Ҷалоири қарз ӯ беҳаду мар , шуд

جلایر قرض او بی حد و مَرْ شد

зи сармои ҳолаташ аз саг бтар шуд

ز سرما حالتش از سگ بتر شد

Ҷалоир то занах дар зер қарз аст

جلایر تا زنخ در زیر قرض است

зи сармо то саҳар ҳар шаб ба ларз аст

ز سرما تا سحر هر شب به لرز است

Чаро шаҳи зода аз ҳолаш хабар нест

چرا شهزاده از حالش خبر نیست

Ба фикри кӯдакон дар ба дар нест ?

به فکر کودکان در به در نیست؟

Ҷалоир ҳар чаҳ гуяд рост гуяд

جلایر هرچه گوید راست گوید

Тамомӣ бе кам ва бекост гуяд

تمامی بی کم و بی کاست گوید

Ҷалоири зодаи абди зар харидӣ аст

جلایرزاده عبد زر خریدی است

Ки ин ҷои омадаи баҳр умедӣ аст

که اینجا آمده بهر امیدی است

На шаҳи зода ба даргоҳаш талаб кард

نه شهزاده به درگاهش طلب کرد

На ӯ нохостаи тарк адаб кард

نه او ناخواسته ترک ادب کرد

Агар ман пер ҳастам ӯ ҷавон аст

اگر من پیر هستم او جوان است

Сазои хизмати ин остон аст

سزای خدمت این آستان است

На нои асл ва на авбошаст ин Тифл

نه نا اصل و نه اوباش است این طفل

На ҳар ҷои ош , фаррошаст ин Тифл

نه هر جا آش، فراش است این طفل

Чаро бояд ки дркнҷӣ биафтад ?

چرا باید که در کنجی بیفتد؟

Чу гӣлонӣ ки аз панҷӣ биафтад

چو گیلانی که از پنجی بیفتد

Тамаъ дорад злтФи шоҳи зода

طمع دارد زلطف شاهزاده

Ки гардад шафқаташ биравӣ зиёда

که گردد شفقتش بر وی زیاده

Илоҳӣ то ҷаҳон поянда бошад

الهی تا جهان پاینده باشد

Пас аз ҳар рафтанӣ оянда бошад ,

پس از هر رفتنی آینده باشد

Равад идбор , ояд бахту иқбол

رود ادبار، آید بخت و اقبال

Ба ҳар рӯз ва ба ҳар моҳ ва ба ҳар сол

به هر روز و به هر ماه و به هر سال

Барои чокарони шоҳи зода

برای چاکران شاهزاده

Ки бодои умру давлаташони зиёда

که بادا عمر و دولتشان زیاده