Ҳукм воло шуд . Он ки чун анзори фазлу раҳмати илоҳии нисбати бавуҷуди масъӯди мо номутаноҳӣ буд , лутфу марҳамати шоҳаншоҳи баланди пойгоҳи хусрави малики олам , зевари насли одам , қаҳрамони моءу тин , офтоби замону замини хлдоллаҳи малакау султона дарбора мо аз ҳади нассоб афзӯн шуд ва аз ҳасру ҳисоби берун ; Фолҳмдоллаҳи алзии ҳдонои лиҳозоу мокнои лнҳтдии луи лои ани ҳдонооллаҳ . Пас бҳкми ин мавҳибати субҳонӣу мкрмти султонии пояи аътлоӣӣ чанд дар мадориҷи авзоъу аҳволи мо тараққӣ ва тасоуд ёфт ки забон аз шукри он қосирасту баён аз зикри он оҷиз . Ва ан тъдўо наамма аллоҳи лои тҳсўҳо . Аз он ҷумлаи баъд аз он ки аз тарафи ашрафи ҳумоюн , муҳими хатири посдории суғури Озарбойҷони бъҳдаҳи иҳтимоми мо марҷуъ шуду бимни тавваҷуҳу илтифоти иёлату тмимаҳи ҷилоат мо гардид ки яке аз онҳо доролдўлаҳи Кирмоншоҳон буд ва чун вилояти мазбӯри мӯтини авваладу аъқоби шоҳзоди мғФўри албасаи аллоҳи ҳлли алнўру маҷмаъи муошири элоту аҳшоми сарҳади Ироқин аъроб ва аъҷомаст ; вазифаи расми чогрӣу хидматгузории мо он шуд ки мазиди ҷаҳду иҳтимом дар маротиби инзиботу интизоми онҷо мабзул дорем внзри тавваҷуҳу илтифот бар тарбияти ахлофи изоми бародари ризвон мақом гуморем ки ҷумлагӣ бо фарзандони гиромии мо худ бетафовуту фарқи ахтари як бурҷу гавҳари як дарҷи вФръи як аслу нур як шамсанд . Баннои алии тлки алмротби аслаҳи вонсби чунон буд ки марзбонии он малику посдории он сғрро аз ҷониби суннии алҷўонби худ бикӣ аз авлоди бародари мғФўри мбрўри мФўз ва мавкӯл созем то бнҳўӣ ки авлиёии давлати Қоҳираи зоҳраҳи шоҳаншоҳӣ аз раҳгузари тафвизи бмо осӯда хотиранд , худоами аътоби мустатоби мо нири бавоситаи тафвиз бова мутмаини алқлби вФорғ албол бошанд .

حکم والا شد. آن که چون انظار فضل و رحمت الهی نسبت بوجود مسعود ما نامتناهی بود، لطف و مرحمت شاهنشاه بلند پایگاه خسرو ملک عالم، زیور نسل آدم، قهرمان ماء و طین، آفتاب زمان و زمین خلدالله ملکه و سلطانه درباره ما از حد نصاب افزون شد و از حصر و حساب بیرون؛ فالحمدالله الذی هدانا لهذا و ماکنا لنهتدی لو لا ان هداناالله. پس بحکم این موهبت سبحانی و مکرمت سلطانی پایه اعتلائی چند در مدارج اوضاع و احوال ما ترقی و تصاعد یافت که زبان از شکر آن قاصر است و بیان از ذکر آن عاجز. و ان تعدوا نعمه الله لا تحصوها. از آن جمله بعد از آن که از طرف اشرف همایون، مهم خطیر پاسداری ثغور آذربایجان بعهدة اهتمام ما مرجوع شد و بیمن توجه و التفات ایالت و تمیمه جلات ما گردید که یکی از آنها دارالدوله کرمانشاهان بود و چون ولایت مزبور موطن اولد و اعقاب شاهزاد مغفور البسه الله حلل النور و مجمع معاشر ایلات و احشام سرحد عراقین اعراب و اعجام است؛ وظیفه رسم چاگری و خدمتگزاری ما آن شد که مزید جهد و اهتمام در مراتب انضباط و انتظام آنجا مبذول داریم ونظر توجه و التفات بر تربیت اخلاف عظام برادر رضوان مقام گماریم که جملگی با فرزندان گرامی ما خود بی تفاوت و فرق اختر یک برج و گوهر یک درج وفرع یک اصل و نور یک شمسند. بنا علی تلک المراتب اصلح وانسب چنان بود که مرزبانی آن ملک و پاسداری آن ثغر را از جانب سنی الجوانب خود بیکی از اولاد برادر مغفور مبرور مفوض و موکول سازیم تا بنحوی که اولیای دولت قاهره زاهره شاهنشاهی از رهگذر تفویض بما آسوده خاطرند، خدام اعتاب مستطاب ما نیر بواسطه تفویض باو مطمئن القلب وفارغ البال باشند.

Болҷмлаҳи фарзанди асъади Амҷад беҳам?ил , ниҳоли давҳаи давлату иқболи Муҳаммадҳусайни мирзо , хатми аллоҳи авоқиби умӯраи болхиру ҳифзаи ани кули зиму зир ки аз соири аъқоби бародари ғуфрони моби акбрсноу ахзари ғсноу аслби ъўдоу аъзи вҷўдо буд , барои тқлди ин амру ҳаросати он сғр интихоб намӯда , бмрзбонии он вилояту соҳиби ихтиёрии элу раият махсӯс доштем ; ки бнҳўӣ ки шояд ва бояд дар парастории ихвони худу соири аёлу атфолӣ ки дар доролдўлаҳ мебошанд саъии балиғу кӯшиши кофии баъамали ораду сарҳаддоти Ироқинро бар вифқи ъҳўду шурӯти давлатин алӣин ислом , зобита ва низом дода , ҷамъи ашойир ва асокир кунаду ҳифзи асоғру акобри намояд . Иёлатро тобеъ адолат созаду раиятро маврид риоят дорад . Валикини аҳби аломўри илайҳи аўстҳои фӣ алҳақ ва аъамҳо фии алъдлу аҷмъҳои лрзои алръиаҳ ва акмалҳо лмсолҳи алҷндиаҳ

بالجمله فرزند اسعد امجد بی همال، نهال دوحه دولت و اقبال محمدحسین میرزا، ختم الله عواقب اموره بالخیر و حفظه عن کل ضیم و ضیر که از سایر اعقاب برادر غفران مآب اکبرسنا و اخضر غصنا و اصلب عودا و اعز وجودا بود، برای تقلد این امر و حراست آن ثغر انتخاب نموده، بمرزبانی آن ولایت و صاحب اختیاری ایل و رعیت مخصوص داشتیم؛ که بنحوی که شاید و باید در پرستاری اخوان خود و سایر عیال و اطفالی که در دارالدوله میباشند سعی بلیغ و کوشش کافی بعمل آرد و سرحدات عراقین را بر وفق عهود و شروط دولتین علیین اسلام، ضابطه و نظام داده، جمع عشایر و عساکر کند و حفظ اصاغر و اکابر نماید. ایالت را تابع عدالت سازد و رعیت را مورد رعایت دارد. ولیکن احب الامور الیه اوسطها فی الحق و اعمها فی العدل و اجمعها لرضا الرعیه و اکملها لمصالح الجندیه

Муқарари он ки фарзандони изому умарои гароаму взроءи ҷалили алоҳтшому умуми сари ҳддорони ҷонибину рўсоءу акобру раоёу ашойир , фарзанди аршади комкорро соҳиби ихтиёри карамонишону сарҳаддор Ироқин донанд вқўлу феъл ӯро дохилӣу хориҷии он ҳудӯду суғур муътабар шуморанд ва дар ӯҳда шиносанд .

مقرر آن که فرزندان عظام و امرای گرام و وزراء جلیل الاحتشام و عموم سر حدداران جانبین و روساء و اکابر و رعایا و عشایر، فرزند ارشد کامکار را صاحب اختیار کرمانشان و سرحددار عراقین دانند وقول و فعل او را داخلی و خارجی آن حدود و ثغور معتبر شمارند و در عهدة شناسند.

Ҳрраҳи фии шаҳри ҷамодии алаввалии 1245

حرره فی شهر جمادی الاولی ۱۲۴۵