Меҳрбони ман : дишаб ки бахонаи омадами хонаро саҳни гулзору кулбаро табла аттор дидам . Заифии мустағнии алвасф ки мояи нозу муҳаррами роз буд гуфт : қосидии вақти зуҳри коғазии сар бмҳр оварда ки сарбастаи бтоқ айвонасту гулдастаи боғи ризвон . Гуфтам : ании лоҷдриҳи Юсуфи лӯлои ани тФндўни фии алФўр бо камоли шаафу шавқ :

مهربان من: دیشب که بخانه آمدم خانه را صحن گلزار و کلبه را طبله عطار دیدم. ضیفی مستغنی الوصف که مایة ناز و محرم راز بود گفت: قاصدی وقت ظهر کاغذی سر بمهر آورده که سربسته بطاق ایوان است و گلدسته باغ رضوان. گفتم: انی لاجدریح یوسف لولا ان تفندون فی الفور با کمال شعف و شوق:

Надонистам нома хат шумост , ё нофаи машки хто , нигорхона чинаст ё нигорхонаи анбарин .

ندانستم نامة خط شماست، یا نافه مشک ختا، نگارخانة چین است یا نگارخانة عنبرین.

Пурсишӣ аз ҳолам карда будӣ , аз ҳолои мубталои фироқ ки ҷисмаши ин ҷоу ҷон дар Ироқаст чаҳ май пурсӣ , то на тасаввур кунӣ ки бе ту сабурам .

پرسشی از حالم کرده بودی، از حالا مبتلای فراق که جسمش این جا و جان در عراق است چه می‌پرسی، تا نه تصور کنی که بی تو صبورم.

Ба худо ки бе он ҷони азиз , шаҳри табриз , барои ман таб хезаст ; бал ки аз малики Озарбойҷони озарҳо бҷон дорам ва аз ҷону умр бе он ҷони умри безорам .

به خدا که بی آن جان عزیز، شهر تبریز، برای من تب خیز است؛ بل که از ملک آذربایجان آذرها بجان دارم و از جان و عمر بی آن جان عمر بیزارم.

Балӣ , фурқати ёрону тафреқи миёни ҷисму ҷон бозича нест . Лӣси мо бнолъб . Айём ҳиҷрасту лиёлӣ бефаҷр . Дар даврӣ ҳаст , тоб сабурӣ нест . Ранҷи ҳурмон мавҷӯдаст , роҳи дармони масдӯд .

بلی، فرقت یاران و تفریق میان جسم و جان بازیچه نیست. لیس ما بنالعب. ایام هجر است و لیالی بی فجر. در دوری هست، تاب صبوری نیست. رنج حرمان موجود است، راه درمان مسدود.

Ҳамин беҳтар ки чораи ин бало аз ҳазрати ҷл ва ъло хоҳам , то бФзли хдоӣӣ , расми ҷдоӣӣ , аз миён баруфтаду бахти бедору рӯзи дидори бори дигар рӯзӣ шавад .

همین بهتر که چاره این بلا از حضرت جل و علا خواهم، تا بفضل خدائی، رسم جدائی، از میان برافتد و بخت بیدار و روز دیدار بار دیگر روزی شود.

вассалом

والسلام