Ғам чу ба ҳам дроФгнди рӯ ки мурод ме диҳад

غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

Дона захира мекунад коҳ ба бод ме диҳад

دانه ذخیره می‌کند کاه به باد می‌دهد

Охири манзили нахусти хуии ту роҳ ме занад

آخر منزل نخست خوی تو راه می‌زند

Аввали манзил дигар буии ту зод ме диҳад

اول منزل دگر بوی تو زاد می‌دهد

эй ки ба дидаи нами зи тести вай ки ба синаи ғами зи тест

ای که به دیده نم ز تست وی که به سینه غم ز تست

Нозаши ғам ки ҳам зи тести хотир шод ме диҳад

نازش غم که هم ز تست خاطر شاد می‌دهد

Шухии длгшои танати барги набот май наад

شوخی دلگشا تنت برگ نبات می‌نهد

Сахтӣ бе вафои дилати ризқ ҷамод ме диҳад

سختی بی‌وفا دلت رزق جماد می‌دهد

Масти атоӣ худ кунад соқии мо на маст май

مست عطای خود کند ساقی ما نه مست می

Дода зи ёд май баради бас ки зиёд ме диҳад

داده ز یاد می‌برد بس که زیاد می‌دهد

Дӯсти з рафта бугзарад лек ғубори мо ҳануз

دوست ز رفته بگذرد لیک غبار ما هنوز

Дар раҳаш аз Фзўнсрии молаш бод ме диҳад

در رهش از فزونسری مالش باد می‌دهد

Ончӣ ба ман набишта Эй нест зи нома бар ниҳон

آنچه به من نبشته‌ای نیست ز نامه‌بر نهان

Шухии нома дар кафши нома кушод ме диҳад

شوخی نامه در کفش نامه گشاد می‌دهد

намедиҳӣам ба хулди ҷо раҳм куҷост эй худо

می‌دهی‌ام به خُلد جا رحم کجاست ای خدا

Обу ҳавои ин фазои кӯй ки ёд медиҳад ?

آب و هوای این فضا کوی که یاد می‌دهد؟

Ху ба ҷафои гирифтаро тоза кунад хароши дил

خو به جفا گرفته را تازه کند خراش دل

Вар на баҳонаи ҷӯй ман чист ки дод медиҳад ?

ور نه بهانه جوی من چیست که داد می‌دهد؟

Тавсани калак ғолибан мисраи файзиаш Аннан аст

توسن کلک غالبا مصرع فیضی‌اش عنان است

« субҳ чу тарки масти ман шиша кушод медиҳад »

«صبح چو ترک مست من شیشه گشاد می‌دهد»