То дӯхт чорагар ҷигари чорпора ро

تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را

Аз бахяи ханда бар дами теғи сети чора ро

از بخیه خنده بر دم تیغ ست چاره را

Бо изтироби дили з ҳар андешаи фориғам

با اضطراب دل ز هر اندیشه فارغم

Осоишии сети ҷунбиши ин гоҳўораҳ ро

آسایشی ست جنبش این گاهواره را

Чун шуълаи ҳам з рӯй ту пайдост хуии ту

چون شعله هم ز روی تو پیداست خوی تو

То кӣ ба тоби бодаи фиребии назора ро

تا کی به تاب باده فریبی نظاره را

Саргарм меҳр шуд дили чархи ситезаи ху

سرگرم مهر شد دل چرخ ستیزه خو

Чандон ки доғ карда ҷабини ситора ро

چندان که داغ کرده جبین ستاره را

Доне ки реги бодаи ғам равон чарост ?

دانی که ریگ باده غم روان چراست؟

ӣнҷо гусастаанд Аннани шумора ро

اینجا گسسته اند عنان شماره را

Гетии з гиряам таҳ ва болост баъди азин

گیتی ز گریه ام ته و بالاست بعد ازین

Ҷӯянд дар миёнаи дарёи канора ро

جویند در میانه دریا کناره را

эй лиззати ҷафои ту дар хоки баъди марг

ای لذت جفای تو در خاک بعد مرگ

Бо ҷон сиришта ҳасрати умри дубора ро

با جان سرشته حسرت عمر دوباره را

Ҷавҳар дамид зи оинаи длхстаҳ то куҷо

جوهر دمید ز آینه دلخسته تا کجا

Дуздад ба худ зи бими нигоҳати ишораро ?

دزدد به خود ز بیم نگاهت اشاره را؟

Хӯнами ситода буд ба дарди фусурдагӣ

خونم ستاده بود به درد فسردگی

Дил дод поймардии теғати гудоза ро

دل داد پایمردی تیغت گدازه را

Шамъ аз фурӯғи чеҳраи соқӣ дар анҷуман

شمع از فروغ چهره ساقی در انجمن

Чун гул ба срздаҳи сети зи мастии назора ро

چون گل به سرزده ست ز مستی نظاره را

Бингар нахуст то ситам аз ҷониб ки буд

بنگر نخست تا ستم از جانب که بود

Бо шишаи доварӣ пай додаст хора ро

با شیشه داوری پی داد است خاره را

Доғами зи бахтгар ҳамаи авҷ асар гирифт

داغم ز بخت گر همه اوج اثر گرفت

Оҳ аз сипеҳри рехт ба фарқами ишора ро

آه از سپهر ریخت به فرقم اشاره را

Ғолиби марои зи гиряи навиди шаҳодатии сет

غالب مرا ز گریه نوید شهادتی ست

Кин сбҳаҳ ранг дод ба хӯни истихора ро

کاین سبحه رنگ داد به خون استخاره را