Нури чшмои мҳрбоно : нўштҷоти мсҳўби алии мирзоу одам солор расед ва аз саломатии вуҷӯдат бисёр хўшўқт шудам локин аз аҳволи Тифлҳо воўзоъи хонаи ҳеҷ нанавишта будӣ , худашони ҳам аз рўзикаҳ омадаам як калима нанавиштаанд ва аз ин раҳгузар бисёр парешон хотир ҳастаму ҳамаро бхдо супурдаам . Содиқро чун бўлоит фиристодаам салоҳ дар инаст ки модару хоҳараш назд худаш бошанд , хонаи рзоқлии бегиро бозтрор аз барои онҳо харидаму ҳоло ки рафтанӣ ҳастанд салоҳ дар инаст ки боз бифурӯшанду ваҷҳи онро бадаради худ даво кунанд . Бираванд ҳазароти бобони лонҳолаҳи хона зарур доранд ҳамеша яке аз онҳо табриз хоҳад буд албата он нури чашми баҳри кас эътимод дорад муҳаввал кунад ки он хонаро бифурӯшанду модару хоҳари содиқ то дар онҷо ҳастанд дар беруни хонаи ман сокин шаванд ки он беруни хона то дараш бозаст аз меҳмони холии нмишўд ва пас фардои крблоӣии қурбони тӯмори харҷу қарзи вофирӣ барои ман дуруст хоҳад кард ва ҳақ дорад . Аммо имсоли кори ман дахлии баҳр сол надорад , хари тҳрони решаи марои боби расонад , агар сад ҳазор ҷон дошта бошам якеро аз дасти ин харҷҳо ки ин ҷои бмн ворид мешавад нмитўон мдр кунам . Шоҳу гадои шом ва саҳар бидиҳ бидиҳ мигўинду ҳифзи обрӯ нмитўон накард , таъоруфоти чиҳил ва шаш шоҳии ошноёни вдўстони кушандатар аз вабоӣ холёзаст ; аз баси миваи гандидау ҳалвои тршидаҳ аз хонаи бкўчаҳи бурданд ва бар сари хокистар кӯ рехтанд ятемҳои ман хаста шуданд , хӯрандаи он қадари пайдои нмитўонми бикунам ки мивау ҳалвои таъоруфиро бихӯраду бандау элчии усмонӣ агар ҳазор сол умр дошта бошем ва ҳамон палавҳои меҳмониро нушхор кунем ҳоҷати бғзоӣ дигар надорем . Тафовути ман ва ӯ инаст ки аз ӯ ивазу талофии нмихўоҳнд ва аз банда хостаанд ва мехоҳанду мимирм ва медаҳум , ё пӯсти саг бар рӯй худ микшму нмидҳм ва агар авзоъу аҳволи худамро дар авқоти таваққуф дорулхилофа бинивисам боиси дардисари он бародар мешавад . Андакии пеши тўгФтми илои охирин бории пӯли қарзи сипаҳдору манӯчеҳри хонро зуд барои ман бирасонед ки ани шоаллоҳи таъолӣ аз ин қарзҳо ки барои девон кардаам халос шавам ; соири дардҳоро аз худо чора хоҳад кард . Тафсили қарзи онҳоро ҳар чаҳ ёдам буд рўзикаҳи биҷни хонро равона кардам ва дар хонаи ҳасан хон будам қадре навиштааму фарди аи ҳисоби ҷамъу харҷу боқӣу фозилӣ ки забон дор бошад миФрстм . вассалом

نور چشما مهربانا: نوشتجات مصحوب علی میرزا و آدم سالار رسید و از سلامتی وجودت بسیار خوشوقت شدم لکن از احوال طفل ها واوضاع خانه هیچ ننوشته بودی، خودشان هم از روزیکه آمده ام یک کلمه ننوشته اند و از این رهگذر بسیار پریشان خاطر هستم و همه را بخدا سپرده ام. صادق را چون بولایت فرستاده ام صلاح در این است که مادر و خواهرش نزد خودش باشند، خانه رضاقلی بیگی را باضطرار از برای آنها خریدم و حالا که رفتنی هستند صلاح در این است که باز بفروشند و وجه آن را بدرد خود دوا کنند. بروند حضرات بابان لانحاله خانه ضرور دارند همیشه یکی از آنها تبریز خواهد بود البته آن نور چشم بهر کس اعتماد دارد محول کند که آن خانه را بفروشاند و مادر و خواهر صادق تا در آنجا هستند در بیرون خانه من ساکن شوند که آن بیرون خانه تا درش باز است از مهمان خالی نمیشود و پس فردا کربلائی قربان طومار خرج و قرض وافری برای من درست خواهد کرد و حق دارد. اما امسال کار من دخلی بهر سال ندارد، خر طهران ریشه مرا بآب رساند، اگر صد هزار جان داشته باشم یکی را از دست این خرج ها که این جا بمن وارد میشود نمیتوان مدر کنم. شاه و گدا شام و سحر بده بده میگویند و حفظ آبرو نمیتوان نکرد، تعارفات چهل و شش شاهی آشنایان ودوستان کشنده تر از وبای خالیاز است؛ از بس میوه گندیده و حلوای ترشیده از خانه بکوچه بردند و بر سر خاکستر کو ریختند یتیم های من خسته شدند، خورنده آن قدر پیدا نمیتوانم بکنم که میوه و حلوای تعارفی را بخورد و بنده و ایلچی عثمانی اگر هزار سال عمر داشته باشیم و همان پلوهای مهمانی را نشخوار کنیم حاجت بغذای دیگر نداریم. تفاوت من و او این است که از او عوض و تلافی نمیخواهند و از بنده خواسته اند و میخواهند و میمیرم و میدهم، یا پوست سگ بر روی خود میکشم و نمیدهم و اگر اوضاع و احوال خودم را در اوقات توقف دارالخلافه بنویسم باعث دردسر آن برادر میشود. اندکی پیش توگفتم الی آخرین باری پول قرض سپهدار و منوچهر خان را زود برای من برسانید که ان شاءالله تعالی از این قرض ها که برای دیوان کرده ام خلاص شوم؛ سایر دردها را از خدا چاره خواهد کرد. تفصیل قرض آنها را هر چه یادم بود روزیکه بیجن خان را روانه کردم و در خانه حسن خان بودم قدری نوشته ام و فرد ا حساب جمع و خرج و باقی و فاضلی که زبان دار باشد میفرستم. والسلام