Касе боман чаҳ дар сӯрати парастии ҳарф дайн гуяд

کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

з озр гуфт донамгар зи сӯрат офарин гуяд

ز آزر گفت دانم گر ز صورت آفرین گوید

Дилам дар каъба аз танагӣ гирифт , овора Эй хоҳам

دلم در کعبه از تنگی گرفت، آواره ای خواهم

Ки бо ман вусъати бтхонаҳҳои ҳинд ва чин гуяд

که با من وسعت بتخانه های هند و چین گوید

Ба хашмам носазо мегуяд ва аз лутфи гуфтораш

به خشمم ناسزا می گوید و از لطف گفتارش

Гумон дорам ки ҳарфи дилнишинии баъд азин гуяд

گمان دارم که حرف دلنشینی بعد ازین گوید

Шиносади ҷои ғами дилро ва худро дилрабо донад

شناسد جای غم دل را و خود را دلربا داند

Аҷаб дорад агар дилдодаи худро ғамин гуяд

عجب دارد اگر دلداده خود را غمین گوید

Чу хоҳам дод аз ғам дар ҷавобами лаби фурӯи бандад

چو خواهم داد از غم در جوابم لب فرو بندد

Вагар гӯям ки ҷон хоҳам ба ғам дод офарин гуяд

وگر گویم که جان خواهم به غم داد آفرین گوید

Раҳами афтодаи баҳри донаи сӯии доми сайёдӣ

رهم افتاده بهر دانه سوی دام صیادی

Ки ҳарфи забҳ бо ҳамрози хеши андар камӣн гуяд

که حرف ذبح با همراز خویش اندر کمین گوید

з бетобӣ бурун андозад аз хеши остини давраш

ز بی تابی برون اندازد از خویش آستین دورش

Гиребон ончӣ дид аз дастгар бо остин гуяд

گریبان آنچه دید از دست گر با آستین گوید

Дил аз паҳлуи буруни орми ҷамаши ҷоми худ ингорад

دل از پهلو برون آرم جمش جام خود انگارد

Вагар лухтӣ барафшонам салимонаш нигин гуяд

وگر لختی برافشانم سلیمانش نگین گوید

Гузорад ончии барқ аз хирмани андар дашт бигзорам

گذارد آنچه برق از خرمن اندر دشت بگذارم

Ки тарсам чун бичинам кас ба танзами хӯша чин гуяд

که ترسم چون بچینم کس به طنزم خوشه چین گوید

Чаро ронданди ғолибро аз он дар ? раҳравӣ бояд

چرا راندند غالب را از آن در؟ رهروی باید

Ки рози хилвати шаҳ бо гадоӣ раҳ нишин гуяд

که راز خلوت شه با گدای ره نشین گوید