Китоби мустатоб ки маҷмӯъаи фазойилу одоб буд , мсҳўби писари асмъили бик грўсӣ расед , ҳар чаҳ хоҳиш кард бподоши ин неъмати пазируфтаму қудумро бар хилофи соири он қавми гиромии доштам . Хўрсндии вусӯли мактуби шумоу хўшўқтӣ аз саломатии мизоҷи ксиролобтҳоҷу хўшнўдӣ аз руҷӯъи матолибу мҳоми ҳамаи як тараф буд ва ин яке як тарафи ҳи мстўроти идбди маро марғӯб дошта будед , бойени далел ки гила аз навиштани коғаз ба хат ғайр доштед ; ҳар чанд мирзои алии нақӣ Фароҳонӣ бошад , ё мирзои Муҳаммадтақии озарбойҷонӣ , ё крблоӣии Муҳаммадтақии ибни крблоӣии Муҳамади қурбон ки билфеъл дар мсқўу птрпўрғ аз ҷумла курсӣ нишинонаст , гӯии сабқат аз ҳамзаи истифҳоми мирбоид , пои тафаввуқ бар фарқи лоам ибтидо мегузорад , Фрқдинро шсъи наълин худ нмишморд , сухан дар авҷи фалак алоФлок дорад , ман ки гоҳе ба хати худ дар ҷавоби таҳрироти шумо густохӣ мекунам аз онаст ки хор бгшн нафаристаму чароғ дар бар офтоб наёрам , волои бхдо ҳар вақти одамии бҷонби шумо равона шавад шавқу велъ чунонаст ки ҳар мўӣӣ дар бадани ман беноне шавад ва ҳар як бар дайгарии пешӣу бешии ҷӯянд .

کتاب مستطاب که مجموعه فضایل و آداب بود، مصحوب پسر اسمعیل بیک گروسی رسید، هر چه خواهش کرد بپاداش این نعمت پذیرفتم و قدوم را بر خلاف سایر آن قوم گرامی داشتم. خورسندی وصول مکتوب شما و خوشوقتی از سلامتی مزاج کثیرالابتهاج و خوشنودی از رجوع مطالب و مهام همه یک طرف بود و این یکی یک طرف ه مسطورات یدبد مرا مرغوب داشته بودید، باین دلیل که گله از نوشتن کاغذ به خط غیر داشتید؛ هر چند میرزا علی نقی فراهانی باشد، یا میرزا محمدتقی آذربایجانی، یا کربلائی محمدتقی ابن کربلائی محمد قربان که بالفعل در مسقو و پطرپورغ از جمله کرسی نشینان است، گوی سبقت از همزه استفهام میرباید، پای تفوق بر فرق لام ابتدا میگذارد، فرقدین را شسع نعلین خود نمیشمارد، سخن در اوج فلک الافلاک دارد، من که گاهی به خط خود در جواب تحریرات شما گستاخی میکنم از آن است که خار بگشن نفرستم و چراغ در بر آفتاب نیارم، والا بخدا هر وقت آدمی بجانب شما روانه شود شوق و ولع چنان است که هر موئی در بدن من بنانی شود و هر یک بر دیگری پیشی و بیشی جویند.

Фии кули ҷорҳаҳи ҳўоки дафин даст ва бенонро агар хосиятӣ ҳаст ҳаминаст ки чизе аз шумо бшмо нигоранд , чашму забон агар ҳосилӣ доранд ҳамонаст ки сатрӣ аз шумо бибинанд ё бихонанд . Вар набинад чаҳ буд фоидаи биноӣиро ?

فی کل جارحه هواک دفین دست و بنان را اگر خاصیتی هست همین است که چیزی از شما بشما نگارند، چشم و زبان اگر حاصلی دارند همان است که سطری از شما ببینند یا بخوانند. ور نبیند چه بود فایده بینائی را؟

Агар бадоне ки ҳар бори коғазӣ аз шумо мерасад то чаҳ ҳад барои ман шодии Фзоу ғам коҳаст , бо он таври меҳрбонӣу ғмгсорӣ ки дорӣ , доим хоҳӣ навишту мунтазир ҷавоб нахоҳӣ шуд . Ман агар ҳеҷ нанивисам ҳақ дорам ҳамаи зиштҳо мухаддира ва мастура мешаванд . Абкори афкори шуморо чаҳ афтода ки шоҳидӣ ва хўднмоӣӣ накунанд ?

اگر بدانی که هر بار کاغذی از شما میرسد تا چه حد برای من شادی فزا و غم کاه است، با آن طور مهربانی و غمگساری که داری، دایم خواهی نوشت و منتظر جواب نخواهی شد. من اگر هیچ ننویسم حق دارم همه زشت ها مخدره و مستوره میشوند. ابکار افکار شما را چه افتاده که شاهدی و خودنمائی نکنند؟

Байти сониро боқтзои замон ҳол навиштам на аз мақулаи алмқол иҷролмқоласт , афсӯс ки ашъроқи хаёли шумо чунонам фиреб дод ки гуё ҳоло бо ҳам нишастаем ва бе воситаи номау расӯли сухан дар пайваста . Ҳайҳот ! ҳайҳот !

بیت ثانی را باقتضای زمان حال نوشتم نه از مقوله المقال یجرالمقال است، افسوس که اشعراق خیال شما چنانم فریب داد که گویا حالا با هم نشسته ایم و بی واسطه نامة و رسول سخن در پیوسته. هیهات! هیهات!

Аҷабату алдҳри касӣри аҷаба ки мисли шмоӣии имрӯзи ҳаргоҳ коғазӣ банависед ҳамаи шикояти авзоъ замон бошаду зимоми кораш дар дасти амсоли бандау мирзои Саид Афшор биафтад . Дунёии мо дрёӣӣаст ки лойу хошокро дар ҳар мавҷи ҳазор авҷ медиҳад ва дар марҷонро доимо дар ҳазиз қаър медорад . Ҳарфати адаб на имрӯзӣаст на булъаҷаб ва агар на чунин буд боист шумо чунон ки дар фазлу камол ваҳид асред дар ҷоҳу мол низ аўҳд даҳр бошед . На мисли ҳоло ки монанди сарв , озода ва тиҳӣ дастеду ҷамъи захориф бақадр масорифи мақдӯри нмигрдд . Агар дар бандаи болмсли ваҷҳи маошу роҳи антъошӣ манӯн бошад аз онаст ки ман низ чунон аҳлу хирадманди ним , аммо умедворам ки агар хзоини парвизу дФоини қоруну ҳосилоти амлоки рубъи маскӯн аз ман бошад дар пои як мӯниси ҷону ёри ҳам забони нисор тавонам намӯд .

عجبت و الدهر کثیر عجبه که مثل شمائی امروز هرگاه کاغذی بنویسید همه شکایت اوضاع زمان باشد و زمام کارش در دست امثال بنده و میرزا سعید افشار بیفتد. دنیای ما دریائی است که لای و خاشاک را در هر موج هزار اوج میدهد و در مرجان را دائما در حضیض قعر میدارد. حرفت ادب نه امروزی است نه بوالعجب و اگر نه چنین بود بایست شما چنان که در فضل و کمال وحید عصرید در جاه و مال نیز اوحد دهر باشید. نه مثل حالا که مانند سرو، آزاده و تهی دستید و جمع زخارف بقدر مصارف مقدور نمیگردد. اگر در بنده بالمثل وجه معاش و راه انتعاشی مظنون باشد از آن است که من نیز چنان اهل و خردمند نیم، اما امیدوارم که اگر خزاین پرویز و دفاین قارون و حاصلات املاک ربع مسکون از من باشد در پای یک مونس جان و یار هم زبان نثار توانم نمود.

Суҳбати Юсуфи бози дроҳми маъдӯд чаҳ фоида ки даври замони ҳазрати ёқӯбро дар ҳасрати ин суҳбат чунон медорад ки :у абизт айнана ман алҳзну Юсуфи садиқро дар ҳабси азизӣ бетамиз чунон мегузорад ки : лбси фии алсҷни бзнъи синӣн .

صحبت یوسف باز دراهم معدود چه فایده که دور زمان حضرت یعقوب را در حسرت این صحبت چنان میدارد که: و ابیضت عیناه من الحزن و یوسف صدیق را در حبس عزیزی بی تمیز چنان میگذارد که: لبث فی السجن بضنع سنین.

Рост навиштед ман шуморо ба тҳрон оварадам , аммо барои роҳати дилу шодии ҷон , на барои тавофи дарби мухторону ъўоФи кӯчаи кабобёни сҷну сҷини фозилони ҷуз ин нест ки муҷовири ҷоҳилону муошир беҳосилон бошанд .

راست نوشتید من شما را به طهران آوردم، اما برای راحت دل و شادی جان، نه برای طواف درب مختاران و عواف کوچه کبابیان سجن و سجین فاضلان جز این نیست که مجاور جاهلان و معاشر بی حاصلان باشند.

Алмрءи ъдўлмои ҷаҳли нстҷири биллоҳи таъолии ман қурби алоъодӣу баъди алоёдӣ

المرء عدولما جهل نستجیر بالله تعالی من قرب الاعادی و بعد الایادی

Лаъли вгўҳр дар охури гову хар , чаҳ қадар дорад , гургу сагро ганди ҷиФаҳи мурдор марғӯбаст , на буии кулбаи аттор .

لعل وگوهر در آخور گاو و خر، چه قدر دارد، گرگ و سگ را گند جیفه مردار مرغوب است، نه بوی کلبه عطار.

эй бе вафои замонау бади аҳди рӯзгор , охири бғлти яке вФокн . Аҷабтар он ки зоғ низ аз суҳбати тӯтии бҷон буду лоҳўл кунон мегуфт : сазовори ман онстӣ ки бо зоғӣ бар сари девори боғии ҳамеи рФтмии хиромон .

ای بی وفا زمانه و بد عهد روزگار، آخر بغلط یکی وفاکن. عجب تر آن که زاغ نیز از صحبت طوطی بجان بود و لاحول کنان میگفت: سزاوار من آنستی که با زاغی بر سر دیوار باغی همی رفتمی خرامان.

Қадари Фуротро ташна мстсқӣ медонад , на сероби блғмӣ . Дар мазоқи қибтӣони хӯн буд нил . Анмои иридоллаҳи лиъзи баҳами влкни лоишғрўн . Асбу астар барои шумо дар азми иёдати аҳбоб қаҳтаст ва дигаронро ҷиноят аз мавокиб мебошаду ҳоли он ки аблақи чархи гардунро қобили ркўби шумо нмитўон гуфт воло аз қавли сноӣӣ ҳиҷозӣ мегуфтам :

قدر فرات را تشنه مستسقی میداند، نه سیراب بلغمی. در مذاق قبطیان خون بود نیل. انما یریدالله لیعذ بهم ولکن لایشغرون. اسب و استر برای شما در عزم عیادت احباب قحط است و دیگران را جنایت از مواکب میباشد و حال آن که ابلق چرخ گردون را قابل رکوب شما نمیتوان گفت والا از قول ثنائی حجازی میگفتم:

Хаста шудам аз баси беҳуда нигорӣ кардам ва ҳеҷ аз ҷавоби мактуби шумо ннўштми боз ба мирзои алии нақӣ руҷӯъ шуд ночор . вассалом

خسته شدم از بس بیهوده نگاری کردم و هیچ از جواب مکتوب شما ننوشتم باز به میرزا علی نقی رجوع شد ناچار. والسلام