Бар намеояд зи чашм аз ҷӯши ҳайронии маро

بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

Шуд нигаҳ , зуннори тасбеҳи сулаймонии маро

شد نگه، زنار تسبیح سلیمانی مرا

Домани аФшондм ба ҷайбу монда дар банди танам

دامن افشاندم به جیب و مانده در بند تنم

Ваҳшатии кӯ то буруни оради зи урёнии маро

وحشتی کو تا برون آرد ز عریانی مرا

Ваа ! ки пеш аз ман ба побӯс касе хоҳад расед

وه! که پیش از من به پابوس کسی خواهد رسید

Саҷдаи шавқӣ ки меболад ба пешонии маро

سجده شوقی که می بالد به پیشانی مرا

Ҳамчунин бегонаи зӣ бо ман дилу ҷон касе

همچنین بیگانه زی با من دل و جان کسی

бадгумони гирдам агар донам ки май донеи маро

بدگمان گردم اگر دانم که می دانی مرا

Бо ҳамаи хурсандӣ аз ваии шиква ҳо дорам ҳаме

با همه خرسندی از وی شکوه ها دارم همی

То надонад сайди пурсишҳои пинҳонии маро

تا نداند صید پرسش های پنهانی مرا

Брнёим бо равониҳои табъи хештан

برنیایم با روانی های طبع خویشتن

Мавҷи оби гавҳар ман карда тӯфонии маро

موج آب گوهر من کرده طوفانی مرا

То ба роҳати мардум ва як раҳ ба хоками номадӣ

تا به راهت مردم و یک ره به خاکم نامدی

Дӯзахӣ гардӣда андӯҳи пушаймонии маро

دوزخی گردیده اندوه پشیمانی مرا

Хешро чун мавҷи гавҳар гарчи гирд оварда ам

خویش را چون موج گوهر گرچه گرد آورده ام

Дили параст аз завқ андоз пари афшонии маро

دل پرست از ذوق انداز پر افشانی مرا

Ташнаи лаб бар соҳили дарёи зи ғайрати ҷони даҳум

تشنه لب بر ساحل دریا ز غیرت جان دهم

Гар ба мавҷ уфтад гумони чини пешонии маро

گر به موج افتد گمان چین پیشانی مرا

Бо Сироҷи аддӣни Аҳмади чораи ҷуз таслим нест

با سراج‌الدین احمد چاره جز تسلیم نیست

Вар на ғолиб нест оҳанги ғазали хуонеи маро

ور نه غالب نیست آهنگ غزل‌خوانی مرا