Худовандиро ситоиш кунему ниёйиши нмоӣим ки афваш хатопӯшасту лутфаши маъзирати нюаш ;у меҳраш аз қаҳраш бешу фазлаш аз адлаш беш ва аз он пас махсӯсони ҷаноби қурбу муҳаррамони ҳарами қудс ӯро ки вуҷӯди зиҷўдшони мавҷад салоҳ амамасту мӯҷиби ислоҳи оламу баъд бар пешгоҳи ҳузури илтифоти зуҳӯри подшоҳи волоҷоаҳи қавии шавкати қавӣами қудрати қадими давлат ъам акрами Амҷади аФхми императори хуҷастаи таври мбҷли муаззами мърўз ва макшуф медорад ки фарзанди гиромии мо хусрави мирзои бҳкми муҳками аъло ҳазрати шоҳаншоҳи волоҷоаҳи мамолики паноҳу рўҳнои фидоа барои тақдими маъзирати хоҳии бҳзрти баланду боргоҳи арҷманди он давлат маъмурасту сабаби интихоб ӯ барои ин хадамот ҳаминаст ки шумӯли алтофу мароҳими императорӣ дарбора мо бар пешгоҳи хотири мубораки шоҳаншоҳии махфӣ ва мастур нест ; муддатӣ буд ки мо худ таманноӣ дарёфт ҳузури он подшоҳи зиҷоаҳро дар хотири ихлос захоир доштем ва акнӯн ки худ бойен таманно нараседем , хўрсндӣ ки дорем аз ҳаминаст ки ин неъмату шарафи бФрзнди некбахт мо хоҳад расед ; пас ба ҳеҷ ваҷҳи лозими нмидоним ки аз фарзанди худ сифоришӣ арз кунем . ё аз макорими императори аъзами акрами дархости нмоӣим ки дар мақосид ӯ навъе базл тавваҷуҳ фармойанд ки мӯҷиби сарафкандагии мо дар остон шоҳаншоҳӣ нашавад ; бали боиси сарафрозии мо дар ин давлат ва ин мамлакат гардад . Чаро ки дар авқоти зарурату ҳоҷат мукаррар озмудем ки ашФоқи ботинии он аъло ҳазрати бонҷоҳи мақосиди қалбии мо мутаваҷҷеҳ шуда ва бе он ки арзи ҳоҷатии нмоӣими таваҷҷуҳоти мулӯкона дар ҳақи мо мабзул омадааст маъаи ҳозои шоиста онаст ки баъд аз фазли худои болмраҳи тафвизи ихтиёри бомнои он дарбор кунем , ва мутлақан дар ҳеҷ матлаби арз ва изҳор накунем ; ҳатто афзӯнии афсурдагӣу анбӯҳии андӯҳи худро дар ҳудуси сониҳаи элчии мухтори он давлати бмзомини зриъаҳи мсҳўбии ъолиҷоаҳи мирзои масъӯд муҳаввал дошта , таҳмили заҳматии бъокФони ҳазрат аз таҷдиди узр хиҷлат накардем ; чаро ки сафои қалбу хулӯси иродати мо амре нест ки то ҳол бар раъии ҳақоиқи огоҳи он подшоҳи волоҷоаҳ дар пардаи иштибоҳ монда бошад ва шак нест ки чандон ки бар иттиҳоду иттифоқ ъаму падари бхўости худованд додгар афзоед барои мо айни момўл дилхоҳасту хилофи он алъёзи биллоҳи мояи кудурату икроҳ . Дигари амири кабӣри ъсогри низоми ин мамлакати Муҳаммадхон аз муътамадин дарбори ин давлату маҳрӯмони хос мохўз мебошад , таваққуъ дорем ки дар мҳоми доӣраҳи байни алдўлтини бнўъӣ ки аз ин тараф мأзўнаст аз он ҷониби суннии алҷўонб низ рухсат арз ёбаду ҳаргунаи фармоиш ки нисбати бойен давлат бошад бе мулоҳизаи муғоират бова муқарар доранд . Айёми салтанати фарҷоми бкоми бод .

خداوندی را ستایش کنیم و نیایش نمائیم که عفوش خطاپوش است و لطفش معذرت نیوش؛ و مهرش از قهرش بیش و فضلش از عدلش بیش و از آن پس مخصوصان جناب قرب و محرمان حرم قدس او را که وجود ذیجودشان موجد صلاح امم است و موجب اصلاح عالم و بعد بر پیشگاه حضور التفات ظهور پادشاه والاجاه قوی شوکت قویم قدرت قدیم دولت عم اکرم امجد افخم امپراطور خجسته طور مبجل معظم معروض و مکشوف میدارد که فرزند گرامی ما خسرو میرزا بحکم محکم اعلی حضرت شاهنشاه والاجاه ممالک پناه و روحنا فداه برای تقدیم معذرت خواهی بحضرت بلند و بارگاه ارجمند آن دولت مأمور است و سبب انتخاب او برای این خدمات همین است که شمول الطاف و مراحم امپراطوری درباره ما بر پیشگاه خاطر مبارک شاهنشاهی مخفی و مستور نیست؛ مدتی بود که ما خود تمنای دریافت حضور آن پادشاه ذیجاه را در خاطر اخلاص ذخایر داشتیم و اکنون که خود باین تمنا نرسیدیم، خورسندی که داریم از همین است که این نعمت و شرف بفرزند نیکبخت ما خواهد رسید؛ پس به هیچ وجه لازم نمیدانیم که از فرزند خود سفارشی عرض کنیم. یا از مکارم امپراطور اعظم اکرم درخواست نمائیم که در مقاصد او نوعی بذل توجه فرمایند که موجب سرافکندگی ما در آستان شاهنشاهی نشود؛ بل باعث سرافرازی ما در این دولت و این مملکت گردد. چرا که در اوقات ضرورت و حاجت مکرر آزمودیم که اشفاق باطنی آن اعلی حضرت بانجاح مقاصد قلبی ما متوجه شده و بی آن که عرض حاجتی نمائیم توجهات ملوکانه در حق ما مبذول آمده است مع هذا شایسته آن است که بعد از فضل خدا بالمره تفویض اختیار بامنای آن دربار کنیم، و مطلقاً در هیچ مطلب عرض و اظهار نکنیم؛ حتی افزونی افسردگی و انبوهی اندوه خود را در حدوث سانحه ایلچی مختار آن دولت بمضامین ذریعه مصحوبی عالیجاه میرزا مسعود محول داشته، تحمیل زحمتی بعاکفان حضرت از تجدید عذر خجلت نکردیم؛ چرا که صفای قلب و خلوص ارادت ما امری نیست که تا حال بر رأی حقایق آگاه آن پادشاه والاجاه در پرده اشتباه مانده باشد و شک نیست که چندان که بر اتحاد و اتفاق عم و پدر بخواست خداوند دادگر افزاید برای ما عین مامول دلخواه است و خلاف آن العیاذ بالله مایة کدورت و اکراه. دیگر امیر کبیر عساگر نظام این مملکت محمدخان از معتمدین دربار این دولت و محرومان خاص ماخوذ میباشد، توقع داریم که در مهام دائره بین الدولتین بنوعی که از این طرف مأذون است از آن جانب سنی الجوانب نیز رخصت عرض یابد و هرگونه فرمایش که نسبت باین دولت باشد بی ملاحظه مغایرت باو مقرر دارند. ایام سلطنت فرجام بکام باد.

вассалом

والسلام