Вуҷӯдӣ бе мисли ва монанди , мубарро аз чун ва чанд ки одил ва оламасту қоҳир ҳар золим ; подош ҳар неку бадро андоза ,у ҳади ниҳодаи бҳкмти болиғаи худ бадкоронро заҷр ва азоб кунаду некӯкоронро аҷр ва савоб бахшаду дуруди номаъдӯд бар равони пайғамбарони рости кору пешвоёни фархундаи кирдори бод .

وجودی بی مثل و مانند، مبرا از چون و چند که عادل و عالم است و قاهر هر ظالم؛ پاداش هر نیک و بد را اندازه، و حد نهاده بحکمت بالغه خود بدکاران را زجر و عذاب کند و نیکوکاران را اجر و ثواب بخشد و درود نامعدود بر روان پیغمبران راست کار و پیشوایان فرخنده کردار باد.

Ва баъд , бар раъй ҳақоиқ намой подшоҳи зии ҷоҳи инсофи кеши адолати андеш , тоҷдор бо зебу фар , шаҳриёри баҳри вбр , бародари вологуҳари хуҷастаи ахтар , императори мамолики Рӯсияу музофот ки давлаташ бо ҷоҳ ва хатарасту рояташ бо фатҳу зафар ; махфӣу мастури ммонод ки элчии он давлатро дар пои тахти ин давлати боқтзои ҳаводиси даҳру ғавғои касон ӯ бо ҷҳоли шаҳр осебӣ расед ки тадбиру тдоки он бар зиммаи коргзорони ин дӯсти воқеии воҷиб ва лозим афтод .

و بعد، بر رأی حقایق نمای پادشاه ذی جاه انصاف کیش عدالت اندیش، تاجدار با زیب و فر، شهریار بحر وبر، برادر والاگهر خجسته اختر، امپراطور ممالک روسیه و مضافات که دولتش با جاه و خطر است و رایتش با فتح و ظفر؛ مخفی و مستور مماناد که ایلچی آن دولت را در پای تخت این دولت باقتضای حوادث دهر و غوغای کسان او با جهال شهر آسیبی رسید که تدبیر و تداک آن بر ذمه کارگذاران این دوست واقعی واجب و لازم افتاد.

Лиҳозои авло : барои таҳияи муқаддамоти узрхоҳӣу поси шавкату эҳтироми он бародари гиромӣ , фарзанди арҷманди худ хусрави мирзои бпои тахти давлати бҳиаҳ Рӯсия фиристод ҳақиқат ногоҳе ин ҳодисау ноогоҳии уманои ин давлатро дар тлўномаҳи содиқонаи марқӯм ва маълум доштем .

لهذا اولاً: برای تهیة مقدمات عذرخواهی و پاس شوکت و احترام آن برادر گرامی، فرزند ارجمند خود خسرو میرزا بپای تخت دولت بهیه روسیه فرستاد حقیقت ناگاهی این حادثه و ناآگاهی امنای این دولت را در تلونامه صادقانه مرقوم و معلوم داشتیم.

Ва сонёи назари бкмоли ягонагӣу иттифоқ ки мобайни ин ду ҳазрати осмон рифъат ҳаст , интиқоми элчии мазбӯрро бар змти бслтнти худ собити дониста ҳар киро аз аҳолӣу суккони дорулхилофа гумон мерафт ки дарин кори зишту кирдори носазои андак мдхлитӣ тавонад дошт , бондозаҳу истеҳқоқи мавриди сиёсату ҳаду ихроҷ балад намудем вқбл аз вуқуъи ин ҳодисаи зобитаи шаҳру маҳалларо муҳкам надоштаанд азлу танбеҳ ва тарҷумон кардем .

و ثانیاً نظر بکمال یگانگی و اتفاق که مابین این دو حضرت آسمان رفعت هست، انتقام ایلچی مزبور را بر ذمت بسلطنت خود ثابت دانسته هر که را از اهالی و سکان دارالخلافه گمان می‌رفت که درین کار زشت و کردار ناسزا اندک مدخلیتی تواند داشت، باندازه و استحقاق مورد سیاست و حد و اخراج بلد نمودیم وقبل از وقوع این حادثه ضابطه شهر و محله را محکم نداشته اند عزل و تنبیه و ترجمان کردیم.

Болотар аз инҳо ҳамаи подошу сзоӣӣ буд ки нисбати бъолиҷноби мирзои Масеҳ ворид омад бо мартабаи иҷтиҳод дар дайни ислому ақтФоу ақтдоӣӣ ки зумраи хавосу авом бова доштанд . Бавоситаи иҷтимоӣ ки мардуми шаҳри ҳангоми ҳудуси ғоилаи элчи дар доӣраҳ ӯ карда буданд ; гузашту иғмозро назари ботҳоди давлатин шоиста надидему шафоати ҳеҷ шафиъу тавассути ҳеҷ восита дар ҳақ ӯ мақбул науфтод . Пас чун эъломи ин гузориш ба он бародари некӯи сайри лозим буд , бтҳрири ин номаи дӯстии алломаи пардохта , эъломи тафосили авзоъро бФрзнд мӯед муваффақи нойиби ассалтанаи аббоси мирзо муҳаввал доштем . Умед аз даргоҳ парвардгор дорем ки дам бидам маротиб ва дод ин ду давлати абадяти бунёд дар тараққӣ ва издиёд бошаду равобити дӯстӣу ягонагии ҳазратин пайваста бомд шуд русулу васоили мтокд ва мтзоъФ гардад . Волъоқбаҳи болъоФиаҳи тҳрирои фии шаҳри рабиъи алаввали санаи 1245

بالاتر از این ها همه پاداش و سزائی بود که نسبت بعالیجناب میرزا مسیح وارد آمد با مرتبه اجتهاد در دین اسلام و اقتفا و اقتدائی که زمره خواص و عوام باو داشتند. بواسطه اجتماعی که مردم شهر هنگام حدوث غائله ایلچی در دائره او کرده بودند؛ گذشت و اغماض را نظر باتحاد دولتین شایسته ندیدیم و شفاعت هیچ شفیع و توسط هیچ واسطه در حق او مقبول نیفتاد. پس چون اعلام این گزارش به آن برادر نیکو سیر لازم بود، بتحریر این نامة دوستی علامه پرداخته، اعلام تفاصیل اوضاع را بفرزند موید موفق نایب السلطنة عباس میرزا محول داشتیم. امید از درگاه پروردگار داریم که دم بدم مراتب و داد این دو دولت ابدیت بنیاد در ترقی و ازدیاد باشد و روابط دوستی و یگانگی حضرتین پیوسته بآمد شد رسل و وسایل متاکد و متضاعف گردد. والعاقبه بالعافیه تحریرا فی شهر ربیع الاول سنه ۱۲۴۵