Соҳибдиласту номвари ишқам ба сомон хуш накард

صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

Ошӯби пайдои нанг ӯ андӯҳи пинҳон хуш накард

آشوب پیدا ننگ او اندوه پنهان خوش نکرد

Донист бе ҳиси нохунам алмос зад бар риши ман

دانست بی حس ناخنم الماس زد بر ریش من

Санҷид шасти худ қавӣ дар тири пайкон хуш накард

سنجید شست خود قوی در تیر پیکان خوش نکرد

Он худ ба бозӣ май баради дайнро ду ҷӯ ме нашимурд

آن خود به بازی می برد دین را دو جو می نشمرد

Бинмудаш дайн ханда зад оўрдмши ҷон хуш накард

بنمودش دین خنده زد آوردمش جان خوش نکرد

Дар нома то бнўштмш каз шаҳри пинҳон май рӯм

در نامه تا بنوشتمش کز شهر پنهان می روم

Дили баст дар мазмун вале номам ба унвон хуш накард

دل بست در مضمون ولی نامم به عنوان خوش نکرد

Дорам ҳавои он парии кӯи бас ки нағзу саркаши сет

دارم هوای آن پری کو بس که نغز و سرکش ست

зи афсун мусаххар шуд вале зуҳди прихўон хуш накард

ز افسون مسخر شد ولی زهد پریخوان خوش نکرد

Фарёд зон шармандагӣ коранд чун дар маҳшарам

فریاد زان شرمندگی کارند چون در محشرم

Гӯйанд инак хираи сар каз дӯсти фармон хуш накард

گویند اینک خیره سر کز دوست فرمان خوش نکرد

Оми сети лутфи дилбарони ҷуз ом наниҳад дил бар он

عام ست لطف دلبران جز عام ننهد دل بر آن

Ошиқи з хосонаш бидонгар дил ба ҳурмон хуш накард

عاشق ز خاصانش بدان گر دل به حرمان خوش نکرد

Шаръ аз саломати пешагии ишқи маҷозии брнтоФт

شرع از سلامت پیشگی عشق مجازی برنتافت

Зоҳид ба кунҷи савмиъаи ғавғои султон хуш накард

زاهد به کنج صومعه غوغای سلطان خوش نکرد

Бо ман мёўиз эй падари фарзанди озрро нигар

با من میاویز ای پدر فرزند آزر را نگر

Ҳар кас ки шуд соҳиби назари дайни бузургон хуш накард

هر کس که شد صاحب نظر دین بزرگان خوش نکرد

Гӯйанд сунъон тавба кард аз куфри нодони банда Эй

گویند صنعان توبه کرد از کفر نادان بنده ای

Каз худфурӯшиҳои дайни бахшиши зи яздон хуш накард

کز خودفروشی های دین بخشش ز یزدان خوش نکرد

Ғолиб ба фан гуфтугӯ нозад бад-ӣни арзиш ки ӯ

غالب به فن گفتگو نازد بدین ارزش که او

Нанавишт дар девони ғазал то Мустафои хон хуш накард

ننوشت در دیوان غزل تا مصطفی خان خوش نکرد