Хуҷастаи фарзанди масъӯди хусрави мирзои бидонад ки аз қарорӣ ки бар мо собит ва ошкор гардид он фарзанд дар боби табдили амбўркри ҳарфӣ бо ҷаноби фармонфармои Гурҷистон дар миён овардау ҳоли он ки мо дар ин боб мутлақан ва Аслан фармоишӣ ба он фарзанд накарда будем ва роҳӣ надошт ки аз ӯ изҳори норзомндии нмоӣим , чаро ки ӯ чандини сол дар малики мо буд ; ҳаргизи ҷузи хайрхоҳии давлатину мазиди иттиҳоди байни алҳзртин аз ӯ дида ва шунида нашуд ва шак нест ки ҳаргоҳи грибоидўФ буд , ин хиҷолату бадномии бдўлти Қоҳираи Эрони нмирсид . Ҷавоби ин рқимаҳро бояд базӯдӣ арза дошт намояд , то бидонем он Фрзнддри ин хусӯс чаҳ гуфтау бтҷўизу истисвоби амирнзом ҳарф зада ё беитилоъ ӯ ?

خجسته فرزند مسعود خسرو میرزا بداند که از قراری که بر ما ثابت و آشکار گردید آن فرزند در باب تبدیل امبورکر حرفی با جناب فرمانفرمای گرجستان در میان آورده و حال آن که ما در این باب مطلقاً و اصلا فرمایشی به آن فرزند نکرده بودیم و راهی نداشت که از او اظهار نارضامندی نمائیم، چرا که او چندین سال در ملک ما بود؛ هرگز جز خیرخواهی دولتین و مزید اتحاد بین الحضرتین از او دیده و شنیده نشد و شک نیست که هرگاه گریبایدوف بود، این خجالت و بدنامی بدولت قاهره ایران نمیرسید. جواب این رقیمه را باید بزودی عرضه داشت نماید، تا بدانیم آن فرزنددر این خصوص چه گفته و بتجویز و استصواب امیرنظام حرف زده یا بی اطلاع او؟

Дигар албата аз хотири он фарзанди гиромии маҳв нашуда ки дастӯруламали мо бова ҳамин як калима буд ки аз сухану салоҳи амирнзом берун наравад всхни аҳадиро ҷуз ӯ напазирад ва ҳар чаҳ бсўобдид бова бигӯеду бикунад ; ҳеҷ роҳи баҳс бар он фарзанд нест ва дар муроҷиат аз ин сафари ани шоаллоҳи таъолии бмзиди таваҷҷуҳоти мо маҳсуди тамомии амсолу ақрону мумтози аъозиму фармонравоёни мамолик Эрон хоҳад шуд ва ҳар чаҳ худсар бигӯеду бикунад агар ҳама бар вифқ савоб бошаду мояи анҷоми хадамоти афзӯн аз ҳисоб гардад , бози мақбул мо нест бал мардӯдаст , чаро ки тахаллуф аз амр ва фармон кардау таҷовуз аз дастӯруламал намӯда ки бадтарӣн гуноҳонаст . Он фарзанди бмзиди мадрак ва киёст мавриди камоли вусуқу эътимоди мост , аммо як навъи худсарӣу худписандӣ дар ӯ суроғ дорем ки бахусӯса дар ин сафар аз ин ҷҳаҳ бисёр мушаввашем .

دیگر البته از خاطر آن فرزند گرامی محو نشده که دستورالعمل ما باو همین یک کلمه بود که از سخن و صلاح امیرنظام بیرون نرود وسخن احدی را جز او نپذیرد و هر چه بصوابدید باو بگوید و بکند؛ هیچ راه بحث بر آن فرزند نیست و در مراجعت از این سفر ان شاءالله تعالی بمزید توجهات ما محسود تمامی امثال و اقران و ممتاز اعاظم و فرمانروایان ممالک ایران خواهد شد و هر چه خودسر بگوید و بکند اگر همه بر وفق صواب باشد و مایة انجام خدمات افزون از حساب گردد، باز مقبول ما نیست بل مردود است، چرا که تخلف از امر و فرمان کرده و تجاوز از دستورالعمل نموده که بدترین گناهان است. آن فرزند بمزید مدرک و کیاست مورد کمال وثوق و اعتماد ماست، اما یک نوع خودسری و خودپسندی در او سراغ داریم که بخصوصه در این سفر از این جهه بسیار مشوشیم.

Шаҳри сифри 1245

شهر صفر ۱۲۴۵