Бедил нашуд ар дил ба бути ғолия мӯ дод

بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

Гӯйии магари он дил ки зи ман барад ба ӯ дод

گویی مگر آن دل که ز من برد به او داد

Сахтаи сети дили ғайр вагар аз нанг нагӯйӣ

سخته ست دل غیر وگر از ننگ نگویی

Баргаштани мижгон ту гуяд ки чаҳ рӯ дод

برگشتن مژگان تو گوید که چه رو داد

Шоистаи ҳамин мо ва ту будем ки тақдир

شایسته همین ما و تو بودیم که تقدیر

Моро сухани нағзу туро рӯй накӯ дод

ما را سخن نغز و ترا روی نکو داد

Соқӣ дигарам буд ба майхонаи зи масҷид

ساقی دگرم بود به میخانه ز مسجد

Май як ду қадаҳ буду фиребам ба сабу дод

می یک دو قدح بود و فریبم به سبو داد

Бархез ки дилҷӯеи ман бар ту ҳароми сет

برخیز که دلجویی من بر تو حرام ست

эй он ки ндонӣ хабарам зон сар кӯ дод

ای آن که ندانی خبرم زان سر کو داد

Зини сода дилӣ дод ки чун дид ба хобам

زین ساده دلی داد که چون دید به خوابم

Тарсид худу муждаи маргам ба аду дод

ترسید خود و مژده مرگم به عدو داد

Ҳасани ту ба соқигрӣ ойин нашносад

حسن تو به ساقیگری آیین نشناسد

Маст омаду якбори ду соғари зи ду сӯ дод

مست آمد و یکبار دو ساغر ز دو سو داد

Дар гулшанаму орм аз он рӯй накӯи ёд

در گلشنم و آرم از آن روی نکو یاد

Дар дӯзахам ва хоҳам аз он тундӣ ху дод

در دوزخم و خواهم از آن تندی خو داد

Гуфтани сухан аз пояи ғолиб на зи ҳуши сет

گفتن سخن از پایه غالب نه ز هوش ست

Имрӯз ки мастам хабарӣ хоҳам азу дод

امروز که مستم خبری خواهم ازو داد