Арҷмандии осифи аддавлаи бидонад : ки асмъили фиристодаи элчии рӯс ба таърихи ғарраи зии алҳҷаҳ ворид шуд ва агарчӣ ҳеҷ аризау коғаз аз он арҷманд надошт , лекини ъолиҷоаҳи малики алкитоби тафосилӣ ки лозим буд навишта буду бърз воло расед .

ارجمندی آصف الدوله بداند: که اسمعیل فرستاده ایلچی روس به تاریخ غره ذی الحجه وارد شد و اگرچه هیچ عریضه و کاغذ از آن ارجمند نداشت، لیکن عالیجاه ملک الکتاب تفاصیلی که لازم بود نوشته بود و بعرض والا رسید.

Имрӯзи кории умда ки дар ӯҳдаи он арҷмандаст кор элчиасту бас ки ани шоаллоҳи таъолӣ то вуруди мавкиби масъӯд мо боист бавоситаи муҳимоти мутаъаллиқа бова заҳмату тсдиъии бхдоми дарбори шавкати мадори зилл аллоҳӣ нарасад то ки худ ворид шавем , бФзли худои втўҷаҳи шоҳаншоҳи кшўргшои рӯҳи Алъоламин фидоаи таврӣ хоҳем кард ки бкмоли хўрсндӣу сарафрозӣ аз остонаи хилофат мурраххас шавад .

امروز کاری عمده که در عهدة آن ارجمند است کار ایلچی است و بس که ان شاءالله تعالی تا ورود موکب مسعود ما بایست بواسطه مهمات متعلقه باو زحمت و تصدیعی بخدام دربار شوکت مدار ظل اللهی نرسد تا که خود وارد شویم، بفضل خدا وتوجه شاهنشاه کشورگشا روح العالمین فداه طوری خواهیم کرد که بکمال خورسندی و سرافرازی از آستانه خلافت مرخص شود.

Ин авқот ки миҳмони бародари хуҷастаи ахтар комкораст дар лавозими мизбонӣу эҳтиром ӯ ҷаҳду иҳтимомии афзӯн аз андозау ҳисоб лозимаст ; бояд он арҷманд аз ҷониби мо бъолиҷоаҳи Муҳамади ҷъФрхон таъкид намӯда худ низ ҳар шаб ва ҳар рӯз дар он қурби ҷавор ғофил нашавад ; ғояти рзомндии мо аз Муҳамади ҷъФрхон ҳамин хоҳад буд ки одамҳои симои ноўиҷ аз бародари комкори мо изҳори ташаккури намоянд ва ӯ худ камол хўшнўдӣ дошта бошад .

این اوقات که میهمان برادر خجسته اختر کامکار است در لوازم میزبانی و احترام او جهد و اهتمامی افزون از اندازه و حساب لازم است؛ باید آن ارجمند از جانب ما بعالیجاه محمد جعفرخان تاکید نموده خود نیز هر شب و هر روز در آن قرب جوار غافل نشود؛ غایت رضامندی ما از محمد جعفرخان همین خواهد بود که آدم های سیما ناویج از برادر کامکار ما اظهار تشکر نمایند و او خود کمال خوشنودی داشته باشد.

Ба мирзои солеҳ ҳукм кардаем ки аз он тарафи ҳам ба сахтгирӣ рафтор нашаваду амири низоми хотирҷамъӣ бисёр дар ин боби навишта буд . Асмъили бик ки омад элчии исрорӣ дар боби миси туҷҷори вилоёт худашон карда ки ҳамроҳони шуҷоъи алслтн дар Ардакон тохт кардаанд , қадре аз он бкозми хони саводкӯҳии расида ки дар ҳаёт несту боқӣ назд ҳусайни хон знбўркчӣаст ки билфеъл дар дорулхилофа тҳронаст ; бояд он арҷманд агар салоҳ донад қабл аз вуруди мо ин корро дар хоки пои ақдас ҳумоюн бигузаранд ва агар таъҷилро маслиҳат надонад элчиро бтўсти мирзои солеҳи чандон итмӣнон ва ором бидиҳад ки мо худ ани шоаллоҳи бхоки бӯси дарбори ашрафи аъло сарафроз шавем .

به میرزا صالح حکم کرده ایم که از آن طرف هم به سخت گیری رفتار نشود و امیر نظام خاطرجمعی بسیار در این باب نوشته بود. اسمعیل بیک که آمد ایلچی اصراری در باب مس تجار ولایات خودشان کرده که همراهان شجاع السلطن در اردکان تاخت کرده اند، قدری از آن بکاظم خان سوادکوهی رسیده که در حیات نیست و باقی نزد حسین خان زنبورکچی است که بالفعل در دارالخلافه طهران است؛ باید آن ارجمند اگر صلاح داند قبل از ورود ما این کار را در خاک پای اقدس همایون بگذراند و اگر تعجیل را مصلحت نداند ایلچی را بتوسط میرزا صالح چندان اطمینان و آرام بدهد که ما خود ان شاءالله بخاک بوس دربار اشرف اعلی سرافراز شویم.

Дигар чун малики алкитоби шарҳу бастӣ дар сифориши сайфи алмулуку сайфи аддавлаи мирзои навишта буд , яқин дорем ки он арҷманди чашм бароа хоҳад буд ки аз аҳволу авзоъи онҳо бохабар шавад . Лиҳозои бўҷозту ихтисор марқӯм медорем ки агар чаҳ сайфи алмулук на онаст ки мо дида будему сайфи аддавлаи мирзоро мехоҳад мисли худ бикунаду миръбдолъзими харҷи муҳосибаро басаеви аддавлаи мирзои мёндозд ва ӯ мегуяд мирзоу муҳосиб бо худ надораму сайф алмулук мегуяд мирзои алии ризо дар Широзаст ва ман худ сарришта надорам , мо ҳам маълумаст ки бсёқи ҳамин аҳвол ; мӯҳтасиби хами шикаст ва ман сар ӯ . Рафторӣ дорем нмитўоними ҷоҳилҳоро бҳўои нафас худ бигзорем , локин чун ҳар чаҳ букунем барои хайру хӯбӣ фарзандонаст агар ҳоло талх донанд охири ширинии онро хоҳанд ёфт .

دیگر چون ملک الکتاب شرح و بسطی در سفارش سیف الملوک و سیف الدوله میرزا نوشته بود، یقین داریم که آن ارجمند چشم براه خواهد بود که از احوال و اوضاع آنها باخبر شود. لهذا بوجازت و اختصار مرقوم میداریم که اگر چه سیف الملوک نه آن است که ما دیده بودیم و سیف الدوله میرزا را میخواهد مثل خود بکند و میرعبدالعظیم خرج محاسبه را بسیف الدوله میرزا میاندازد و او میگوید میرزا و محاسب با خود ندارم و سیف الملوک میگوید میرزا علی رضا در شیراز است و من خود سررشته ندارم، ما هم معلوم است که بسیاق همین احوال؛ محتسب خم شکست و من سر او. رفتاری داریم نمیتوانیم جاهل ها را بهوای نفس خود بگذاریم، لکن چون هر چه بکنیم برای خیر و خوبی فرزندان است اگر حالا تلخ دانند آخر شیرینی آن را خواهند یافت.

Тҳрирои фии зии ҳаҷаи 1248 вассалом

تحریرا فی ذی حجه ۱۲۴۸ والسلام