Дабир беназир , Уториди шан , псҳёни алдўронӣ , всоФ алзмонӣ , ваҳиди алдҳр , Фариди алъср , мирзои абдулваҳҳоби муншии алмамолики бидонад ки : чун фарти роФти муқтазии арқоми арқоми анояти артсому касрати утуфати мусталзими судӯри мношри марҳамат ахттомаст . Лиҳозои парвонаи мулотафати нишона содир мешавад .

دبیر بی نظیر، عطارد شان، پسحیان الدورانی، وصاف الزمانی، وحید الدهر، فرید العصر، میرزا عبدالوهاب منشی الممالک بداند که: چون فرط رافت مقتضی ارقام ارقام عنایت ارتسام و کثرت عطوفت مستلزم صدور مناشر مرحمت اختتام است. لهذا پروانه ملاطفت نشانه صادر میشود.

Аз қарорӣ ки он ъолиҷоаҳи бмқрби алҳзрти мирзои Муҳамади рқъаҳи нигошта ва бархе фақарот дар он мундараҷ дошта буд , ҷилвагар арса зуҳӯр омад ки он ъолиҷоаҳро аз маротиби макнунаи саркори кмоҳӣ огоҳӣ несту кмоҳўи ҳуққаи истеҳзор бар мароҳими ғайримутаноҳии не . Наввоби моро эътиқоди он буд ки ӯ барҳасби тасфияу таҷаллӣаи хотир аз ҳақоиқи ъаноёти макнуна хабирасту бавоситаи тҳлиаҳи бФзоилу тахлия аз рзоил дар олами мукошифаи воқифи моФии алзмир . Он буд ки хотири олии алии аззоҳири асдори арқомро ки урфи одоб зоҳрпрстонаст вофе набӯд ва дар назари анвори иктифои баҳмони ашФоқи маънавӣау алтофи ботинӣа кофӣ менамӯд . Акнӯн дар таҳриру тақрир дастгир омад ки он ъолиҷоаҳи фавқи алғоиаҳ аз ин маротиб ғофиласт ,у боқсии алғоиаҳ аз он марҳалаи зоҳл ; маълуми асткаҳ ҳануз дар тӣаи ғифлат пай сипораст вдри қайди ҳайрати гирифтор . АшФоқи комилаи мо дарбора он ъолиҷоаҳ аз ғояти зуҳӯр дар ҳиҷоб мастураст ва ин нури кзўءолқмру шуъоъи алшмси муҳӣти наздику давр .

از قراری که آن عالیجاه بمقرب الحضرت میرزا محمد رقعه نگاشته و برخی فقرات در آن مندرج داشته بود، جلوه گر عرصه ظهور آمد که آن عالیجاه را از مراتب مکنونه سرکار کماهی آگاهی نیست و کماهو حقه استحضار بر مراحم غیرمتناهی نی. نواب ما را اعتقاد آن بود که او برحسب تصفیه و تجلیه خاطر از حقایق عنایات مکنونه خبیر است و بواسطه تحلیه بفضایل و تخلیه از رذایل در عالم مکاشفه واقف مافی الضمیر. آن بود که خاطر عالی علی الظاهر اصدار ارقام را که عرف آداب ظاهرپرستان است وافی نبود و در نظر انوار اکتفا بهمان اشفاق معنویه و الطاف باطنیه کافی مینمود. اکنون در تحریر و تقریر دستگیر آمد که آن عالیجاه فوق الغایه از این مراتب غافل است، و باقصی الغایه از آن مرحله ذاهل؛ معلوم استکه هنوز در تیه غفلت پی سپار است ودر قید حیرت گرفتار. اشفاق کامله ما درباره آن عالیجاه از غایت ظهور در حجاب مستور است و این نور کضوءالقمر و شعاع الشمس محیط نزدیک و دور.

Аз он тарафи маротиби фадавӣату рқити маънавии он ъолиҷоаҳи басии зоҳиртар аз аъёни сӯрӣа бар хотири отир аёнасту исботи он мустағнӣ аз бурҳон . Алтофи бҳиаҳро дарбора худ фавқи алғоиаҳу аътоФи алайҳро нисбати бхўиши боалии алнҳоиаҳи дониста , мадъуоту муддаӣотро арзу анҷоҳш бар ҳиммати аноят фарз доранд .

از آن طرف مراتب فدویت و رقیت معنوی آن عالیجاه بسی ظاهرتر از اعیان صوریه بر خاطر عاطر عیان است و اثبات آن مستغنی از برهان. الطاف بهیه را درباره خود فوق الغایه و اعطاف علیه را نسبت بخویش باعلی النهایه دانسته، مدعوات و مدعیات را عرض و انجاحش بر همت عنایت فرض دارند.

вассалом

والسلام