه سلطانم

Он як каф агар з каф равад биллоҳ

آن یک کف اگر ز کف رود بالله

На дар ғами ин , на дар ғами онам

نه در غم این، نه در غم آنم

Пиндошт ки баси гарони хридстм

پنداشت که بس گران خریدستم

Он хоҷа ки хуши харидор зонам

آن خواجه که خوش خریدار زانم

Шояд ки азин забун терм дорад

شاید که ازین زبون ترم دارد

Зон рӯ ки азу гурехт натавонам

زان رو که ازو گریخت نتوانم

Донад ки гурези пои ним варна

داند که گریز پا نیم ورنه

Ҳар бор чаро кунад гризонм ?

هر بار چرا کند گریزانم؟

Сад бор ба бол агар занад сангам

صد بار به بال اگر زند سنگم

Зон бом буд маҳоли тиронм

زان بام بود محال طیرانم

Сӣ сол ба остонаш ху кардам

سی سال به آستانش خو کردم

Акнӯн ба куҷои рӯм , ки рохўонм ?

اکنون به کجا روم، که راخوانم؟

Гирам ки рӯм , куҷо тавонам рафт ?

گیرم که روم، کجا توانم رفت؟

Гар аз ту расад ҳазор фармонам

گر از تو رسد هزار فرمانم

Ман банда , вале чаҳ гӯна бипазирам

من بنده، ولی چه گونه بپذیرم

Ҳукмӣ ки буд варои имконам ?

حکمی که بود ورای امکانم؟

Ин буд сазои ман ки бифурӯшӣ ,

این بود سزای من که بفروشی،

Гоҳе ба фалону гуҳ ба баҳмонам

گاهی به فلان و گه به بهمانم

Чун роҳи вафо ба ростӣ рафтам

چون راه وفا به راستی رفتم

Шоистаи сад ҳазор чандонам

شایسته صد هزار چندانم

эй хоҷаи биё ба ҳеҷ бифурӯшам

ای خواجه بیا به هیچ بفروشم

Вар муфт диҳанд бози нстонм

ور مفت دهند باز نستانم

эй гардиши даҳри хор тар хоҳам

ای گردش دهر خوار تر خواهم

Ваии шаҳнаи қаҳри давртар ронам

وی شحنه قهر دورتر رانم

Чун шамъ ба хоҳиши дили ҷамъӣ

چون شمع به خواهش دل جمعی

Аз шуълаи ҷони худ бсўзонм

از شعله جان خود بسوزانم

Дар оташи дил чу лолаи бФрўзм

در آتش دل چو لاله بفروزم

Дар хӯни ҷигар чун ғунча бинишонам

در خون جگر چون غنچه بنشانم

Чун жола ба хоки раҳи ббндозм

چون ژاله به خاک ره ببندازم

Чун бода ба хӯни худ ба ғлтонм

چون باده به خون خود به غلطانم

эй теғи балои бабри нахи умрам

ای تیغ بلا ببر نخ عمرم

эй неш ҷафо бизан раги ҷонам

ای نیش جفا بزن رگ جانم

эй ханҷари кини бухори ҳулқумам

ای خنجر کین بخار حلقومم

эй нашутур ғам биков шарёнам

ای نشتر غم بکاو شریانم

эй ханҷари кини бухори ҳулқумам

ای خنجر کین بخار حلقومم

эй нашутур ғам биков шарёнам

ای نشتر غم بکاو شریانم

То ман бошам ки қадари неъмат ро

تا من باشم که قدر نعمت را

Дар хизмати остон шаҳ донам

در خدمت آستان شه دانم

Як рӯзи зи хулди ҳазрат ар , даврам

یک روز ز خلد حضرت ار، دورم

Наздики ҳазор нори вниронм

نزدیک هزار نار ونیرانم

Ҳам боз чу бор қурб дарёбам

هم باز چو بار قرب دریابم

Оташ ки буд шавад гулистонам

آتش که بود شود گلستانم

эй шоҳи ҷаҳон на ҳад ман бошад

ای شاه جهان نه حد من باشد

Кин гӯнаи сухан ба назд туронам

کاین گونه سخن به نزد تورانم

Лекин ба худо намонда бо ин ҳол

لیکن به خدا نمانده با این حال

Имкони сукуту ҷои китмонам

امکان سکوت و جای کتمانم

Сад гиряи наҳуфта дар гулӯ дорам

صد گریه نهفته در گلو دارم

Дар зоҳир агар чаҳ шоду хандонам

در ظاهر اگر چه شاد و خندانم

Гар рои ту буд ин ки ман як чанд

گر رای تو بود این که من یک چند

Зон турбати остони ҷудои монам

زان تربت آستان جدا مانم

Боист ба ман наҳуфтаи Фрмоӣӣ

بایست به من نهفته فرمائی

Зон рӯз ки буд азми тҳронм

زان روز که بود عزم طهرانم

На ин ки ба коми душманон созӣ

نه این که به کام دشمنان سازی

Расвои фарҳангу рӯму Эронам

رسوای فرهنگ و روم و ایرانم

Ман кистам охир эй худои корнд

من کیستم آخر ای خدا کآرند

Тӯмори хитоби шоҳи кайҳонам ?

طومار خطاب شاه کیهانم؟

Ваон гоҳи расӯл ноамин бошад

وان گاه رسول ناامین باشد

Як нокаси носазои кшхонм

یک ناکس ناسزای کشخانم

ӯ моштгии накӯ ҳаме донад

او ماشطگی نکو همی داند

Зу воситагӣ накӯ наме донам

زو واسطگی نکو نمی دانم

Донам ки чу боз гардад аз ин шаҳр

دانم که چو باز گردد از این شهر

Ҳам боз занад ҳазор бӯҳтонам

هم باز زند هزار بهتانم

Чун ходмкӣ дигар ки ме гӯйанд

چون خادمکی دگر که می گویند

Кардаст баҳо ба равад Меҳронам

کردست بها به رود مهرانم

Мапаснд ба ман ки нокасе Фзоҳ

مپسند به من که ناکسی فضاح

Тшниъ кунад ба базми шоҳонм

تشنیع کند به بزم شاهانم

Аз қавл ту гуяд ва на қавли тест

از قول تو گوید و نه قول تست

Савганд ба зоти поки яздонам

سوگند به ذات پاک یزدانم

Ҳошо накунам ки кардае сӣ сол

حاشا نکنم که کرده ای سی سال

Сероби зи баҳри ҷӯаду эҳсонам

سیراب ز بحر جود و احسانم

Зон сон ки зи сари гузашти чандини бор

زان سان که ز سر گذشت چندین بار

Сайлоби сахои зи баҳри туғёнам

سیلاب سخا ز بحر طغیانم

Аммо на чунон ки қатрае зон баҳр

اما نه چنان که قطره ای زان بحر

Дар ҳалқ чакад брозу пинҳонам

در حلق چکد براز و پنهانم

Бали байну фоши ошкори он сонк

بل بین و فاش آشکار آن سانک

Борад ба сари абри фасли нисонм

بارد به سر ابر فصل نیسانم

Ман низ ба суфра кист кӯ гуяд :

من نیز به سفره کیست کو گوید:

Бо ҳиммати ту кам аз сулаймонам ?

با همت تو کم از سلیمانم؟

ё он ки ба садри сирвату сомон

یا آن که به صدر ثروت و سامان

Камтар зи судӯри оли сомонам

کم تر ز صدور آل سامانم

ё он ки ба кохи ғурфау девон

یا آن که به کاخ غرفه و دیوان

Дар чокарии ту кам зи нӯъмонам

در چاکری تو کم ز نعمانم

Ҳам хӯрдам ва ҳам хўрондом аз ҷавдат

هم خوردم و هم خوراندام از جودت

Он қадар ки аз шумораи вомонм

آن قدر که از شماره وامانم

Додам ба хилоиқ ва напурсидам

دادم به خلایق و نپرسیدم

Коъдоӣ манаст ё ки аъвонам ?

کاعدای من است یا که اعوانم؟

Зинон ки чу гурги хӯн ман нӯшанд

زینان که چو گرگ خون من نوشند

Он кист ки нест гурба хонам ?

آن کیست که نیست گربه خوانم؟

Эшон на агар хаҷали з ман бошанд

ایشان نه اگر خجل ز من باشند

Ман худ хаҷал аз ҳаёии эшонам

من خود خجل از حیای ایشانم

Подош манаст агар дарин гулшан

پاداش من است اگر درین گلشن

Бар пои ҳамеи хулди муғелонам

بر پای همی خلد مغیلانم

То ман бошам ки хори гулхан ро

تا من باشم که خار گلخن را

Дар гулшани хоси шоҳи нншонм

در گلشن خاص شاه ننشانم

Ман ҳар чаҳ кунам гунаҳ буд лекин

من هر چه کنم گنه بود لیکن

Аз роФти тести чашми ғуфронам

از رافت تست چشم غفرانم

Ҳар чанд маро фузун шавад исён

هر چند مرا فزون شود عصیان

Афви ту фузун буд зи исёнам

عفو تو فزون بود ز عصیانم

Имрӯзи заҳр чаҳ кардаам то ҳол

امروز زهر چه کرده ام تا حال

Ваз ҳар чаҳ накардаам пушаймонам

وز هر چه نکرده ام پشیمانم

Афсӯс ки пери гаштам ва ҳам боз ,

افسوس که پیر گشتم و هم باز،

Дар кори ҷаҳон чу Тифл нодонам

در کار جهان چو طفل نادانم

На солики роҳу расми тазвирам

نه سالک راه و رسم تزویرم

На олами ифтироу бӯҳтонам

نه عالم افترا و بهتانم

На фани фасоду фитна май варзам

نه فن فساد و فتنه می ورزم

На дарси риё ва самъа ме хонам

نه درس ریا و سمعه می خوانم

На муншии корҳои мазмумам

نه منشی کارهای مذمومم

На муфтии розҳои пинҳонам

نه مفتی رازهای پنهانم

На монеъи барги айши дарвешам

نه مانع برگ عیش درویشم

На қотеъи ризқи ҷяши султонам

نه قاطع رزق جیش سلطانم

Зонаст ки ҳар замони блоӣии нав

زان است که هر زمان بلائی نو

Ояд ба сар , аз ҷафои давронам

آید به سر، از جفای دورانم

Монанди зарӣ ки сикка кам гирад

مانند زری که سکه کم گیرد

Пайваста ба зери путку сндонм

پیوسته به زیر پتک و سندانم

Чун сими дағал ба ҳар ки бидиҳандам

چون سیم دغل به هر که بدهندم

Ҳам боз пас оварад ба дуконам

هم باز پس آورد به دکانم

Ночизтар аз хзФ ба бозорам

ناچیزتر از خزف به بازارم

Бе қадартар аз гуҳар ба Аммонам

بی قدرتر از گهر به عمانم

Аз кори маъоди хеши машғӯлам

از کار معاد خویش مشغولم

Дар кори маоши хеши ҳайронам

در کار معاش خویش حیرانم

Дар банди вафои зи табъи озодам

در بند وفا ز طبع آزادم

Дар чоҳи балои зи ғдри ихвонам

در چاه بلا ز غدر اخوانم

Аз бас ки зҷони хеши дили тангам

از بس که زجان خویش دل تنگم

Шуд пӯст ба тани мисоли зиндонам

شد پوست به تن مثال زندانم

Вази бас ки зиҳам Раҳон ҷафо дидам

وز بس که زهم رهان جفا دیدم

Аз сояи хештани ҳросонм

از سایه خویشتن هراسانم

Аз теғи ҷафои чархи мзбўҳм

از تیغ جفای چرخ مذبوحم

Дар кӯии вафои хеши қурбонам

در کوی وفای خویش قربانم

На дар ғами хонимони табризам

نه در غم خانمان تبریزم

На дар паии кору бори тҳронм

نه در پی کار و بار طهرانم

эй шоҳи ҷаҳони биё тараҳҳум кун

ای شاه جهان بیا ترحم کن

Бар ман ки зи сари гузашти тӯфонам

بر من که ز سر گذشت طوفانم

Имсок агар кунӣ ба маърӯфам

امساک اگر کنی به معروفم

Тасреҳ агар кунӣ ба эҳсонам

تصریح اگر کنی به احسانم

Баъд аз чл ва ҳафт соли умри охир

بعد از چل و هفت سال عمر آخر

Рӯй аз ту кадоми сўбгрдонм ?

روی از تو کدام سوبگردانم؟

Ман қҳбаҳи ним ки ҳар замони ҷоӣӣ

من قحبه نیم که هر زمان جائی

Биншинам ва як ҳариф бинишонам

بنشینم و یک حریف بنشانم

Ҳар рӯз мабар ба чанги зрғомм

هر روز مبر به چنگ ضرغامم

Ҳар бор мабар ба коми събонм

هر بار مبر به کام ثعبانم

Шояд ки шунида бошӣ аз хориҷ

شاید که شنیده باشی از خارج

Авзоъи мазореъи Фароҳонам

اوضاع مزارع فراهانم

Ваон қиссаи дстҷону сорўқм

وان قصه دستجان و ساروقم

Ваон ҳиссаи козрону сиронм

وان حصه کازران و سیرانم

Ваон ғуссаи кору бори мағшушам

وان غصه کار و بار مغشوشم

Ваонанда хонимони вайронам

وان انده خانمان ویرانم

Ҷонам ба сутӯҳ омад аз астў

جانم به ستوه آمد از استو

То худ чаҳ расад ба малики гргонм

تا خود چه رسد به ملک گرگانم

Ҷонам ба сутӯҳ омад аз астў

جانم به ستوه آمد از استو

То худ чаҳ расад ба малики гргонм

تا خود چه رسد به ملک گرگانم

Зон пас ки ҳзоўаҳ рафту миҳробод

زان پس که هزاوه رفت و مهرآباد

Кӣ дар ғами тавр ва бо дрстонм ?

کی در غم طور و با درستانم؟

Худоами камӣн ки пеш азин буданд

خدام کمین که پیش ازین بودند

Ҷоруби кашони коху айвонам

جاروب کشان کاخ و ایوانم

Имрӯз ба байн ки чун ҳуҷуми оранд

امروز به بین که چون هجوم آرند

Бар обу замину боғу бустонам

بر آب و زمین و باغ و بستانم

Бустону сарои ман тамаъ доранд

بستان و سرای من طمع دارند

Дарбон , саройу бӯстонами бонам

دربان، سرای و بوستانم بانم

Аз аҳли ватан хароб шуд як ҷо

از اهل وطن خراب شد یک جا

Ҳар ҷо ки иморатӣ ба аўтонм

هر جا که عمارتی به اوطانم

Бали гурусна дар Ироқ маҳсӯранд

بل گرسنه در عراق محصورند

Билфеъли ҳамаи риҷолу нисвонам

بالفعل همه رجال و نسوانم

Магузор чунин ба дасти номардон

مگذار چنین به دست نامردان

Охир на магари зи шоҳи мардонам

آخر نه مگر ز شاه مردانم

Худ ҷузи ту кас дигар куҷо бошад

خود جز تو کس دگر کجا باشد

Дар фикру хаёли суду хусронам ?

در فکر و خیال سود و خسرانم؟

Онам ки набошад инчи ғами хорӣ

آنم که نباشد ایچ غم خواری

Ҷузи лутфи туу худои мнонм

جز لطف تو و خدای منانم

Баъд аз падару бародару хуишон

بعد از پدر و برادر و خویشان

Пайвастаи муқӣми байти аҳзонм

پیوسته مقیم بیت احزانم

Танҳо шудам ва ба коми душман ҳо

تنها شدم و به کام دشمن ها

Бечора ва бенавоу сомонам

بی چاره و بی نوا و سامانم

Осони з ту бозгардад ин мушкил

آسان ز تو بازگردد این مشکل

Чун худ зи ту мушкиласт осонам

چون خود ز تو مشکل است آسانم

Бо он ки зи садри ъзўи ҷоҳ аз ту

با آن که ز صدر عزو جاه از تو

Афтода ба кунҷи байти аҳзонм

افتاده به کنج بیت احزانم

Биллоҳ ки нахоҳам аз худои худ

بالله که نخواهم از خدای خود

Ҷузи ин ки фидоӣ ту шавад ҷонам

جز این که فدای تو شود جانم

Гӯйии ҳамаи шери дард вғм додам

گویی همه شیر درد وغم دادم

Модар ки ба лаби ниҳоди пистонам

مادر که به لب نهاد پستانم

Ман вопаси корвону пеш аз ман

من واپس کاروان و پیش از من

Рафтанди бародарону хўишонм

رفتند برادران و خویشانم

Гар дар ғами сад чу моҳи канъон буд

گر در غم صد چو ماه کنعان بود

намегуфтам ман ки : пери канъонам

می گفتم من که:پیر کنعانم

Ёрб ту , ба фазли хештани борӣ ,

یارب تو، به فضل خویشتن باری،

Зини вартаи ҳавлноки бурҳонам

زین ورطه هولناک برهانم