Нафасии Фдоءи лорзи анати сокина . Дар назар шариф ҳаст ки ҳангоми идроки ҳузури мукаррар дар хилватҳои аўтроқ ва рӯзҳои савории аҷзу алҳоҳ ва изтирорӣ мекардам ки шумо розӣ шавед даст аз ин пера зана бурдорам , як бора талоқаш бидиҳам , мардонаи мутлақ алънон бошам , шумо манъ ва таҳзир фармудед нагузоштед ва худ рафтеду маро ҳамчунон дўстоқу асир дар чанги ъҷўзк нодилпазир гузоштед . Ҳолои нмидонид ҳар рӯзи бачаи рангӣ худ менамояд , ҷони миФрибд , дили мирбоид . Яқини панҷ шаш ҳазор сол аз умри касифаши рафта , боз мисли духтари чордаҳи солаи даҳони ғунчаи оризаши лолаи ҳамаи ҷо ҷилва мекунад ; кӯ куҷост он ки фармуд ғурӣ ғайриӣ бобии аФдиаҳу уммии шерон дар тоб ин каманданд ; ӣнҷои марди Муртазо алӣаст слўоаҳи аллоҳу саломаи алайҳ . Ҳоло агар шоҳзода хабар шавад ки :

نفسی فداء لارض انت ساکنه. در نظر شریف هست که هنگام ادراک حضور مکرر در خلوت های اوتراق و روزهای سواری عجز و الحاح و اضطراری میکردم که شما راضی شوید دست از این پیره زنه بردارم، یک باره طلاقش بدهم، مردانه مطلق العنان باشم، شما منع و تحذیر فرمودید نگذاشتید و خود رفتید و مرا همچنان دوستاق و اسیر در چنگ عجوزک نادلپذیر گذاشتید. حالا نمیدانید هر روز بچه رنگی خود مینماید، جان میفریبد، دل میرباید. یقین پنج شش هزار سال از عمر کثیفش رفته، باز مثل دختر چارده ساله دهان غنچه عارضش لاله همه جا جلوه میکند؛ کو کجاست آن که فرمود غری غیری بابی افدیه و امی شیران در تاب این کمندند؛ اینجا مرد مرتضی علی است صلواه الله و سلامه علیه. حالا اگر شاهزاده خبر شود که:

Шумоу худои бмни бечора чаҳ хоҳанд гуфт ва бар ман бадбахт чаҳ хўоҳдгзшт ? агар умр вафо кунад бози бтбризи биёям , бояд мисли осӣ дар рӯз маҳшар бошам ; бали кофар дар нори сафар .

شما و خدا بمن بیچاره چه خواهند گفت و بر من بدبخت چه خواهدگذشت؟ اگر عمر وفا کند باز بتبریز بیایم، باید مثل عاصی در روز محشر باشم؛ بل کافر در نار سفر.

Ин бор ки одам аз тҳрон бтбриз мерафт , лобуду ночори ҳақиқати аҳволро росту равшани хизмат шоҳзода навиштам ва шуморо бшҳодти хостам ; тарсидам Бадзотӣ баравад , ҳарфӣ бузанд бадтар шавад ; беҳтари он буд ки айби худро худ арз кунад . вассалом

این بار که آدم از طهران بتبریز میرفت، لابد و ناچار حقیقت احوال را راست و روشن خدمت شاهزاده نوشتم و شما را بشهادت خواستم؛ ترسیدم بدذاتی برود، حرفی بزند بدتر شود؛ بهتر آن بود که عیب خود را خود عرض کند. والسلام