Алҳамдулиллоҳ алзӣед алҳақу шидолдини волФи байни қулӯби алмуслимӣну луи анФқнои мо фии аларзи ҷмиъоу аҷтмъти алҷну алонсу Лукони бъзҳми лбъзи зҳирои лами толФи қлўбҳму лами ткшФи крўбҳми локини аллоҳи алифи байни қлўбҳму саҳли саъби хтўбҳми анаи азизи ҳакиму бъбодаҳи рўФи раҳим .

الحمدالله الذی اید الحق و شیدالدین والف بین قلوب المسلمین و لو انفقنا ما فی الارض جمیعا و اجتمعت الجن و الانس و لوکان بعضهم لبعض ظهیرا لم تالف قلوبهم و لم تکشف کروبهم لکن الله الف بین قلوبهم و سهل صعب خطوبهم انه عزیز حکیم و بعباده روف رحیم.

?пока , малико , малики ҷонҳо он тесту ҷумлаи дилҳо бФрмони ту .

پاکا، ملکا، ملک جان ها آن تست و جمله دلها بفرمان تو.

Подшоҳӣ туро сазост ки шҳншоҳонт бандаанду хдоўндонти парастанда . Сулҳу ҷанги шаҳриёрону ному нанги тоҷдорону қабзу басти мамолику амну хавфи масолики ҷумла дар дасти қудрати тесту масбуқи машйати ту .

پادشاهی ترا سزاست که شهنشاهانت بنده اند و خداوندانت پرستنده. صلح و جنگ شهریاران و نام و ننگ تاجداران و قبض و بسط ممالک و امن و خوف مسالک جمله در دست قدرت تست و مسبوق مشیت تو.

Лаки алҳмди алии мо авваляти ман нъмку асбғти ман кирмаку нашрати ман роФтку башарати ман рҳмтки волслўоаҳ алӣ набик ва валеку асҳобау аъқобаи вассалом .

لک الحمد علی ما اولیت من نعمک و اسبغت من کرمک و نشرت من رافتک و بشرت من رحمتک والصلواه علی نبیک و ولیک و اصحابه و اعقابه والسلام.

Аммо баъд бар пешгоҳи аътоби мустатоби аъло , ҷаноби арши моб , қудси нассоб , қудрату шавкати интисоб , малики худоӣ адл физой , ҳукмравоӣ зулм задой , шаҳриёри кшўрстон , шоҳаншоҳи шоҳи нишон , офтоби малику давлат , осмони босу савлати мъзолдўлаҳи волидайн , мҷни алисломи валмуслимин , султони албрину хоқони албҳрин , худованди бахту тахту афсар , ъам аъзами акрами аФхми тоҷўр , султони Маҳмӯди хон , лозолти имоди давлатаи олияу эъломи шавкатаи сомӣаи мърўз ва мрФўъ медорад ки диргоҳӣ буд ки ин мухлиси холиси алФўодро дидаи умеду амли бмФоўзоти он ҳазрати гардуни маҳал , рўшноӣӣ наёфтау офтоби алтоф ъам тоҷдор , бар соҳати аҳволи мхолсти шиори натофта , роҳ омад ва шуд ъароизу мФоўзоти бакулии масдӯд буд ва аз ҳеҷ боби триФи нҷоҳу сиблати тФҳтии машҳӯди нмишд . Азин раҳгузари хотири иродати захоири зоидолвасфи ошуфта буду ғунчаи дили ъқидти манзил ба ҳеҷ боди сабоу насими саҳари шукуфтаи нмигшт , то дар ин авқот аз аҳсани иттифоқоти амри силаму илтиёми ду давлати абади фарҷом , самти ҳусӯл ва анҷом ёфту ончии макнуну мкмўни замири садоқати смир буд , аз пардаи ғайби ҷилва зуҳӯр намӯду ъолиҷоаҳи рафеъи ҷойгоҳ , ҷаллодту иродати огоҳ , бсолту нболти ҳамроҳ , садоқату сромти паноҳ , муқарраби алҳзрти алълиаҳ , қосими хони сарҳанги пиёдагони низом аз даргоҳи ашрафи аснии бихаргоҳи Амҷади аъло равона мешуд , ин матлаби рооҳсни Васоиту ақрби васоили дидаи бтҳрири ин зриъаҳи иродату вадиъаи мубодирати варзеди взмнои бързи аътоби салтанат моб мерасонад ки : муҷоҳиди ин холиси алФўод дар поси ҳудӯди ду давлати қавии бунёду масоъии Ҷамила ки ри иттифоқу иттиҳоди ин ду ҳазрати шавкат ниҳод намӯда , албата аз хориҷи бързи ъокФони аътоби ҷалоли расидау маълум фармӯдаанд ки ин мухлис дар хадамоти ҳазратин бетафовут , лозимаи кӯшиш ва иҳтимом дораду мобайн ъаму падар дар роҳу расми фармони втоът ; фарқу тафовути нмигзорд ва худро дарин сарҳад ки мутаваққиф ва мутамаккин аст гумошта ҳукм ҳар ду давлат медонад ва бардошта лутфи ду ҳазрат мехонд ва дар ҳамин соли хуҷастаи фоли саъйу талошӣ ки дар амри мусолиҳаи давлатину рафъи фасод мамлакатин намӯду сабқатӣ ки дар гуфтугӯ аз ин тарафу одамӣ ки болобтдоء аз ин давлати бознаҳ алрўм фиристод , яқинаст ки то ҳоли мърўзу ақФони даргоҳи иқбол шудаасту сидқи нияту хулӯси ъқидту сафои қалбу салоҳи ҷўӣии авлиёии ин давлат аз ҳамин русулу рсоил ки борзнаҳи алрўми рафтау омадаи всбқтҳоу муҳаббатҳо ва бе музоиқаи ?гийҳо ки аз ин тарафи баъамали омада чунон нест ки бар раъии мамолики орои ҳумоюни зоҳир нашуда бошад . Авзоъи воқеаи Мадинаи арзанаи алрўми ҳам , лошки тоҳол бар замири мунири офтоб , таъсии аъло пӯшида ва пинҳон нахоҳад буд .

اما بعد بر پیشگاه اعتاب مستطاب اعلی، جناب عرش مآب، قدس نصاب، قدرت و شوکت انتساب، ملک خدای عدل فزای، حکمروای ظلم زدای، شهریار کشورستان، شاهنشاه شاه نشان، آفتاب ملک و دولت، آسمان باس و صولت معزالدوله والدین، مجن الاسلام والمسلمین، سلطان البرین و خاقان البحرین، خداوند بخت و تخت و افسر، عم اعظم اکرم افخم تاجور، سلطان محمود خان، لازالت عماد دولته عالیه و اعلام شوکته سامیه معروض و مرفوع میدارد که دیرگاهی بود که این مخلص خالص الفواد را دیده امید و امل بمفاوضات آن حضرت گردون محل، روشنائی نیافته و آفتاب الطاف عم تاجدار، بر ساحت احوال مخالصت شعار نتافته، راه آمد و شد عرایض و مفاوضات بکلی مسدود بود و از هیچ باب طریف نجاح و سبیل تفحتی مشهود نمیشد. ازین رهگذر خاطر ارادت ذخایر زایدالوصف آشفته بود و غنچه دل عقیدت منزل به هیچ باد صبا و نسیم سحر شکفته نمیگشت، تا در این اوقات از احسن اتفاقات امر سلم و التیام دو دولت ابد فرجام، سمت حصول و انجام یافت و آنچه مکنون و مکمون ضمیر صداقت سمیر بود، از پرده غیب جلوه ظهور نمود و عالیجاه رفیع جایگاه، جلادت و ارادت آگاه، بسالت و نبالت همراه، صداقت و صرامت پناه، مقرب الحضرت العلیه، قاسم خان سرهنگ پیادگان نظام از درگاه اشرف اسنی بخرگاه امجد اعلی روانه میشد، این مطلب رااحسن وسایط و اقرب وسایل دیده بتحریر این ذریعه ارادت و ودیعه مبادرت ورزید وضمنا بعرض اعتاب سلطنت مآب میرساند که: مجاهد این خالص الفواد در پاس حدود دو دولت قوی بنیاد و مساعی جمیله که ر اتفاق و اتحاد این دو حضرت شوکت نهاد نموده، البته از خارج بعرض عاکفان اعتاب جلال رسیده و معلوم فرموده اند که این مخلص در خدمات حضرتین بی تفاوت، لازمه کوشش و اهتمام دارد و مابین عم و پدر در راه و رسم فرمان وطاعت؛ فرق و تفاوت نمیگذارد و خود را درین سرحد که متوقف و متمکن است گماشته حکم هر دو دولت میداند و برداشته لطف دو حضرت میخواند و در همین سال خجسته فال سعی و تلاشی که در امر مصالحه دولتین و رفع فساد مملکتین نمود و سبقتی که در گفتگو از این طرف و آدمی که بالابتداء از این دولت بازنه الروم فرستاد، یقین است که تا حال معروض و اقفان درگاه اقبال شده است و صدق نیت و خلوص عقیدت و صفای قلب و صلاح جوئی اولیای این دولت از همین رسل و رسایل که بارزنه الروم رفته و آمده وسبقت ها و محبت ها و بی مضایقه گی ها که از این طرف بعمل آمده چنان نیست که بر رأی ممالک آرای همایون ظاهر نشده باشد. اوضاع واقعه مدینه ارزنه الروم هم، لاشک تاحال بر ضمیر منیر آفتاب، تاثیر اعلی پوشیده و پنهان نخواهد بود.

Чшмдошти давлати Эрони ин буд ки дар зимни ин мусолиҳаи муборакаи навъи иттиҳодии мобайни шаҳриёрони тоҷдору давлатҳои доими алқрор дар назари дӯсти вдшмну давру наздик ҷилва кунад ки мояи мазид бим вомед авлиёу аъдои давлатину камоли итмӣнони востзҳор сарҳад нишинон ммлкитн бошаду ҳол аз қарорӣ ки баназари мубораки он ъам тоҷўр хоҳад расед , дарин қрорномаҳи ҷадида мутлақан фаслӣ дар ин боби марқӯм нашуда , риҷоли сутӯдаи хисоли он давлат бе заволи илми аллоҳи таъолӣ чаҳ маслиҳат дидаанд ки дарин амри аҳам ки мояи хайри ому салоҳи кул исломаст , болмраҳи сокит шуда саҳласт ки дар баъзе аз шурӯту мавод аз зкросми ин давлату мулоҳизаи шани ин шавкату гузориши ин амри мамлакати бакулӣ ғифлат намӯда , ҳарҷо болмсли хоҳиш бисёр ҷузъӣ аз ин давлат пазируфта бошанд блФзии носазоу тарзии нописанд адо карда андака нопазируфтан он ҳазор бора бар ин таври зикру баёни тафзил ва рҳҷон дошт .

چشمداشت دولت ایران این بود که در ضمن این مصالحه مبارکه نوع اتحادی مابین شهریاران تاجدار و دولت های دایم القرار در نظر دوست ودشمن و دور و نزدیک جلوه کند که مایة مزید بیم وامید اولیا و اعدای دولتین و کمال اطمینان واستظهار سرحد نشینان مملکیتن باشد و حال از قراری که بنظر مبارک آن عم تاجور خواهد رسید، درین قرارنامه جدیده مطلقاً فصلی در این باب مرقوم نشده، رجال ستوده خصال آن دولت بی زوال علم الله تعالی چه مصلحت دیده اند که درین امر اهم که مایة خیر عام و صلاح کل اسلام است، بالمره ساکت شده سهل است که در بعضی از شروط و مواد از ذکراسم این دولت و ملاحظه شان این شوکت و گزارش این امر مملکت بکلی غفلت نموده، هرجا بالمثل خواهش بسیار جزئی از این دولت پذیرفته باشند بلفظی ناسزا و طرزی ناپسند ادا کرده اندکه ناپذیرفتن آن هزار باره بر این طور ذکر و بیان تفضیل و رحجان داشت.

Ва болҷмлаҳи баъдҳо ки мазмуни қрорномаҳи арзанаи алрўм дар пояи тахти баланду зрўаҳи аътоби арҷманди салтанати Қоҳираи Эрон бърз расед ва аз авзоъи умӯри мҳоўроту мушовироту соири воқеъоти онҷои истеҳзори мулӯкона ҳосил шуд , аз ин раҳгузар ки ҳар ду давлати ислом дар ҳақиқат якеаст ва на тафовутӣ дар миёна несту эҳтироми он ҳазрати асъади Амҷади аъло дар ҳар ҳоли млҳўз ва манзураст , имзоъи номаи ммҳўру муфассали мсҳўби муқарраби алҳзрти қосими хон анФод доштанд ва дар фусӯли кулияу усӯли муҳима ба ҳеҷ ваҷҳ гФтгўӣӣ нафармуданд ва таҷдидӣ накарданд вчўни аввали инъиқоди аҳди сулҳу бдоити ифтитоҳи роҳи дӯстӣ буд таҳаммулу сукут дар амсоли ин умӯрро аввалии диданди валикини ин холиси алўдоди софии замир , ки худро бе мулоҳизаи фарқу тавфир , неки хоҳу иродати кеш ҳар ду давлат медонад , бо изни давлати абади муддат дар олами сидқу иродат арза медорад ки : аълоҳазрати шоҳаншоҳи ҷами ҷоҳи Эронро аз он ҳазрати аъло вшўкти аснӣ , чашми меҳр ва бародарӣаст ва ин давлати абади туамон аз он давлати ҳовӣади нишон , таваққуъи мувофиқату ягонагӣ , ин мхолсти густари ҳам алнФот ъам аъзами акрами тоҷўрро сармояи суди салоҳи дунёу охирати худ мишморд ва бар худо зоҳираст ки ба ҳеҷ ваҷҳи ман алўҷўаҳ аз ин тарафи матлабӣу тамаъӣ ва ғаразӣ нест , магари ҳамин ки авлиёии он давлат дар олами дӯстӣу мувофиқати фарқии байн алдўлтин нагузоранд вабо худ донанд ва аз худ шуморанд ва ҳар ҷои ғоилаи ҳарфу гилаи миёни омада аз ҳамин раҳгузар бӯда ки дарини боби хилофи таваққуъии зоҳир шуда . Болмсл дар модаи аввалияи қрорномаҳ , қуюдӣ ки дар боби Курдистону самт Бағдод карда ва дар модаи солисаи қарорӣ ки дар боби сбикӣ ва ҳидронлў додаанд , агар қалби поки софу арақи адлу инсофи ъмокрми тоҷдор ҳукм бошад ҳасби алўоқъи маълум ва мафҳум хоҳад шуд ки ъароизи ин ихлоси манд беҷо ва бе ҷҳаҳи набӯда , биҳамдиллоҳи шаҳриёрони тоҷдор ду бародаранду баробару давлатҳои доими алқрор як ҷиҳатанду ягонау мамолик ҷонибин исломанд ва дар зиммаи ислом , бо васфи ин умӯри мулоҳизаи ин фарқу тафовутҳо аз чаҳ роҳаст , агар воқеан ҳар ки аз давлатӣ рӯгардон шаваду бдўлти дигар мутавассил шаваду истирдоди он бокроаҳу иҷбор беризоу ихтиёри мӯҷиби нақси шану касри шавкат тоҷдоронаст , боист дар ҳамин боби мулоҳизаи шан ҳар ду давлатро болмсоўоту болмсоФоти намоянд ва агар тасоҳуби ин гӯнаи фирорӣу мутаҳайиру мутавассили боис бе назмии мамолику ноамнии масолику ихтилоли сарҳаддот ва беиқтидорӣ срҳддорон хоҳад шуд боз боист маслиҳати ҷонибин врФъи мафосиди мамлакатинро биксон дар назар гирифта бошанд .

و بالجمله بعدها که مضمون قرارنامه ارزنه الروم در پایه تخت بلند و ذروه اعتاب ارجمند سلطنت قاهره ایران بعرض رسید و از اوضاع امور محاورات و مشاورات و سایر واقعات آنجا استحضار ملوکانه حاصل شد، از این رهگذر که هر دو دولت اسلام در حقیقت یکی است و نه تفاوتی در میانه نیست و احترام آن حضرت اسعد امجد اعلی در هر حال ملحوظ و منظور است، امضاء نامة ممهور و مفصل مصحوب مقرب الحضرت قاسم خان انفاد داشتند و در فصول کلیه و اصول مهمه به هیچ وجه گفتگوئی نفرمودند و تجدیدی نکردند وچون اول انعقاد عهد صلح و بدایت افتتاح راه دوستی بود تحمل و سکوت در امثال این امور را اولی دیدند ولیکن این خالص الوداد صافی ضمیر، که خود را بی ملاحظه فرق و توفیر، نیک خواه و ارادت کیش هر دو دولت میداند، با اذن دولت ابد مدت در عالم صدق و ارادت عرضه میدارد که: اعلیحضرت شاهنشاه جم جاه ایران را از آن حضرت اعلی وشوکت اسنی، چشم مهر و برادری است و این دولت ابد توامان از آن دولت حاوید نشان، توقع موافقت و یگانگی، این مخالصت گستر هم النفات عم اعظم اکرم تاجور را سرمایه سود صلاح دنیا و آخرت خود میشمارد و بر خدا ظاهر است که به هیچ وجه من الوجوه از این طرف مطلبی و طمعی و غرضی نیست، مگر همین که اولیای آن دولت در عالم دوستی و موافقت فرقی بین الدولتین نگذارند وبا خود دانند و از خود شمارند و هر جا غائله حرف و گله میان آمده از همین رهگذر بوده که دراین باب خلاف توقعی ظاهر شده. بالمثل در ماده اولیه قرارنامه، قیودی که در باب کردستان و سمت بغداد کرده و در ماده ثالثه قراری که در باب سبیکی و حیدرانلو داده اند، اگر قلب پاک صاف و عرق عدل و انصاف عماکرم تاجدار حکم باشد حسب الواقع معلوم و مفهوم خواهد شد که عرایض این اخلاص مند بی جا و بی جهه نبوده، بحمدالله شهریاران تاجدار دو برادرند و برابر و دولت های دایم القرار یک جهتند و یگانه و ممالک جانبین اسلامند و در ذمه اسلام، با وصف این امور ملاحظه این فرق و تفاوت ها از چه راه است، اگر واقعا هر که از دولتی روگردان شود و بدولت دیگر متوسل شود و استرداد آن باکراه و اجبار بی رضا و اختیار موجب نقص شان و کسر شوکت تاجداران است، بایست در همین باب ملاحظه شان هر دو دولت را بالمساوات و بالمصافات نمایند و اگر تصاحب این گونه فراری و متحیر و متوسل باعث بی نظمی ممالک و ناامنی مسالک و اختلال سرحدات و بی اقتداری سرحدداران خواهد شد باز بایست مصلحت جانبین ورفع مفاسد مملکتین را بیکسان در نظر گرفته باشند.

Авлиёии давлати Қоҳираи Эрон барои тасҳили амалу тақлили заҳамоти он дарбори гардуни маҳал , мзоиқтӣ аз ин ки ин гӯнаи ашхосро боҷаббор бигиранду бидиҳанд ё беиҷбор нагиранд ё ҳар ки ӣнҷост ё ҳар ки онҷост мубодилау муъодилаи намоянд , ё бқонўни мустамараи айёми воъўоми мозӣ ва розӣ шаванд надоранд ва ҳар шқи изоин шқўқ ки маразии вмқбўли хотири саодати машмӯл ъам акрами аФхм тоҷдораст ҳамонро айни салоҳ ва фалоҳ медонанду болтоФи Каримонау инсофи мулӯконаи он ҳазрати воқиф ва мстнзҳр мебошанд .

اولیای دولت قاهره ایران برای تسهیل عمل و تقلیل زحمات آن دربار گردون محل، مضایقتی از این که این گونه اشخاص را باجبار بگیرند و بدهند یا بی اجبار نگیرند یا هر که اینجاست یا هر که آنجاست مبادله و معادله نمایند، یا بقانون مستمره ایام واعوام ماضی و راضی شوند ندارند و هر شق ازاین شقوق که مرضی ومقبول خاطر سعادت مشمول عم اکرم افخم تاجدار است همان را عین صلاح و فلاح می دانند و بالطاف کریمانه و انصاف ملوکانه آن حضرت واقف و مستنظهر میباشند.

Дигари бтоҷу тахти ҳумоюну Фрўбхти афзӯни он ҳазрати сипеҳри бастат , қисмаст ки манзур аз ин арзҳоу шрўҳ ва тафсил доду ситад чанд хонаи эл ва рафт ва омад чанд нафар кардӣаст ва ин натикка бар раъии офтоби зиё , равшан хоҳад буд ки амсоли ин умӯрро чандон қобилияти нмибошд ки аз давлатии қавӣами бдўлтии қадим изҳор шавад . Бал ки мақсӯд бо лаззоту иллати ғоӣии зриъаҳи нигорӣу хостории ин холиси алФўод ҳаминаст ки хоҳи дарин бобу хоҳ дар соири маводи фарқу тавфирии мобайни давлатин ълиятин набошад ; баннои хуб бо ин давлат мӯед ва машйад бигузоранд ва бо ин воситаи амре ки мўҳм баравадат ва кудурат бошад воқеъ нашавад . Дигари амру ихтиёр бо ъам акрам тоҷдораст . Ҳамвора бсдўри мФоўзоти мушфиқонау руҷӯъи муҳимоти иттифоқӣаи хотири ихлоси мФтўрро хурсанду масрури созанд . вассалом

دیگر بتاج و تخت همایون و فروبخت افزون آن حضرت سپهر بسطت، قسم است که منظور از این عرض ها و شروح و تفصیل داد و ستد چند خانه ایل و رفت و آمد چند نفر کردی است و این نتکه بر رأی آفتاب ضیاء، روشن خواهد بود که امثال این امور را چندان قابلیت نمیباشد که از دولتی قویم بدولتی قدیم اظهار شود. بل که مقصود با لذات و علت غائی ذریعه نگاری و خواستاری این خالص الفواد همین است که خواه درین باب و خواه در سایر مواد فرق و توفیری مابین دولتین علیتین نباشد؛ بنای خوب با این دولت موید و مشید بگذارند و با این واسطه امری که موهم برودت و کدورت باشد واقع نشود. دیگر امر و اختیار با عم اکرم تاجدار است. همواره بصدور مفاوضات مشفقانه و رجوع مهمات اتفاقیه خاطر اخلاص مفطور را خرسند و مسرور سازند. والسلام