Маликои моро аз доми ҳавои рҳоӣии даҳу бароаи ҳудо рҳнмоӣӣ кун . Ҳамаи бғФлт хуфтаем ва ба ҳайрати ошуфта . Ба каромат мададӣ фирист , ба анояти назарии фармой ки корӣ аз даст рафта дорему поӣӣ дар гули фурӯи монда . Муддати умри азиз мнқзӣ шуд , фурсати вақти шариф муғтанам наомад .

ملکا ما را از دام هوا رهائی ده و براه هدی رهنمائی کن. همه بغفلت خفته ایم و به حیرت آشفته. به کرامت مددی فرست، به عنایت نظری فرمای که کاری از دست رفته داریم و پائی در گل فرو مانده. مدت عمر عزیز منقضی شد، فرصت وقت شریف مغتنم نیامد.

Акнӯн шаби фироқ дар пешасту рӯзи тлоқ дар пай . На бизоъати тоъатӣ дар кафи мибиним , на тавфиқи ибодат дар худ . Ҷаҳонӣ гуноҳ оварадем ва дар ту паноҳи амни иҷиби алмзтри адои дуоа , Киеви тўиснои ман ътоӣку анати томрнои бдъоӣки вспосу ситоиши туро дар хураст ки мушти хокро ҷон пок додӣ , гавҳари дил дар пайкар гул наҳодӣ , хирадро дар олами ҷони молики амр ва фармон кардӣ . Донишро дар малики хиради матоъ ва мабсут ?илед доштӣ . Пас мояи тўоноӣӣ мураттаб намӯдӣ ки панҷаи дониш қавӣ кунаду аҳкоми худ бомзоءи расонад то ҳудӯди ҳавосу қуво аз ҳуҷуми ҳавасу ҳаво маҳфӯз монаду хонаи дил аз таъаррузи бегонаи мҳрўс , сбҳонки раби албити таборакату таъолӣат ва ҳар яке аз инҳо барои мо неъматӣаст ва моро аз ту миннатӣ ки шукри он дар баён нагунҷаду шарҳи он бзбон наёяд . ё раби чунон ки неъмати равон ато кардӣ , макунат тўоноӣии каромати фармой ки шукри неъмат ҳо гузорему боби раҳмат ҳо гушойем . ё илоҳӣу рабӣу Сайидии ҳамаро чашми умеди бадаргоҳи ту бозасту дасти ниёзи брҳмти ту дароз , мо бандагони осӣ ки :

اکنون شب فراق در پیش است و روز تلاق در پی. نه بضاعت طاعتی در کف میبینیم، نه توفیق عبادت در خود. جهانی گناه آوردیم و در تو پناه امن یجیب المضطر ادا دعاه، کیف تویسنا من عطائک و انت تامرنا بدعائک وسپاس و ستایش ترا در خور است که مشت خاک را جان پاک دادی، گوهر دل در پیکر گل نهادی، خرد را در عالم جان مالک امر و فرمان کردی. دانش را در ملک خرد مطاع و مبسوط الید داشتی. پس مایة توانائی مرتب نمودی که پنجه دانش قوی کند و احکام خود بامضاء رساند تا حدود حواس و قوا از هجوم هوس و هوا محفوظ ماند و خانه دل از تعرض بیگانه محروس، سبحانک رب البیت تبارکت و تعالیت و هر یکی از این ها برای ما نعمتی است و ما را از تو منتی که شکر آن در بیان نگنجد و شرح آن بزبان نیاید. یا رب چنان که نعمت روان عطا کردی، مکنت توانائی کرامت فرمای که شکر نعمت ها گزاریم و باب رحمت ها گشاییم. یا الهی و ربی و سیدی همه را چشم امید بدرگاه تو باز است و دست نیاز برحمت تو دراز، ما بندگان عاصی که:

Агар чаҳ ҳар чаҳ нокарданӣ буд кардему ҳаргиз бар ҷурми хеши узрӣ пеш наёварда , вале то нақши лотқнтўои ҳрз қулӯб дорему айни яқин ба ; ани аллоҳи иғФри алзнўб агар атбоқи офоқи бкбоӣри зулот анбошта созему ҷароиди айёми бҷроиму осоми бнгоштаҳ , шояд ки бо афзӯнии лутфи ту бо анбӯҳи ҷурми худ бок надорем .

اگر چه هر چه ناکردنی بود کردیم و هرگز بر جرم خویش عذری پیش نیاورده، ولی تا نقش لاتقنطوا حرز قلوب داریم و عین یقین به؛ ان الله یغفر الذنوب اگر اطباق آفاق بکبائر زلات انباشته سازیم و جراید ایام بجرایم و آثام بنگاشته، شاید که با افزونی لطف تو با انبوه جرم خود باک نداریم.

Лӯлои мо ҳикмати бмни тъзиби ҷоҳди як вқзити бмни ахлоди муониди як лҷълти алнори кулҳо брдоу сломоу мокони лоҳди фӣҳо мқроу лои мқомо

لولا ما حکمت بمن تعذیب جاحد یک وقضیت بمن اخلاد معاند یک لجعلت النار کلها بردا و سلاما و ماکان لاحد فیها مقرا و لا مقاما

Ҳама аз ту фазлу мкрмти зебад ва аз мо аҷзу масканат , аз абди залили ҷуз хато наёяд бар раби ҷалили ҷуз ато нишоед . Ибодати бандагони узр ва пӯзишаст , хоссаи худовандони афву бахшиш .

همه از تو فضل و مکرمت زیبد و از ما عجز و مسکنت، از عبد ذلیل جز خطا نیاید بر رب جلیل جز عطا نشاید. عبادت بندگان عذر و پوزش است، خاصه خداوندان عفو و بخشش.

На аз въди раҳмат маъюс метавон буд , на аз ваъиди нқмт мأмўн метавон шуд . Бики сӯи кохи ғаффорӣ афрохтаанд ва як сӯи нори қаҳҳории афрӯхта ва аз ҳар тарафи ғулғул , ани алоброри лФии Наим –у ани алФҷори лФӣ ҳаҷем андохта . Қавмии бъшўаҳи оҷил дар айшанду қавмии бўъдаҳи оҷл дар тиш . Дилҳо дар ҳаваси дунёи баста , танҳо дар талаби уқбои хаста . Хунаки он ки зин ҳар ду руста дораду дили биёади яке пайваста .

نه از وعد رحمت مأیوس میتوان بود، نه از وعید نقمت مأمون میتوان شد. بیک سو کاخ غفاری افراخته اند و یک سو نار قهاری افروخته و از هر طرف غلغل، ان الابرار لفی نعیم – و ان الفجار لفی حجیم انداخته. قومی بعشوه عاجل در عیشند و قومی بوعده آجل در طیش. دل ها در هوس دنیا بسته، تن ها در طلب عقبی خسته. خنک آن که زین هر دو رسته دارد و دل بیاد یکی پیوسته.

Роҷбои лқоءи раба , ансобдоءи ҳуба , ноӣёи ани дўоءи қалба ,у доӣаҳи бдоӣаҳи бқоӣаҳи фии Фноӣаҳ . Ҳиўаҳи фии ҳўоӣаҳ ё ман зикраи шФоءу исмаи дўоءу тоъатаи ғании арҳми ман раъси молаи алрҷоءу силаҳаи албкоء

راجبا لقاء ربه، انسابداء حبه، نائیا عن دواء قلبه، و دائه بدائه بقائه فی فنائه. حیوه فی هوائه یا من ذکره شفاء و اسمه دواء و طاعته غنی ارحم من رأس ماله الرجاء و سلاحه البکاء

Мо ҳайрат задагон ки ҷурмӣ ба умед раҳмат кардаему аҷзӣ дар муқобил қудрат оварда , дилӣ дар хавф ва рҷоء дорему дастӣ бар домани алтҷоء .

ما حیرت زدگان که جرمی به امید رحمت کرده ایم و عجزی در مقابل قدرت آورده، دلی در خوف و رجاء داریم و دستی بر دامن التجاء.

Нҳмдку ншкрки алии мо авваляти ман нъмку асбғти ман кирмаку арслти ман рслку аўзҳти ман сблку анзлти ман ктобку аҷзлти ман хтобк

نحمدک و نشکرک علی ما اولیت من نعمک و اسبغت من کرمک و ارسلت من رسلک و اوضحت من سبلک و انزلت من کتابک و اجزلت من خطابک

Паямбарони поки равон аз фарои қудси бсрои инс равон кардӣ ки зумраи бандагонро аз теппаи ғўоити бароаи ҳидоят даъват кунанд ва моро аз ҷумла табақотамам бФри даъвату шикваи байъати расӯлии мухтор , Мустафои рутбаи ихтисос ва астФӣ додӣ ки хоҷа ҳар ду оламасту муфаххари насли одам . Лмъаҳи нури аҳад ва ҳастӣ ҷони хаду мояи равони донсу иллати вуҷӯди офариниш . Аввалин нафхаи бустони ҷӯад , нахустин ршҳаҳи бенон вуҷӯд , ақли шарифи кул , шоҳи ҳдоаҳи сбл , хатми ҷамеъи русул , Муҳамади Маҳмӯди масъӯди алайҳи саломи аллоҳи алмалики алўдўду алии ?алаи алъзи алмёмину асҳобаи алтибини алтоҳрини симо ва лек ва мо сормку васӣау соҳибаи ядуллоҳи алқоҳр , ваҷҳи аллоҳи алзоҳри ҳисоми шаҳри болҳқ , эмоми нутқи болсдқ ,ҳамам ҳукми болъдл , ғмоми сҷми болФзли ояти ҷалоли яздоне , ғояти камоли инсонӣ , китоби нотиқи худои саҳоби сокби Нидо , алӣ вале Муртазои салавоти аллоҳи алайҳу алии авлодаи аломҷоду аҳФодаҳи алонҷоди мокони алўбли ман алғиси волшбли ман аллису алдри ман албҳри волиўми ман алшҳр .

پیمبران پاک روان از فرای قدس بسرای انس روان کردی که زمره بندگان را از تپه غوایت براه هدایت دعوت کنند و ما را از جمله طبقات امم بفر دعوت و شکوه بیعت رسولی مختار، مصطفی رتبه اختصاص و اصطفی دادی که خواجه هر دو عالم است و مفخر نسل آدم. لمعه نور احد و هستی جان خد و مایة روان دانس و علت وجود آفرینش. اولین نفخه بستان جود، نخستین رشحه بنان وجود، عقل شریف کل، شاه هداه سبل، ختم جمیع رسل، محمد محمود مسعود علیه سلام الله الملک الودود و علی آله العز المیامین و اصحابه الطیبین الطاهرین سیما و لیک و ما صارمک و وصیه و صاحبه یدالله القاهر، وجه الله الزاهر حسام شهر بالحق، امام نطق بالصدق، همام حکم بالعدل، غمام سجم بالفضل آیت جلال یزدانی، غایت کمال انسانی، کتاب ناطق خدا سحاب ساکب ندا، علی ولی مرتضی صلوات الله علیه و علی اولاده الامجاد و احفاده الانجاد ماکان الوبل من الغیث والشبل من اللیث و الدر من البحر والیوم من الشهر.

Дигари хотири шӯхи мо аз анбӯҳии гуноҳ , андӯҳии надод ки хоҷаи мо шафиъи рӯз маҳшарасту қасими тӯбоу сқр , ва мо хилқатаи алорҳмаҳи ллъолмини гавҳари пок ӯро аз раҳмати хоси худ сириштӣу тўқиъи шафоати баном шарифаш навиштӣ ва ин худ яке аз ҷлоӣл нъмаст ва ин умматро тафзилӣ бар соирамам ки раҳмати оламин шоФъ мусалламинаст вФотҳи хайбари соқии кавсари шеър

دیگر خاطر شوخ ما از انبوهی گناه، اندوهی نداد که خواجه ما شفیع روز محشر است و قسیم طوبی و سقر، و ما خلقته الارحمه للعالمین گوهر پاک او را از رحمت خاص خود سرشتی و توقیع شفاعت بنام شریفش نوشتی و این خود یکی از جلائل نعم است و این امت را تفضیلی بر سایر امم که رحمت عالمین شافع مسلمین است وفاتح خیبر ساقی کوثر شعر

Фолҳмдллаҳи алзии ҳдонои лиҳозоу мокнои лнҳтдии лӯлои ани ҳдонооллаҳ , илоҳами арзқнои шФоътҳму аҳшрнои мъҳму фии змртҳму адхлнои фии кули хайри адхлтҳму ахрҷнои ман кули сӯъ ахрҷтҳм манеҳ , бҳқку бҳқҳми слўотки алайҳу алайҳими аҷмъини илои явми аддӣни вассаломи алии ман атбъи алҳдӣ

فالحمدلله الذی هدانا لهذا و ماکنا لنهتدی لولا ان هداناالله، الهم ارزقنا شفاعتهم و احشرنا معهم و فی زمرتهم و ادخلنا فی کل خیر ادخلتهم و اخرجنا من کل سوء اخرجتهم منه، بحقک و بحقهم صلواتک علیه و علیهم اجمعین الی یوم الدین والسلام علی من اتبع الهدی

Бар равони арбоби ҳуш , пӯшида нахоҳад буд ки ҳосили офариниши халқи ҷузи парастишу шносоӣӣ ҳақ нест ва ҳар мавлуд ки нахуст бавуҷуд ояд ҳам чунон бар фитрати аслӣ боқӣаст то хавоси ҳавоси ҷилваи бурузи кандӯи самъу басари хосияту асари намояд . Пас дар он ҳоли табъи кӯдаки бимасобаи лавҳии содау қабул ҳар нақширо омода бошад ва ҳар чаҳ бинад вшнўд бетакаллуф забт кунаду батадрӣҷ инсӣ бидон гирад ки б манзалаи малакаи росихау табиат сония гардад ва аз ин ҷост ки ағлаби ибодро мадори эътиқод бар таассеи обоء ва аҷдодасту аксари косиб ваҷҳ маошанд на толиби илми маъод . Қавмӣ ки аз амри дунёи бълми дайн машғӯл шаванд ҳам баъзе ҳануз илм аз ҷаҳл надониста , маҷҳӯлӣ чанд маълум шуморанду доми фиребии бадасти оранд ки хотири мурӣдон сайд кунанду дилҳои содаи бқиди оранд ва баъзе ки дар роҳи талаби гомии фишурда , роҳи таҳсил пеш гиранду расми таътил фурӯ гузоранд ва низ бештар онаст ки чун бмқоми таҳқиқи внкот дақиқ расанд , шубаҳот чанд ки зодаи авҳому мояи лағзиш иқдомаст фаро пеш ояд ки рафъи он ҷузи бмшқти нафасу тавваҷуҳи бъолми қудс мақдӯр нагардад лоҷарами боқтзои касолат дар илтизоми ҷаҳолати боқӣ монандиу бўҳми ҷузъӣ аз фаҳми куллӣ қонеъ шаванд ва баъзе ки азин доми балои ҷустаи бзўри саъйу иҷтиҳоди вуқуфӣ дар илми мбдоءи вмъод пайдо кунанд ки бо вуҷӯди пидоӣии нури ҳақи пинҳони натавонад буд ва низ ғолиб онаст ки чун дар шариъати худ марҷаъиятӣ ёбанду мъшри авомро дар доираи худ маҷмӯ ва худро дар миҳробу минбари матоъу матбӯъи бенанд , иззату зиллатро дар ривоҷу касоди ҳамон мазҳаби вмлти дида агар бутлони он шариъатро бҳқиқти маълуми намоянди боз бақадр имкон дар китмон ҳақ кӯшанду дайн бадунё фурушанд . Чунон ки хафоаши тирагии шабро моя маош донад вдшмни равшании рӯзу тобиши меҳри ҷаҳон афрӯзасту болҷмлаҳи баннои олами имкон бар эътибор таркибаст ки ҳарҷо ақлӣ аст нақулӣ дар баробар дорад ва ҳар ҷо камолӣаст нақсӣ дар муқобил . Гавҳари ҷони пок дар пайкари обу хок ниҳодаанду маликоти рӯҳонӣ бо шаҳавоти ҳайвонӣ ҷамъ карда . Инсонаш хонанд вқобл онаш донанд ки ҳофизи роз амонат шаваду ҳомили бор таклиф гардад ҳайҳот ! ҳайҳот !

بر روان ارباب هوش، پوشیده نخواهد بود که حاصل آفرینش خلق جز پرستش و شناسائی حق نیست و هر مولود که نخست بوجود آید هم چنان بر فطرت اصلی باقی است تا خواص حواس جلوه بروز کندو سمع و بصر خاصیت و اثر نماید. پس در آن حال طبع کودک بمثابه لوحی ساده و قبول هر نقشی را آماده باشد و هر چه بیند وشنود بی تکلف ضبط کند و بتدریج انسی بدان گیرد که ب منزله ملکه راسخه و طبیعت ثانیه گردد و از این جاست که اغلب عباد را مدار اعتقاد بر تاسی آباء و اجداد است و اکثر کاسب وجه معاشند نه طالب علم معاد. قومی که از امر دنیا بعلم دین مشغول شوند هم بعضی هنوز علم از جهل ندانسته، مجهولی چند معلوم شمارند و دام فریبی بدست آرند که خاطر مریدان صید کنند و دل های ساده بقید آرند و بعضی که در راه طلب گامی فشرده، راه تحصیل پیش گیرند و رسم تعطیل فرو گذارند و نیز بیشتر آن است که چون بمقام تحقیق ونکات دقیق رسند، شبهات چند که زاده اوهام و مایة لغزش اقدام است فرا پیش آید که رفع آن جز بمشقت نفس و توجه بعالم قدس مقدور نگردد لاجرم باقتضای کسالت در التزام جهالت باقی مانند و بوهم جزئی از فهم کلی قانع شوند و بعضی که ازین دام بلا جسته بزور سعی و اجتهاد وقوفی در علم مبداء ومعاد پیدا کنند که با وجود پیدائی نور حق پنهان نتواند بود و نیز غالب آن است که چون در شریعت خود مرجعیتی یابند و معشر عوام را در دایره خود مجموع و خود را در محراب و منبر مطاع و متبوع بینند، عزت و ذلت را در رواج و کساد همان مذهب وملت دیده اگر بطلان آن شریعت را بحقیقت معلوم نمایند باز بقدر امکان در کتمان حق کوشند و دین بدنیا فروشند. چنان که خفاش تیرگی شب را مایة معاش داند ودشمن روشنی روز و تابش مهر جهان افروز است و بالجمله بنای عالم امکان بر اعتبار ترکیب است که هرجا عقلی است نقلی در برابر دارد و هر جا کمالی است نقصی در مقابل. گوهر جان پاک در پیکر آب و خاک نهاده اند و ملکات روحانی با شهوات حیوانی جمع کرده. انسانش خوانند وقابل آنش دانند که حافظ راز امانت شود و حامل بار تکلیف گردد هیهات! هیهات!

Асбоби маишати дунё ба манзалаи ваҷҳ кафофӣаст ки султон дар ваҷҳи хадам муқарар дорад то шарти хизмат ба ҷои оранду шукр неъмат гузоранд вале аз ҷумлаи табақоти чокарон , маъдӯдии ҳосили чокариро тақдим хизмат донанд на таҳсили неъмату боқӣ чокарон анъоманд на шокири манъам ва ҷолиб ҷоҳанд , на толиби шоҳ . Чаҳ майлу эърозу қабулу инкорашонро пайваста ба тағйири мансабӣу тохири матлабӣу тавфири марсумӣу ваъдаи маълумӣ баста байнем ва донем ки чун ба ҷамъи кафоф чолок гирданд , аз ҳатки сари ифоф бебок шаванд ва бошанд ки бҳби ҷоҳу моли буғзи ақрону амсол андеша карда чунон дар якдигар уфтанд ки ба як бор аз хизмату махдуми ғофили монда , ҳосили чокаришони ҷузи ғарази хешу тамаъ хом набошад .

اسباب معیشت دنیا به منزله وجه کفافی است که سلطان در وجه خدم مقرر دارد تا شرط خدمت به جا آرند و شکر نعمت گزارند ولی از جمله طبقات چاکران، معدودی حاصل چاکری را تقدیم خدمت دانند نه تحصیل نعمت و باقی چاکران انعامند نه شاکر منعم و جالب جاهند، نه طالب شاه. چه میل و اعراض و قبول و انکارشان را پیوسته به تغییر منصبی و تاخیر مطلبی و توفیر مرسومی و وعده معلومی بسته بینیم و دانیم که چون به جمع کفاف چالاک گردند، از هتک سر عفاف بی باک شوند و باشند که بحب جاه و مال بغض اقران و امثال اندیشة کرده چنان در یکدیگر افتند که به یک بار از خدمت و مخدوم غافل مانده، حاصل چاکریشان جز غرض خویش و طمع خام نباشد.

Кзлки ҳазрати манъами ҳақиқӣ ки неъмат ҳастӣ бахшида ӯсту халъати хилқати пӯшида аз ӯ , хон неъмати дунёи мшхўни бмўоӣд алвон дошт ки зумраи халқро воситаи айшии мҳноу ротбаҳи ризқӣ муҳайё гашта , нақд ҳастӣ сарфи ҳақ парастӣ кунаду худошиносӣ , на худпарастӣу носипосӣ . Вале аз ҷумлаи табақоти бандагон , қалилӣ ба қисми хеши шокир ва қонеъанд ва ба ҳукми ақли розӣу тобеъу боқӣ банда нафасанду тобеъи ҳис ки чун барин хон гузаранду мўоид алвон нигаранд пои шикебашон монанди магас дар шаҳди ҳаваси фурӯи монда , пас чунон масти бодаи ғифлату маҳви шоҳид шаҳват шаванд ки ба куллӣ аз ёди манъами вшкри неъмати фароғати гузида , гўӣии ҳаззи эшон аз маротиби шҳўу аволими вуҷӯд ; ҳамин ҷониб захорифаст на касби маориф , чаҳ ҳар чаҳ бенанд ва донанд ва гӯйанду ҷӯянди ҳамаи дунёу кори дунёст ва агар аз ди йени нишонеи мондаи ҳамин ҳуҷҷату даъвои гуруҳе бебасарон ки дар маърифат суханӣ гӯйанд бзни заъифи худ роҳи ҷӯянд , ғояти бахшашони ҷанг ва ҷадаласт на илму амал ва бошад ки худу ҷамъӣ аз ҷодаи ҳидоят ба ҷониби залолат майл кунанду зол ва мзл гирданд . Волзини кФрўои аўлёӣҳми алтоғўти ихрҷўнҳми ман алнўри илои алзлмоти аўлӣки асҳоби алнори ҳам фӣҳо холдўн ва шак нест ки ин тайифа ё ҳайвонӣ бар сӯрат инсонанд ё инсонӣ бо сирати шайтон ки бо кисвати инсонии одат шайтонӣ доранду мардуми содаи дилро мғўӣ вмзл шаванд .

کذلک حضرت منعم حقیقی که نعمت هستی بخشیده اوست و خلعت خلقت پوشیده از او، خوان نعمت دنیا مشخون بموائد الوان داشت که زمره خلق را واسطه عیشی مهنا و راتبه رزقی مهیا گشته، نقد هستی صرف حق پرستی کند و خداشناسی، نه خودپرستی و ناسپاسی. ولی از جمله طبقات بندگان، قلیلی به قسم خویش شاکر و قانعند و به حکم عقل راضی و تابع و باقی بنده نفسند و تابع حس که چون برین خوان گذرند و مواید الوان نگرند پای شکیبشان مانند مگس در شهد هوس فرو مانده، پس چنان مست باده غفلت و محو شاهد شهوت شوند که به کلی از یاد منعم وشکر نعمت فراغت گزیده، گوئی حظ ایشان از مراتب شهو و عوالم وجود؛ همین جانب زخارف است نه کسب معارف، چه هر چه بینند و دانند و گویند و جویند همه دنیا و کار دنیاست و اگر از د ین نشانی مانده همین حجت و دعوا گروهی بی بصران که در معرفت سخنی گویند بظن ضعیف خود راه جویند، غایت بخششان جنگ و جدل است نه علم و عمل و باشد که خود و جمعی از جاده هدایت به جانب ضلالت میل کنند و ضال و مضل گردند. والذین کفروا اولیائهم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات اولئک اصحاب النار هم فیها خالدون و شک نیست که این طایفه یا حیوانی بر صورت انسانند یا انسانی با سیرت شیطان که با کسوت انسانی عادت شیطانی دارند و مردم ساده دل را مغوی ومضل شوند.

Чунон ки дар ҳамин авқоти мушрикии палиди ҳуҷҷатии ҷадид бар шайтанати худ иқома кардау маънӣ дайн гузошта , даъвӣ дайн бардоштааст ва бар ақоиди ботил , бароҳину далоили нигошта ки маънии он ҳбоءасту мояи он ҳаво .

چنان که در همین اوقات مشرکی پلید حجتی جدید بر شیطنت خود اقامه کرده و معنی دین گذاشته، دعوی دین برداشته است و بر عقاید باطل، براهین و دلایل نگاشته که معنی آن هباء است و مایة آن هوا.

Ғофил аз ин ки имрӯзи бимни иқболи шаҳаншоҳи ислом , калаки олимони эълом чун теғи ғозёни фирӯзи кФрсўз вдин фурӯзасту карами шаби тобро маҷоли тобиш рӯз нест . Шаҳриёрии чунин ки хусрав рӯй замини вҳомии малики вдини вношри рояти амну амону нойиби сҳоби асру замони куҷои мумкини тавон буд ки бо вуҷӯди ғайрати султонӣ аз шуюъи фитнаи шайтонӣ ғифлат гузинаду носзоӣии чунин дар боби дайни мубин истимоъ кунаду хаёли савдои фосид аз димоғи арбоби мафосид интизоъ нафармоед . Магари чокарони дарбори ақдасу тобеъони миллати муқаддасро даст ва бенон бар калак ва синон нест ки фирқаи душманонро қудрати нашри кутубу назм китоб бошад ё таъйиди давлат безавол на аз имдоди ҳазрат лоязоласт ки аз дасту забони кофарони нақсу зӣоне дар он ҳосил ояд ё дарин аҳд ки маҳди раҳмати оми вазмони ғайбати эмом аномаст дидаи Фтну гардани змнро аз кӯҳлу сину қайди расани ҷдоӣӣ ва рҳоӣӣ хоҳад буд ки қавмии ночиз бе тамизи даст штт бароранд ё нақшӣ ғалат нигоранд . Иридўни литФўои нуруллои боФўоҳми валлоҳи мтми нураи влўкраҳи алмшркўни ҳазрати холиқ , зимоми мҳоми хилоиқро дар қабзаи иқтидори хусравии комкори ниҳода ки маҷмӯъаи ақл ва адласту дебочаи фазлу базлу муадаби фалаку малику мудаббири замину замону мураввиҷи ислому имони масолики мамолик аз мхотри мҳолки пероста , шроиФи авқоти бўзоиФи тоъоти ороста . Гоҳи тартиби асбоб ҷиҳод кунаду гоҳи тарбияти асҳоби иҷтиҳод ва дар ҳар ҳол ҳар чаҳ гуяд тақрири фазойил илмасту тўқири аФозли дайн . Ҳар чаҳ ҷӯяд таии асос ваҳмасту басти яқин ва ҳар чаҳ хоҳад ризои худои муайяну қабули расӯли амин ва ҳар чаҳ коҳади ъдти мушрикину ъдти куфру кин .

غافل از این که امروز بیمن اقبال شهنشاه اسلام، کلک عالمان اعلام چون تیغ غازیان فیروز کفرسوز ودین فروز است و کرم شب تاب را مجال تابش روز نیست. شهریاری چنین که خسرو روی زمین وحامی ملک ودین وناشر رایت امن و امان و نایب صحاب عصر و زمان کجا ممکن توان بود که با وجود غیرت سلطانی از شیوع فتنة شیطانی غفلت گزیند و ناسزائی چنین در باب دین مبین استماع کند و خیال سودای فاسد از دماغ ارباب مفاسد انتزاع نفرماید. مگر چاکران دربار اقدس و تابعان ملت مقدس را دست و بنان بر کلک و سنان نیست که فرقه دشمنان را قدرت نشر کتب و نظم کتاب باشد یا تایید دولت بی زوال نه از امداد حضرت لایزال است که از دست و زبان کافران نقص و زیانی در آن حاصل آید یا درین عهد که مهد رحمت عام وزمان غیبت امام انام است دیده فتن و گردن زمن را از کحل و سن و قید رسن جدائی و رهائی خواهد بود که قومی ناچیز بی تمیز دست شطط برآرند یا نقشی غلط نگارند. یریدون لیطفوا نورالله بافواهم والله متم نوره ولوکره المشرکون حضرت خالق، زمام مهام خلایق را در قبضه اقتدار خسروی کامکار نهاده که مجموعه عقل و عدل است و دیباچه فضل و بذل و مودب فلک و ملک و مدبر زمین و زمان و مروج اسلام و ایمان مسالک ممالک از مخاطر مهالک پیراسته، شرایف اوقات بوظایف طاعات آراسته. گاه ترتیب اسباب جهاد کند و گاه تربیت اصحاب اجتهاد و در هر حال هر چه گوید تقریر فضایل علم است و توقیر افاضل دین. هر چه جوید طی اساس وهم است و بسط یقین و هر چه خواهد رضای خدای معین و قبول رسول امین و هر چه کاهد عدت مشرکین و عدت کفر و کین.

Волҳмдоллаҳи таъолӣ ки имрӯзи бомдоди лутфи субҳонӣу бахти баланди султонӣ ҳар мулкиро лашкарӣаст ва дар ҳар кишварии донишварӣ ки хуршеду брҷис аз бими теғу шарми калакашони ҳмраҳи хаҷалу сифрау ҷли гирифта , синонҳоашон дар рҷми деви куфр , шаҳобӣ соқибасту забонҳоро дар ради баҳси хасми ҷавобии соиб .

والحمدالله تعالی که امروز بامداد لطف سبحانی و بخت بلند سلطانی هر ملکی را لشکری است و در هر کشوری دانشوری که خورشید و برجیس از بیم تیغ و شرم کلکشان حمره خجل و صفره و جل گرفته، سنان هاشان در رجم دیو کفر، شهابی ثاقب است و زبان ها را در رد بحث خصم جوابی صایب.

Инак нутқи мниъи вклки шарифи донои ҷаҳон бар ҳасби таклифи дорои замони ҷавобии босавоб , бар китобии носавоб ки подрии ангриз бар ради мубини набавии внсхи шиори Мустафавии навишта буд додаанду қонӯнӣ дар исботи навбати хоссау иттифоқи шароеъи ҳуққа ниҳодаанд ки агар бо машки турраи ҳўро бар чеҳраи Зуҳра Заҳро нигоранд шояд ва агар сокинони асқоъи қудс аз муҳкамоти оёти он дарсӣ гиранд сазад ва бояд , калаки хоҷа асотинаст ки чун рмҳи хусрави салотин дар арсаи арзи саҳару эъҷози Фозоҳии събони мубини коми душман раббонӣ карда тлқФи мо ёФкўну нутқи осмони улӯм , чун дасти офтоби мулӯк , гавҳари афшонии гирифта .

اینک نطق منیع وکلک شریف دانای جهان بر حسب تکلیف دارای زمان جوابی باصواب، بر کتابی ناصواب که پادری انگریز بر رد مبین نبوی ونسخ شعار مصطفوی نوشته بود داده اند و قانونی در اثبات نوبت خاصه و اتفاق شرایع حقه نهاده اند که اگر با مشک طره حو را بر چهره زهره زهرا نگارند شاید و اگر ساکنان اصقاع قدس از محکمات آیات آن درسی گیرند سزد و باید، کلک خواجه اساطین است که چون رمح خسرو سلاطین در عرصه عرض سحر و اعجاز فاذاهی ثعبان مبین کام دشمن ربانی کرده تلقف ما یافکون و نطق آسمان علوم، چون دست آفتاب ملوک، گوهر افشانی گرفته.

Магар дар базми фалаки ақди парвини гусаста , ё ганҷури малики дарҷи гавҳари шикаста , ё оҳӯони чини нофҳои мишкӣн афкандаанд , ё корвони Мисри тангҳои шукри гушӯда ки ҳар чаҳ бинии нуҷум савоқибасту фурӯғи кавокибу тӯдаи машки нобу хӯша дар хўшобу лиззати таъми наботу шарбати оби ҳаёт . Қоли аллоҳи таъолӣ : ва ман иўтии алҳкмаҳи Фқди аўтии хирои ксиро , хомаи подрии ки умрии санъати сомрӣ бакор мебарад , туъмаи калаки мӯъҷиз нигор шуду дафтари кизбу нуқсони арзаи раду бутлони гашти всри оят : ъсии ани ткрҳўои шиӣои возеҳ ва ошкор омад . Чаҳ дар бдоити ҳоли мусалламин ғаюрро аз истимоъи музахрафот чанд ки он бдкиши нижанди баҳами бофта буд дар афвоҳи авом шӯҳратӣ ёфта , оташи кӣна дар конӯн сина меафрӯхту охроломри бФрбхти худованди асру Ямани ҷаҳди хдиўи аҳди баҳамин воситаи масаълаи исботи навбати хосса ки аз бадви шуюъи илми ҳикмату калом , матраҳи анзори ҳукамои ислом буд , бар ваҷҳе ки дасти баҳсу ҷадал аз зайли далоил кӯтоҳ бошаду абвоби эҳтиҷоҷ бар чеҳраи арбоби лҷоҷ масдӯд созад , самти танқеҳу таҳқиқи пазируфт ва ин номи нек то поёни рӯзгори мулозими давлати пойдори гашт ва ин аҷри ҷазил бар рӯзгори ҷамили шаҳриёри ҷалил , соҳиби тахти ҷам , ҳомии малики аҷам , ворису ҳорси малики Эрону тӯр , манъаму мнтқми халқи наздики вдўр , пушту паноҳи дайни худо , авҷи рафеъи чархи ҳудо , худованди малику миллат , нигаҳбони дайни вдўлт , чеҳри меҳри ҷамол , тиши ҷяши ҷалол , бадари садри смоء , абўолФтҳу алълии фатҳъалии шоҳи қоҷори восил ва оид шуд ки тоҷирами нӯронии мҳршоаҳи авранг сипеҳраст бахт саъдаш мӯед боду тахти маликаши машйади темати алдибочаҳу алхтбаҳ .

مگر در بزم فلک عقد پروین گسسته، یا گنجور ملک درج گوهر شکسته، یا آهوان چین ناف های مشکین افکنده اند، یا کاروان مصر تنگ های شکر گشوده که هر چه بینی نجوم ثواقب است و فروغ کواکب و توده مشک ناب و خوشه در خوشاب و لذت طعم نبات و شربت آب حیات. قال الله تعالی: و من یوتی الحکمه فقد اوتی خیرا کثیرا، خامة پادری ک عمری صنعت سامری بکار میبرد، طعمه کلک معجز نگار شد و دفتر کذب و نقصان عرضه رد و بطلان گشت وسر آیت: عسی ان تکرهوا شیئا واضح و آشکار آمد. چه در بدایت حال مسلمین غیور را از استماع مزخرفات چند که آن بدکیش نژند بهم بافته بود در افواه عوام شهرتی یافته، آتش کینه در کانون سینه میافروخت و آخرالامر بفربخت خداوند عصر و یمن جهد خدیو عهد بهمین واسطه مسئله اثبات نوبت خاصه که از بدو شیوع علم حکمت و کلام، مطرح انظار حکمای اسلام بود، بر وجهی که دست بحث و جدل از ذیل دلایل کوتاه باشد و ابواب احتجاج بر چهره ارباب لجاج مسدود سازد، سمت تنقیح و تحقیق پذیرفت و این نام نیک تا پایان روزگار ملازم دولت پایدار گشت و این اجر جزیل بر روزگار جمیل شهریار جلیل، صاحب تخت جم، حامی ملک عجم، وارث و حارس ملک ایران و تور، منعم و منتقم خلق نزدیک ودور، پشت و پناه دین خدا، اوج رفیع چرخ هدی، خداوند ملک و ملت، نگهبان دین ودولت، چهر مهر جمال، طیش جیش جلال، بدر صدر سماء، ابوالفتح و العلی فتحعلی شاه قاجار واصل و عاید شد که تاجرم نورانی مهرشاه اورنگ سپهر است بخت سعدش موید باد و تخت ملکش مشید تمت الدیباچه و الخطبه.