Дар боби Форс ки амру муқарар шуда буд , ҳамаи марқӯмоти шуморо баназари валиаҳди рӯҳии фидоаи расонадам , фармуданд : мо аз худ ҳавас ва ҳавойӣ надорем , аз хок паст тарем , аз мӯри заъифтар . Зӯру қӯти мо ҳамон назари тавваҷуҳу илтифоти ҳазрат шоҳаншоҳаст . Пару боли мо ҳамон фармоишоту дастӯруламалҳои зилли аллоҳ . Маҳоласт ки то иқтизои раъии ҳумоюнро нафаҳмем , агар сад ҳазор санги бало бар сар мо бирезанд як кулӯхи бподоши бияндозем , мо кистем , чистем , чаҳ кораем , дастмони кӯ , кулӯхмони куҷо буд ? колмити байни ядии алғсол ; дар зери ҳукму фармони хдиў беҳмолим . Баҳори втобстону зимистонмон якеаст . Пеш аз иду баъд аз иди нмидоним . Ҳар вақт ва ҳар тавр бифармоянд ки бирав ё бифирист , самиъему сариъ ва ҳар гоҳ нФрмоинд таслимему мутӣъ .

در باب فارس که امر و مقرر شده بود، همه مرقومات شما را بنظر ولیعهد روحی فداه رساندم، فرمودند: ما از خود هوس و هوائی نداریم، از خاک پست تریم، از مور ضعیف تر. زور و قوت ما همان نظر توجه و التفات حضرت شاهنشاه است. پر و بال ما همان فرمایشات و دستورالعمل های ظل الله. محال است که تا اقتضای رأی همایون را نفهمیم، اگر صد هزار سنگ بلا بر سر ما بریزند یک کلوخ بپاداش بیندازیم، ما کیستیم، چیستیم، چه کاره ایم، دستمان کو، کلوخمان کجا بود؟ کالمیت بین یدی الغسال؛ در زیر حکم و فرمان خدیو بی همالیم. بهار وتابستان و زمستانمان یکی است. پیش از عید و بعد از عید نمیدانیم. هر وقت و هر طور بفرمایند که برو یا بفرست، سمیعیم و سریع و هر گاه نفرمایند تسلیمیم و مطیع.

Бандагонро бар сари худ ҳукм нест , нукарӣ яъне чаҳ ва аз худ неку бади доштану бахуди хайру шари фаҳмидан чаҳ ? ҳар чаҳ амр шуд некаст ва ҳар чаҳ наҳй шуд бад , ғайри ин чизе бафаҳм қосири мо нмирсд . вассалом

بندگان را بر سر خود حکم نیست، نوکری یعنی چه و از خود نیک و بد داشتن و بخود خیر و شر فهمیدن چه؟ هر چه امر شد نیک است و هر چه نهی شد بد، غیر این چیزی بفهم قاصر ما نمیرسد. والسلام