Тсдқт шавам : ҳамаи вақти алтофи ҳазрати волои афзӯн аз ъад ситора буду хиҷлати чокари қадӣмии зиёда аз ҳади шумора ; то ин бор ки файзи ҳузур бар сибли убӯр мақдӯр шуд , пояи бахти фадавӣ авҷӣ гирифту дарёии фазлу карами воло мавҷӣ зад ки бики ҷзру мади хиҷлатҳои беш аз ҳасру ҳадро куллану трои маҳви мнсии сохт ва ҳам рикобии эмоми вирдии бик ки бо халъату армағон дар манзил армағонӣ расед пери ғуломро дар меҳнати шармсорӣ дар камоли сабк борӣ дид . Аммо аз роҳи ягонагӣу расми хоҷаи тошӣ давр нест ки бар худ фарз кунаду сареҳани арзи намояд ки : агар бори дигар низ ин мавҷи эҳсон авҷ гирад бим онаст ки вуҷӯди нобӯди пери ғуломро наҳв ва маъдӯм созад . Чаро ки то ҳоли шармандагӣу хиҷлатҳои фаровону анбӯҳ мисли пуштау кӯҳ , мавҷӯд буд ки ?себау сингарии қавӣ барои вуҷӯд заъиф мешуд , ҳоло ки ?себа ва бадана нест , ҳар чаҳ бизананд бсинаҳ ва бадан мехӯрд .

تصدقت شوم: همه وقت الطاف حضرت والا افزون از عد ستاره بود و خجلت چاکر قدیمی زیاده از حد شماره؛ تا این بار که فیض حضور بر سیبل عبور مقدور شد، پایه بخت فدوی اوجی گرفت و دریای فضل و کرم والا موجی زد که بیک جزر و مد خجلت های بیش از حصر و حد را کلا و طرا محو منسی ساخت و هم رکابی امام ویردی بیک که با خلعت و ارمغان در منزل ارمغانی رسید پیر غلام را در محنت شرمساری در کمال سبک باری دید. اما از راه یگانگی و رسم خواجه تاشی دور نیست که بر خود فرض کند و صریحا عرض نماید که: اگر بار دیگر نیز این موج احسان اوج گیرد بیم آن است که وجود نابود پیر غلام را نحو و معدوم سازد. چرا که تا حال شرمندگی و خجلت های فراوان و انبوه مثل پشته و کوه، موجود بود که سیبه و سنگری قوی برای وجود ضعیف میشد، حالا که سیبه و بدنه نیست، هر چه بزنند بسینه و بدن میخورد.

Охири лутфу аноят ҳаддӣ дорад , эҳсону мкрмтро андоза ҳаст . Резиши саҳоб дар тобистон чунон нест ки баҳор ; тобиши офтоб дар субҳ ва шом нест ки нисфи алнҳор . Ҷӯаду карами воло бо ин гӯна улувва ҳамм чаҳ гӯна саҳобйасту читури офтобӣ ки як он ва як дам аз боришу тобиш гурез надораду дасти ҳеҷ ҳамду шукри бдомони ин таври неъмату раҳмати нмирсд . Шукру талофии бомтноъ алӣ расед , ҷузи мурдан ва худро аз ин аҷзу қусӯри фориғ кардан чаҳ чора хоҳад буд ?

آخر لطف و عنایت حدی دارد، احسان و مکرمت را اندازه هست. ریزش سحاب در تابستان چنان نیست که بهار؛ تابش آفتاب در صبح و شام نیست که نصف النهار. جود و کرم والا با این گونه علو همم چه گونه سحابی است و چطور آفتابی که یک آن و یک دم از بارش و تابش گریز ندارد و دست هیچ حمد و شکر بدامان این طور نعمت و رحمت نمیرسد. شکر و تلافی بامتناع علی رسید، جز مردن و خود را از این عجز و قصور فارغ کردن چه چاره خواهد بود؟

Рахти силсилау шеъри силсилаи дору маъонии мусалсалу алфози аъзби ман алрҳиқи алслслро як ҷо ва як бор бо ҳам фиристодан худ инсофи Фрмоӣид чигуна маҷол шукр медиҳаду қудрати нутқ боқӣ мегузорад ; магари он ҳамаи тавқи марҳамату занҷири илтифот бар пои дилу гардани ҷон ниҳодаед бас нест ки бози таъкиду таҷдид лозим майдонед ?

رخت سلسله و شعر سلسله دار و معانی مسلسل و الفاظ اعذب من الرحیق السلسل را یک جا و یک بار با هم فرستادن خود انصاف فرمائید چگونه مجال شکر میدهد و قدرت نطق باقی میگذارد؛ مگر آن همه طوق مرحمت و زنجیر التفات بر پای دل و گردن جان نهاده اید بس نیست که باز تاکید و تجدید لازم میدانید؟

Қурбонат шавам ; оҷизам дар санои ту оҷиз . Роҳ даврасту офтоби тунду эмоми вирдии бики озими шарафёбӣ , пери ғулом дар қасди он ки бақадр тавон аз силсилаи бхлхоли гурезад ; ҳошо ва куллан ман аз каманди ту то зинда ам нахоҳам раст . Истидъои ончӣ ки чокари фадавиро гоҳ бгоҳ ба хутути муборакаи сарфароз ва маҳзуз фармойанд ва ҳамвора ҳаловати илтифоти бмзоқ ҷон бахшанд . вассалом

قربانت شوم؛ عاجزم در ثنای تو عاجز. راه دور است و آفتاب تند و امام ویردی بیک عازم شرفیابی، پیر غلام در قصد آن که بقدر توان از سلسله بخلخال گریزد؛ حاشا و کلا من از کمند تو تا زنده ام نخواهم رست. استدعا آنچه که چاکر فدوی را گاه بگاه به خطوط مبارکه سرفراز و محظوظ فرمایند و همواره حلاوت التفات بمذاق جان بخشند. والسلام