Баҳсу бадгумониҳо ки нисбат бмн карда будед ; ин бадгумонӣ аз ту маро дар гумон набӯд . Дар боби Кирмоншоҳи ҳақи дории бики ҷҳаҳ ки ман рафтани худатро танҳо воҷиби мидонстми вбозму замимаи ғалату худати хилофи инро салоҳи мидонстӣ ; аммо ҳақи надории бойени ҷҳаҳ ки зеҳнии шумо шуда , яқин донистаед мирзои Мӯсои хонро мехоҳам онҷо бифиристам , маншаи хёлотӣ ки дарбора ман кунед ; аъам аз коғази навиштани бдоролхлоФаҳ дар манзили алии обод бо ифсод дар кори наввоби Таҳмосби мирзоу исрор дар боби Муҳаммадҳусайни мирзои ҳама аз он раҳгузарасту ӣнҷои шумо хабт кардаанд на ман ; чаро ки шоҳаншоҳу нойиби ассалтанаи рӯҳии фидоа на бостҳқоқи бали бръоити ҳуқуқи падараму ҳурмати ҷадами салавоти аллоҳи алайҳи қоими мақомии ин давлатро бмну вазорати валиаҳдро ба бародарами марҳамат фармӯдаанд . Аз ин ду мансаби болотар мансабӣ барои мо ду нафари мумкин вмқдўр нест агар ман мард дунё бошам ин пояу мансабро аз дасти нмидҳми магари бқтъи ҳулқуму ҳаргизи ивази нмикнми ин вазоратро бар вазорати кули шоҳзодагону амирзодгон .

بحث و بدگمانی ها که نسبت بمن کرده بودید؛ این بدگمانی از تو مرا در گمان نبود. در باب کرمانشاه حق داری بیک جهه که من رفتن خودت را تنها واجب میدانستم وباضم و ضمیمه غلط و خودت خلاف این را صلاح میدانستی؛ اما حق نداری باین جهه که ذهنی شما شده، یقین دانسته اید میرزا موسی خان را میخواهم آنجا بفرستم، منشا خیالاتی که درباره من کنید؛ اعم از کاغذ نوشتن بدارالخلافه در منزل علی آباد با افساد در کار نواب طهماسب میرزا و اصرار در باب محمدحسین میرزا همه از آن رهگذر است و اینجا شما خبط کرده اند نه من؛ چرا که شاهنشاه و نایب السلطنة روحی فداه نه باستحقاق بل برعایت حقوق پدرم و حرمت جدم صلوات الله علیه قائم مقامی این دولت را بمن و وزارت ولیعهد را به برادرم مرحمت فرموده اند. از این دو منصب بالاتر منصبی برای ما دو نفر ممکن ومقدور نیست اگر من مرد دنیا باشم این پایه و منصب را از دست نمیدهم مگر بقطع حلقوم و هرگز عوض نمیکنم این وزارت را بر وزارت کل شاهزادگان و امیرزادگان.

Шоҳаншоҳи млФўФаҳи муфассали бсроФрозии ман машъар бар таклифи бародарами баҳамин шуғли Кирмоншоҳу қаламрав содир фармуд дар Ҳамадон расед , хати муътамад буд билфеъл ҳозираст , нойиби алслтони чандини бори фармоиш ва исрор кард хусусан дар ҳамон манзили алии обод ; наввоби Таҳмосби мирзои бавосита ва бе воситаи ибром ҳо фармуд ки ҳамон мирзои раҳим мустаҳзараст , аҳли вилояти ҳам мункири набуданд . Шумо ҳам агар ман моил мешудам хилофи нмикрдиди маъаи ҳзаҳи алмротби бадви ҷҳаҳ қабул накардам тҷоФӣ воъроз кардам . Аввали баҳмони далел ки мансаби мирзои Мӯсои хони худаш аз ҳамаи вазоратҳо беҳтар буд ; сонии он ки мирзои Мӯсои хони худаш дахили ин корҳо нмишўди бароаи худо афтодааст , мисли ман хсролднё волохраҳ нест бо вуҷӯди он аҳволи ӣнтаври корҳо аз ӯ сохта нахоҳад шуд , ҷуз дар хизмати нойиби ассалтанаи ҳеҷ ҷои нукарии нмитўонди бикунад . Ин ҷонони ҳалолӣ бақадр кафоф биҳамдиллоҳ дорад , умрӣ брФоаҳ мегузаронад , дунёаш аз ҳамаи кас беҳтараст , охираташ аз моҳо ҳамаи хубтар ; мансабаш аз олимии болотар , ҳурматаши ҳам аз ҳеҷ кас дар Эрон камтар нест . Беақл одамӣ нест ; худро бҷнҷоли нмёндозд . Заҳматро броҳт ; болоӣиро бзирдстӣ савдо нахоҳад кард . То сояи нойиби ассалтанаи рӯҳии фидоа бар сар манаст ҳар каси вазир Кирмоншоҳ бошад беҳтар аз бародар бо ман рафтор хоҳад кард . Порсол ки ман мирзои Мӯсои хонро розӣ шудам бкрмоншони рафъ , худо оламаст ки бандагони осиф аддавла мехостанд худамро ҳукамо бифиристанд . Ман ӯро чандгоҳаи сипари вуҷӯд худ кардам то нойиби ассалтана аз Ереван муроҷиат кунад ; аз наввоби нойиби ассалтанаи рӯҳии фидоаи шоҳидии одилтар дар ин боб нест , ҳамин коғази ҳам баназари муборакаши расида , ҳаргоҳ толиб будам ки бародарам Кирмоншоҳ баравад дар ҳамон манзили алии обод қабул мекардам ва мерафт , чаҳ лозим буд ки бдоролхлоФаҳ бинивисам ? аз барои худои кору бори худатро дуруст мутаваҷҷеҳ бош , ҳавоси худатро бойени афсонаҳо парешон макун ; яқин бидон ҳаргоҳи ман молӣ ё мансабӣ ё мулкӣ аз шумо бошад ва толиб шавам фавран бахудат мегӯям нмитўонӣ надиҳӣ , ё худро аҳмақ аз ман бадоне ; чаҳ лозими бноиби ассалтана арз кунам ки оқои ман ва шумост то чаҳ расад бдоролхлоФаҳ ки ҳануз бо банда ва шумо ин таври муҳаррамятҳо гумон надорам бошад . вассалом

شاهنشاه ملفوفه مفصل بسرافرازی من مشعر بر تکلیف برادرم بهمین شغل کرمانشاه و قلمرو صادر فرمود در همدان رسید، خط معتمد بود بالفعل حاضر است، نایب السلطان چندین بار فرمایش و اصرار کرد خصوصا در همان منزل علی آباد؛ نواب طهماسب میرزا بواسطه و بی واسطه ابرام ها فرمود که همان میرزا رحیم مستحضر است، اهل ولایت هم منکر نبودند. شما هم اگر من مایل میشدم خلاف نمیکردید مع هذه المراتب بدو جهه قبول نکردم تجافی واعراض کردم. اول بهمان دلیل که منصب میرزا موسی خان خودش از همه وزارت ها بهتر بود؛ ثانی آن که میرزا موسی خان خودش دخیل این کارها نمیشود براه خدا افتاده است، مثل من خسرالدنیا والآخره نیست با وجود آن احوال اینطور کارها از او ساخته نخواهد شد، جز در خدمت نایب السلطنة هیچ جا نوکری نمیتواند بکند. این جانان حلالی بقدر کفاف بحمدالله دارد، عمری برفاه میگذراند، دنیاش از همه کس بهتر است، آخرتش از ماها همه خوب تر؛ منصبش از عالمی بالاتر، حرمتش هم از هیچ کس در ایران کمتر نیست. بی عقل آدمی نیست؛ خود را بجنجال نمیاندازد. زحمت را براحت؛ بالائی را بزیردستی سودا نخواهد کرد.تا سایه نایب السلطنة روحی فداه بر سر من است هر کس وزیر کرمانشاه باشد بهتر از برادر با من رفتار خواهد کرد. پارسال که من میرزا موسی خان را راضی شدم بکرمانشان رفع، خدا عالم است که بندگان آصف الدوله میخواستند خودم را حکما بفرستند. من او را چندگاهه سپر وجود خود کردم تا نایب السلطنة از ایروان مراجعت کند؛ از نواب نایب السلطنة روحی فداه شاهدی عادل تر در این باب نیست، همین کاغذ هم بنظر مبارکش رسیده، هرگاه طالب بودم که برادرم کرمانشاه برود در همان منزل علی آباد قبول میکردم و میرفت، چه لازم بود که بدارالخلافه بنویسم؟ از برای خدا کار و بار خودت را درست متوجه باش، حواس خودت را باین افسانه ها پریشان مکن؛ یقین بدان هرگاه من مالی یا منصبی یا ملکی از شما باشد و طالب شوم فورا بخودت میگویم نمیتوانی ندهی، یا خود را احمق از من بدانی؛ چه لازم بنایب السلطنة عرض کنم که آقای من و شماست تا چه رسد بدارالخلافه که هنوز با بنده و شما این طور محرمیت ها گمان ندارم باشد. والسلام